Johannes von Thurn und Taxis

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Johannes Baptista de Jesus Maria Friedrich Louis Miguel Bonifacy Lamoral Prinz von Thurn und Taxis (ur. 5 czerwca 1926 w Regensburgu; zm. 14 grudnia 1990 w Monachium-Grosshadern) – niemiecki biznesmen, od 1982 roku 11. Głowa rodziny von Thurn und Taxis.

Książę Johannes von Thurn und Taxis z żoną Glorią (1981)

Pochodzenie i działalność[edytuj | edytuj kod]

Książę Johannes był trzecim spośród czworga dzieci księcia Karla Augusta von Thurn und Taxis oraz Marii Anny von Braganza. Odebrał staranne wychowanie. Chodził do publicznej szkoły podstawowej i publicznego gimnazjum w Regensburgu. Ponieważ ojciec, Karl August był zdeklarowanym przeciwnikiem narodowego socjalizmu Johannes miał zakaz przystąpienia do Hitlerjugend. Wielomiesięczne uwięzienie ojca było dla młodego księcia bardzo trudnym doświadczeniem[1].

W 1952 roku zmarł dziadek Johannesa książę Albert von Thurn und Taxis. Młody książę stał się w myśl postanowień testamentu dziedzicem ogromnej fortuny, którą książęta Franz Joseph i Karl August mieli jedynie administrować. By podołać nowym obowiązkom książę odbył staż jako urzędnik bankowy w Norymberdze. Od 1960 roku pracował w administracji. Zajmował się zarządzaniem dobrami książęcymi, między innymi w Ameryce Południowej. Współpracował najpierw z wujem Franzem Josephem a po jego śmierci z ojcem Karlem Augustem[2].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Książę Johannes przez wiele lat był aktywnym bywalcem na wielu imprezach towarzyskich. Pisano o nim często i nie zawsze pochlebnie w gazetach. Mimo, iż łączono jego osobę z wieloma kobietami do 1980 roku książę pozostał kawalerem[3]. W tymże roku Johannes poznał hrabinę Glorię von Schönburg-Glauchau. Dnia 30 maja 1980 roku odbył się ślub cywilny, a dzień później 31 maja ślub kościelny. Liturgię ślubną sprawował ówczesny biskup Regensburga Rudolf Graber (1903-1992). Para doczekała się trójki dzieci:

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

Nazwa Thurn i Taxis oraz jej "pocztowy" kontekst odgrywają znaczącą rolę w powieści 49 idzie pod młotek Thomasa Pynchona. Nazwa rodu Thurn und Taxis składa się z dwóch członów: wieża (w języku niemieckim Turm) w rodzinnym herbie stała się Thurn i borsuk (z języka włoskiego tasso, niem. Dachs) przekształcił się w Taxis. Stąd nazwa Thurn und Taxis.

Genealogia[edytuj | edytuj kod]

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Maximilian Anton von Thurn und Taxis (1831–1867)
Książę
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Albert von Thurn und Taxis (1867–1952)
Książę
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Helena Karolina Wittelsbach (1834–1890)
Księzna
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Karl August von Thurn und Taxis (1898–1982)
Książę
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Joseph Karl Ludwig von Österreich (1833–1905)
Arcyksiążę
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Małgorzata Klementyna Austriacka (1870–1955)
Arcyksiężna
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Klotylda Maria Sachsen-Coburg-Saalfeld (1846–1927)
Księżna
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Johannes von Thurn und Taxis (1926–1990)
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Michał I Uzurpator (1802–1866)
Król
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Michał (II) Bragança (1853–1927)
Książę
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Adelajda zu Löwenstein-Wertheim-Rosenberg (1831–1909)
Księżniczka
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Maria Anna von Braganza (1899–1971)
Księżna
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Karl Heinrich zu Löwenstein-Wertheim-Rosenberg (1834–1921)
Książę
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Maria Theresia zu Löwenstein-Wertheim-Rosenberg (1870–1935)
Księżniczka
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Sophie von und zu Liechtenstein (1837–1899)
Księżniczka
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Przypisy

  1. Martin Dallmeier, Martha Schad, Das Fürstliche Haus Thurn und Taxis, 300 Jahre Geschichte in Bildern. Verlag Friedrich Pustet, Regensburg 1996, s. 174
  2. Martin Dallmeier, Martha Schad, op. cit., s. 174
  3. Der homosexuelle Mann...

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Martin Dallmeier, Martha Schad: Das Fürstliche Haus Thurn und Taxis, 300 Jahre Geschichte in Bildern, Verlag Friedrich Pustet, Regensburg 1996.
  • Isabelle Bricard: Dynastie panujące Europy, Warszawa 2007.