Jolanta Antas

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Jolanta Antas (ur. 20 lutego 1954 w Szczecinie) – polska uczona, profesor nauk humanistycznych, językoznawca, wykładowca akademicki, działaczka opozycji demokratycznej w latach 80.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

W 1977 ukończyła studia z zakresu filologii polskiej na Uniwersytecie Jagiellońskim. Na Wydziale Filologicznym tej uczelni uzyskiwała następnie stopnie naukowe doktora (w 1986 na podstawie pracy Pragmatyczne operatory presupozycji wobec zagadnienia negacji) i doktora habilitowanego (w 1999 w oparciu o rozprawę O kłamstwie i kłamaniu. Studium semantyczno-pragmatyczne). W 2014 otrzymała tytuł profesora nauk humanistycznych.

Od 1977 pozostaje związana z Uniwersytetem Jagiellońskim (jako profesor nadzwyczajny). W 2005 objęła funkcję kierownika Zakładu Teorii Komunikacji na Wydziale Polonistyki. Zajmuje się badaniem języka, strategii i mechanizmów komunikacyjnych. Wydała monografie poświęcone negacji (O mechanizmach negowania. Wybrane semantyczne i pragmatyczne aspekty negacji, Kraków 1991) i kłamstwu (O kłamstwie i kłamaniu. Studium semantyczno-pragmatyczne, Kraków 1999). Jako pierwsza w Polsce rozpoczęła badania językoznawcze nad komunikacją niewerbalną, w szczególności nad gestami i ich rolą w procesie komunikowania się ludzi. Zainicjowała nowatorski program badawczy „Mapa gestów polskich”.

W 1980 wstąpiła do „Solidarności”. Od 1982 była autorką i redaktorką czasopism drugiego obiegu (tj. „Hutnik” i „Miesięcznik Małopolski”), współpracowała z niezależnymi wydawnictwami, zajmowała sie również kolportażem. Od 1982 do 1983 odpowiadała za przechowywanie urządzeń podziemnego radia. W czerwcu 1983 została zatrzymana, następnie przetrzymywana w izolacji więziennej przez ponad 50 dni do czasu zwolnienia w sierpniu tegoż roku na mocy amnestii. W grudniu 1988 została pobita przez nieustalonych sprawców.

W 2012 prezydent Bronisław Komorowski, za wybitne zasługi dla niepodległości Rzeczypospolitej Polskiej, za oddanie dla sprawy przemian demokratycznych w kraju, za osiągnięcia w pracy zawodowej i społecznej, odznaczył ją Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski[1][2]. W 2011 odznaczona została Medalem „Niezłomnym w słowie”[3].

Przypisy

  1. Prezydent odznaczył kobiety zasłużone dla demokracji. prezydent.pl, 4 czerwca 2012. [dostęp 2012-09-25].
  2. M.P. z 2012 r. poz. 872
  3. Medal Niezłomnym w Słowie. 13-grudnia.pl. [dostęp 2012-09-25].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]