John Russell, 4. książę Bedford

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Książę Bedford
Portret księcia Bedford autorstwa Thomasa Gainsborough

John Russell, 4. książę Bedford KG (ur. 20 września 1710 w Streatham w hrabstwie Surrey, zm. 5 stycznia 1771 w Londynie) - brytyjski arystokrata, dyplomata i polityk.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Wczesne lata życia[edytuj | edytuj kod]

Był czwartym synem Wriothesleya Russella, 2. księcia Bedford, i Elizabeth Howland, córki Johna Howlanda of Streatham. Tytuł 4. księcia Bedford odziedziczył po śmierci swojego starszego brata, Wriothesleya, w 1732 r. W Izbie Lordów związał się z przeciwnikami urzędującego premiera, Roberta Walpole'a.

Kariera polityczna[edytuj | edytuj kod]

W 1744 r. Henry Pelham powierzył Bedfordowi stanowisko pierwszego lorda Admiralicji. W 1748 r. Bedford został ministrem południowego departamentu, jednak na skutek konfliktu z premierem i jego bratem, księciem Newcastle, Bedford zrezygnował ze stanowiska w 1751 r. W opozycji stanął na czele grupy polityków wigowskich, który krytykowali rząd Pelhama, zdominowany przez tzw. "stary kadłub wigów".

Kiedy po rezygnacji Newcastle'a w 1756 r. nowy rząd sformował książę Devonshire, Bedford objął w nim stanowisko Lorda Namiestnika Irlandii (3 stycznia 1757). Pozostał na tym stanowisku, kiedy kilka miesięcy później premierem został ponownie Newcastle. Jako wicekról Irlandii popierał liberalnizację prawa przeciwko katolikom, ale nie zdołał zachować neutralności wobec rywalizujących partii politycznych. W marcu 1761 r. zrezygnował ze stanowiska i został Lordem Tajnej Pieczęci.

Bedford krytykował ekspansywną politykę Williama Pitta Starszego wobec Francji, obawiając się, że podbój francuskich kolonii w Ameryce Północnej, zachwieje wiernością angielskich kolonii w tym rejonie. Kiedy premierem został w 1762 r. zwolennik pokoju lord Bute, Bedford został wysłany z misją do Paryża w celu przeprowadzenia negocjacji pokojowych. Pokój został podpisany w lutym 1763 r. Wkróce zrezygnował ze stanowiska Lorda Tajnej Pieczęci i został Lordem Przewodniczącym Rady, pozostając na tym stanowisku po objęciu stanowiska premiera przez George'a Grenville'a.

Ostatnie lata[edytuj | edytuj kod]

Po upadku gabinetu w 1765 r. ponownie znalazł się w opozycji. Wprawdzie niektórzy z jego stronników przystąpili za jego zgodą do gabinetu Chathama w 1767 r., ale sam książę pozostał w ławach opozycji. W tych latach pogarszał się stan jego zdrowia. W 1770 r. został częściowo sparaliżowany. Zmarł rok później i został pochowany w rodzinnym grobowcu w Chenies. Tytuły parowskie odziedziczył jego wnuk, Francis.

4. książę Bedford był ponadto Lordem Namiestnikiem Bedfordshire (1745-1771) i Devon (1751-1771), kanclerzem Trinity College w Dublinie w latach 1765-1770) i kawalerem Orderu Podwiązki od 1749 r.

Rodzina[edytuj | edytuj kod]

11 października 1731 r. poślubił lady Dianę Spencer (1710 - 27 września 1735), córkę Charlesa Spencera, 3. hrabiego Sunderland, i lady Anne Churchill, córki 1. księcia Marlborough. John i Diana mieli razem jednego syna:

2 kwietnia 1737 r. poślubił Gertrude Leveson-Gower (15 lutego 1715 - 1 lipca 1794), córkę Johna Levesona-Gowera, 1. hrabiego Gower, i lady Evelyn Pierrepont, córki 1. księcia Kingston-upon-Hull. John i Gertrude mieli razem syna i córkę:

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Poprzednik
Wriothesley Russell, 3. książę Bedford
Bedfordcoa.JPG Książę Bedford
1732-1771
Bedfordcoa.JPG Następca
Francis Russell, 5. książę Bedford
Poprzednik
Hans Stanley
Królestwo Francji (987-1791) Brytyjski ambasador we Francji
1762-1763
Królestwo Francji (987-1791) Następca
Francis Seymour-Conway, 1. hrabia Hertford