John Eddy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

John Allen "Jack" Eddy (25 marca 1931—10 czerwca 2009) - astronom amerykański publikujący także pod pseudonimem "Jack". Urodził się w Pawnee City, małym miasteczku w stanie Nebraska.

Ukończył kurs nawigacji gwiazdowej, po czym w 1953 roku amerykańską Akademię Morską. Przez cztery lata służył następnie jako oficer liniowy na lotniskowcu podczas Wojny Koreańskiej oraz w Zatoce Perskiej jako oficer operacyjny na niszczycielu. W 1957 Eddy opuścił wojsko by kontynuować edukację. Pracował w Princeton wraz z Martinem Schwarzchildem i zajmował się badaniami korony słonecznej z użyciem koronografów zamontowanych na balonach. Eddy uzyskał tytuł doktora na Uniwersytecie Kolorado w Boulder w grudniu 1961 roku za pracę zatytułowaną "The Stratospheric Solar Aureole". Po uzyskaniu stopnia naukowego rozpoczął prace dydaktyczną kontynuując działalność badawczą - obserwacje linii widmowych, w szczególności powstających w zakresie podczerwonym.

W 1987 roku został nagrodzony Medalem Arctowskiego przez amerykańską Narodową Akademię Nauk za badania nad Słońcem oraz za zademonstrowanie "istnienia i natury długookresowej zmienności słonecznej i konsekwencji tych zmian dla klimatu i ludzkości"

Abstrakt rozprawy doktorskiej Eddy'ego[edytuj | edytuj kod]

Eddy podsumował teorię rozpraszania światła poprzez małe cząsteczki, które są niezbędne do interpretacji obrazów aureoli słonecznej uzyskanych w lotach balonowych na wysokościach stratosferycznych, włączywszy do opisu prawo Rayleigha dla małych cząsteczek. Obserwacje pokryły zakres widma od 0.37 do 0.79 mikrona przy kącie rozpraszania 2.4 stopnia i w zakresie wysokości od 42000 do 80000 stóp. Wyniki wskazują, że kształt rozkładu rozmiarów cząstek zmienia się wraz z wysokością, stając się bardziej płaską funkcją promienia cząsteczki na większych wysokościach.