John Keane, 1. baron Keane

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
John Keane, 1. baron Keane
Data i miejsce urodzenia 6 lutego 1781
Belmont
Data i miejsce śmierci 26 sierpnia 1844
Burton Lodge
Gubernator Jamajki (p.o.)
Okres urzędowania od 1827
do 1829
Poprzednik książę Manchester
Następca lord Belmore

John Keane, 1. baron Keane GCB, GCH (ur. 6 lutego 1781 w Belmont w Irlandii, zm. 26 sierpnia 1844 w Burton Lodge w Hampshire) – brytyjski wojskowy i gubernator kolonialny.

Był drugim synem sir Johna Keane'a, 1. baroneta. W 1792 r. wstąpił do British Army. Doszedł do rangi podpułkownika 60 pułku piechoty. Podczas wojny na Półwyspie Iberyjskim dowodził brygadą. Brał udział w bitwach pod Nivelle i Vitorią. W 1814 r. otrzymał stopień generała-majora.

Pod koniec 1814 r. został wysłany na wojnę ze Stanami Zjednoczonymi. Dowodził brygadą w składzie 93 pułku Sutherland Highlanders, sześciu kompanii 95 pułku piechoty, 5 pułku Indii Zachodnich, kompanii artylerii i kompanii inżynierów[1]. Do czasu przybycia głównodowodzącego generała Edwarda Pakenhama dowodził całością sił brytyjskich[2]. Podczas bitwy pod Nowym Orleanem 8 stycznia 1815 r. dowodził lewym skrzydłem wojsk brytyjskich[3] i został ranny podczas ataku na amerykańskie pozycje[4].

Po powrocie do zdrowia Keane został naczelnym dowódcą wojsk brytyjskich w Indiach Zachodnich. W latach 1818-1819 był gubernatorem Saint Lucii, a w latach 1827-1829 pełnił obowiązki gubernatora Jamajki. Następnie został wysłany do Indii, gdzie w latach 1833-1839 dowodził wojskami brytyjskimi w prezydencji Bombaju. W 1830 r. otrzymał rangę generała-porucznika.

Kiedy w 1839 r. wybuchła I wojna brytyjsko-afgańska, Keane stanął na czele Armii Indusu. W lipcu wygrał bitwie pod Ghazni i zdobył Kabul, za co otrzymał tytuł 1. barona Keane (wraz z miejscem w Izbie Lordów) oraz pensję od parlamentu w wysokości 2000 funtów rocznie[5]. Wkrótce przekazał dowodzenie nad armią generałowi Cottonowi i powrócił do Wielkiej Brytanii.

Był kawalerem Krzyża Wielkiego Orderu Łaźni i Krzyża Wielkiego Królewskiego Orderu Welfów. Zmarł w 1844 r. Tytuł barona odziedziczył jego syn, Edward.

Przypisy

  1. Robert Kłosowicz, Nowy Orlean 1815, wyd. Bellona, Warszawa, 2000, ISBN 83-11-09253-2, str. 187
  2. ibidem
  3. ibidem, str. 220
  4. ibidem, str. 227
  5. ibidem, str.235

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Poprzednik
nowa kreacja
Baron Keane
1839-1844
Następca
Edward Keane, 2. baron Keane