John Denham Parsons

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
John Parsons
Imiona i nazwisko John Denham Parsons
Data i miejsce urodzenia 1861
Narodowość angielska
Dziedzina sztuki literatura
Ważne dzieła Boycotted Shakespeare Facts (1920)

John Denham Parsons (ur. 1861, zm. ?) – angielski pisarz, parapsycholog, należący do Society for Psychical Research. W swoich książkach podejmował tematy kontrowersyjne. Zajmował się przede wszystkim kwestią autorstwa dzieł Szekspira.

Twierdził, że Szekspir nie jest rzeczywistym autorem dzieł mu przypisanych. Jego zdaniem rzeczywistym autorem jest Francis Bacon, Szekspir natomiast miał być niepiśmiennym analfabetą. W dramacie Hamlet stosunki, jakie panują na dworze duńskiego króla, odpowiadają stosunkom, jakie panowały na dworze Elżbiety I, mógł je znać tylko Bacon. Ze stanowiskiem Parsonsa polemizował Sidney Lee, pracownik British Museum i specjalista od Szekspira[1].

Parsons utrzymywał, że idea chrześcijaństwa istniała na długo przed Chrystusem. Jego zdaniem niektórzy Ojcowie Kościoła przyznawali, że podstawowe idee religii chrześcijańskiej istniały wcześniej. Powoływał się zwłaszcza na Augustyna. Twierdził, że chrześcijański Chrystus pochodzi od pogańskiego kultu boga-słońca. Człowiek imieniem Jezus z pewnością istniał, ale do historii jego życia zostało dodanych wiele mitów o pogańskim rodowodzie. Ta ponadczasowa historia chrześcijaństwa nie pomniejsza jego roli i znaczenia, ale przeciwnie, nawet podnosi wartości prezentowane przez religię chrześcijańską[2][3].

Jednym z jego znanych dzieł jest napisana w 1896 roku pozycja The Non-Christian Cross, często cytowana przez zwolenników śmierci Jezusa Chrystusa na palu. Parsons napisał:

Nasi nauczyciele wyraźnie wprowadzają nas w błąd, gdy w tłumaczeniu greckich dokumentów kościoła na nasz język ojczysty oddają słowo stauros przez ‚krzyż’ i gdy to popierają umieszczaniem w naszych słownikach wyjaśnienia, iż stauros znaczy krzyż, nie informując dokładnie, że za czasów apostolskich nie takie było jego podstawowe znaczenie, że takiego znaczenia nie nabrało ono potem jeszcze przez długi czas, a jeśli w ogóle do tego doszło, to tylko dlatego, iż pomimo braku przekonywających dowodów z jakiegoś względu zakładano, że ten jeden stauros, na którym stracono Jezusa, miał taki szczególny kształt[4].

Autor publikacji[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Sir Sidney Lee and Absolute Proof
  2. Parsons, Our Sun-God: Or Christianity before Christ (1895).
  3. Podobna analiza była przedmiotem badań polskiego uczonego, Tadeusza Stefana Zielińskiego, który również wskazywał na analogie idei chrześcijańskich w pogańskim antyku. Patrz. Tadeusz Zieliński, Chrześcijańtwo antyczne (1999)
  4. J. D. Parsons, The Non-Christian Cross, London 1896, s. 23,24