Johnny Cash

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Johnny Cash
J Cash.jpg
Johnny Cash (1972)
Imię i nazwisko John R Cash
Pseudonim The Man in Black
Data i miejsce urodzenia 26 lutego 1932
Kingsland (Arkansas)
Pochodzenie Amerykanin
Data i miejsce śmierci 12 września 2003
Nashville
Instrument gitara, fortepian, harmonijka, mandolina
Gatunek country, rock and roll, folk, blues, gospel
Zawód piosenkarz
Aktywność 1955–2003
Wytwórnia płytowa Sun, Columbia, Mercury, American
Powiązania The Highwaymen
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Strona internetowa

Johnny Cash, właśc. John Ray Cash (ur. 26 lutego 1932[1] w Kingsland, zm. 12 września 2003[2] w Nashville) – amerykański muzyk country, piosenkarz i aktor. Odznaczony Narodowym Medalem Sztuki.

Cash obok tradycyjnej muzyki country, ballady kowbojskiej i stylu country pop wykonywał także muzykę zbliżoną do gospel, spirituals, rockabilly, rock chrześcijański, southern blues i rock and roll.

Zwany także Man in Black – Człowiek w czerni, ze względu na kolor ubrań jakie nosił – będący znakiem sprzeciwu wobec społecznych dyskryminacji i nierówności. Jego radykalna postawa powodowana była głębokim nawróceniem, jakie przeżył u boku swej drugiej żony, June Carter, po latach zmagań ze skutkami zdarzeń z dzieciństwa i zażywania amfetaminy i barbituranów[potrzebne źródło].

Kariera[edytuj | edytuj kod]

John Cash śpiewający barytonem, przy akompaniamencie gitary lub małego zespołu instrumentalnego nagrał setki ballad i piosenek, które na trwałe weszły do kanonu gatunku. Do najbardziej znanych należą "Cry Cry Cry", "Folsom Prison Blues", "I Walk the Line", "Give My Love to Rose", "Don't Take Your Guns to Town", "Frankie's Man Johnny", "I Got Stripes", "Five Feet High and Rising", "Ring of Fire", "Boy named Sue" i ponad sto utworów, które znalazły się na pierwszych miejscach list przebojów.

Barwa głosu oraz perkusyjna i bardzo oszczędna gra jego pierwszego gitarzysty Luthera Perkinsa i rytm kontrabasu Marshalla Granta, stały się jednym z najłatwiej rozpoznawalnych brzmień we współczesnej muzyce popularnej[potrzebne źródło].

Wraz z kolegami swojego brata Roya Casha z warsztatu samochodowego Lutherem Perkinsem i Marshallem Grantem grali amatorsko w swoich domach i na rodzinnych imprezach w Memphis tworząc zespół Johnny Cash and the Tennessee Two. Dzięki wsparciu ówczesnego pracodawcy Casha występowali w lokalnym radiu. Po pewnym czasie Grant zaproponował aby zainteresowac Sama Philipsa i jego wytwórnię płytową Sun Records. Dzięki uporowi Casha nagrali swój pierwszy singiel "Cry Cry Cry". Od tego czasu kariera tria nabrała tempa.

Po śmierci Luthera Perkinsa w 1968 przez krótki czas gitarzystą Casha był Carl Perkins. Jednak niedługo po rozpoczęciu współpracy nie doleciał na koncert i został prowizorycznie zastąpiony przez amatora Roberta Woottona. Tak dobrze oddawał brzmienie Luthera Perkinsa, że został gitarzystą Casha na ponad trzydzieści lat (z przerwami).

Nagrywał m.in. z takimi muzykami i zespołami, jak: Elvis Presley, Bob Dylan, U2, Roy Orbison, Sheryl Crow, Willie Nelson i wielu innych.

Cash intensywnie koncertował, często w niecodziennej scenerii, na przykład w więzieniach (Folsom, St. Quentin). Płyta At Folsom Prison, której nagranie w więzieniu przeforsował Cash, jest powszechnie uważana za jedną z najlepszych płyt nagranych na żywo. Usługiwał na wielu krucjatach Billy’ego Grahama (np. w Dallas w 1971, Calgary w 1981).

Jednym z jego ostatnich dokonań były albumy zawierające opracowania hymnów kościelnych jego ukochanej matki oraz piosenki współczesnych artystów i grup rockowych, między innymi Depeche Mode ("Personal Jesus"), Soundgarden ("Rusty Cage"), U2 ("One") i Nine Inch Nails ("Hurt").

Johnny Cash pozostał czynny muzycznie do czasu swej śmierci, w 2002 roku wydana została płyta American IV: The Man Comes Around. Cash zmarł 12 września 2003 z powodu komplikacji pooperacyjnych, zaledwie w tydzień po zwolnieniu ze szpitala[potrzebne źródło].

Współtworzył zespoły The Highwaymen i Million Dollar Quartet. Śpiewał także w duecie ze swą żoną June Carter Cash.

22 sierpnia 1987 wystąpił wraz z rodziną na festiwalu w Operze Leśnej w Sopocie.

W 1992 został wprowadzony do Rock and Roll Hall of Fame[3].

Zmarł w szpitalu w Nashville zaledwie 4 miesiące po swojej drugiej żonie June. Oboje spoczęli w rodzinnym grobie na Hendersonville Memory Gardens.

W 2005 roku James Mangold nakręcił film biograficzny o Johnnym Cashu pt. Spacer po linie z Joaquinem Phoenixem i Reese Witherspoon.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Grób Jonny`ego Casha i jego żony June.

Johnny Cash był dwukrotnie żonaty. Jego pierwszą żoną od roku 1954 do 1966 roku była Vivian Liberto (1934-2005). Z tego związku urodziło się czworo dzieci: Rosanne, Kathy, Cindy i Tara. Jego druga żoną od 1968 roku do śmierci była June Carter (1929-2003)[4]. Z tego związku urodziło się jedno dziecko - John Carter Cash (ur.1970)

Dyskografia Johnny'ego Casha[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Zobacz też kategorię: Piosenki Johnny'ego Casha.

Przypisy

  1. Susan G. Hall: American icons: an encyclopedia of the people, places, and things that have shaped our culture, Tom 1. Greenwood Publishing Group, 2006, s. 120. ISBN 9780275984298.
  2. allmusic - Johnny Cash Biography
  3. Rock 'n' Roll Hall of Fame Inductees 1986 – 2010 (ang.). digitaldreamdoor.nutsie.com. [dostęp 2010-05-01].
  4. June Carter Cash Biography (ang.). biography.com. [dostęp 6 stycznia 2014].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]