Jon Jones

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
MMA pictogram.svg Jon Jones
{{{nazwa}}}
Pseudonim Bones
Data i miejsce urodzenia 19 lipca 1987
Rochester
Obywatelstwo  Stany Zjednoczone
Wzrost 194 cm[1] cm
Masa ciała 93 kg
Styl walki zapasy
Klub Jackson's MMA
Zwycięstwa 20
Przez nokauty 9
Przez poddania 6
Przez decyzje 5
Porażki 1
Remisy 0
Nieodbyte 0

Jonathan D. "Jon" Jones (ur. 19 lipca 1987 roku w Rochester) − amerykański zawodnik mieszanych sztuk walki (MMA), od 2011 roku mistrz Ultimate Fighting Championship w wadze półciężkiej (93 kg).

Kariera MMA[edytuj | edytuj kod]

Zawodowo walczy od kwietnia 2008 roku. Wygrawszy w ciągu 4 miesięcy sześć walk z rzędu przed czasem, podpisał kontrakt z Ultimate Fighting Championship (UFC) − największą organizacją MMA na świecie. Zadebiutował w niej w sierpniu 2008 roku w wygranym pojedynku z Brazylijczykiem Andre Gusmao (UFC 87).

Po zwycięstwach w dwóch kolejnych walkach, zmierzył się w grudniu 2009 roku z Mattem Hamillem. Pomimo że osiągnął znaczną przewagę nad rywalem, przegrał przez dyskwalifikację, gdy pod koniec pierwszej rundy zadał niezgodny z regułami cios łokciem. Była to jego pierwsza i jak dotąd jedyna porażka w karierze MMA[2].

W kolejnych trzech walkach odniósł szybkie zwycięstwa przed czasem nad Brandonem Verą, Uładzimirem Macjuszenką i Ryanem Baderem, dzięki czemu otrzymał szansę walki z mistrzem UFC w wadze półciężkiej, Maurício Ruą. Odbyła się ona 19 marca 2011 roku w Newark, podczas gali UFC 128. Jones od początku pojedynku przejął inicjatywę, doprowadzając do obalenia Brazylijczyka, a następnie kontrolując walkę w parterze. Pod znakiem jego dominacji stała również druga runda. W końcu, w trzeciej doprowadził do nokdaunu Ruy ciosem sierpowym w wątrobę. Chwilę potem sędzia ringowy zdecydował się zatrzymać walkę, ogłaszając zwycięstwo Amerykanina przez TKO. Tym samym Jones w wieku 23 lat został najmłodszym mistrzem w historii UFC[3].

W swojej pierwszej obronie tytułu, 24 września 2011 roku na gali UFC 135, pokonał przez poddanie byłego mistrza wagi półciężkiej, Quintona Jacksona. Od samego początku kontrolował walkę, wykorzystując przewagę warunków fizycznych oraz wykonując efektowne niskie i wysokie kopnięcia. W 4. rundzie, po uzyskaniu obalenia, poddał rywala, dusząc go zza pleców[4]. 10 grudnia 2011 roku po raz drugi obronił pas mistrzowski, poddając Brazylijczyka Lyoto Machidę duszeniem gilotynowym. 21 kwietnia 2012, na gali UFC 145, w trzeciej obronie tytułu wygrał przez jednogłośną decyzję ze swoim byłym sparingpartnerem, Rashadem Evansem − była to pierwsza walka Jonesa trwająca 5 rund.

Kolejnym jego przeciwnikiem miał być Dan Henderson gali UFC 151, ale Henderson nie mógł wystąpić z uwagi na kontuzję kolana 7 dni przed galą. Chael Sonnen jako jedyny zaproponował, że pomimo krótkiego okresu będzie walczył z Jonem Jonesem, ale Jon Jones odmówił, tłumacząc, że nie jest to dobre dla jego kariery. Z powodu odmowy Jonesa UFC 151 odwołano. Jon Jones przyjął ofertę walki z Vitorem Belfortem na UFC 152 i ostatecznie zwyciężył przez poddanie (klucz na rękę - americana) w 4. rundzie.

Podczas kwietniowej gali UFC 159 zmierzył się z Chaelem Sonnenem który chciał walczyć z Jonesem podczas UFC 151 w zastępstwie kontuzjowanego Dana Hendersona. Jones od razu ruszył do ataku - już w pierwszej rundzie obalił Sonnena i brutalnie obijał swojego rywala w parterze. Sędzia przerwał walkę i ogłosił zwycięstwo Jonesa przez nokaut techniczny. Jones podczas próby sprowadzenia przeciwnika do parteru złamał duży palec u lewej stopy.

W swojej kolejnej obronie pasa podczas gali UFC 165 w Toronto Jon Jones zmierzył się ze Szwedem Alexandrem Gustafssonem wygrywając jednogłośną decyzją sędziów.

Podczas UFC 172 Bones wygrał 5 rundowy pojedynek z Gloverem Teixeirą. Jon zdominował brazylijczyka i wygrał jednogłośnie. Kolejną walkę Jon stoczy na gali UFC 178 z Danielem Cormierem który zastępuje kontuzjowanego Alexandra Gustafssona.

Lista walk MMA[edytuj | edytuj kod]

Wynik Bilans Przeciwnik Rozstrzygnięcie Runda Czas Gala Data Miejsce Uwagi
Wygrana 19-1-0 Szwecja Alexander Gustafsson Decyzja(jednogłośna) 5 5:00 UFC 165 Wrzesień 21, 2013 Kanada Toronto, Ontario walka o pas mistrzowski UFC w wadze półcięzkiej
Wygrana 18-1-0 Stany Zjednoczone Chael Sonnen TKO (ciosy pięściami i łokciami) 1 4:33 UFC 159 Kwiecień 27, 2013 Stany Zjednoczone Newark, New Jersey obronił mistrzostwo UFC w wadze półciężkiej
Wygrana 17-1-0 Stany Zjednoczone Vitor Belfort Poddanie (klucz na rękę) 4 0:54 UFC 152 Wrzesień 22, 2012 Kanada Toronto, Ontario obronił mistrzostwo UFC w wadze półciężkiej, poddanie wieczoru
Wygrana 16-1-0 Stany Zjednoczone Rashad Evans Decyzja(jednogłośna) 5 5:00 UFC 145 Kwiecień 21, 2012 Stany Zjednoczone Atlanta, Georgia obronił mistrzostwo UFC w wadze półciężkiej
Wygrana 15-1-0 Brazylia Lyoto Machida Techniczne poddanie (duszenie gilotynowe) 2 4:26 UFC 140 Grudzień 10, 2011 Kanada Toronto, Ontario obronił mistrzostwo UFC w wadze półciężkiej, walka wieczoru
Wygrana 14-1-0 Stany Zjednoczone Quinton Jackson Poddanie (duszenie zza pleców) 4 1:14 UFC 135 Wrzesień 24, 2011 Stany Zjednoczone Denver, Kolorado obronił mistrzostwo UFC w wadze półciężkiej, walka wieczoru
Wygrana 13-1-0 Brazylia Maurício Rua TKO (ciosy pięściami i uderzenie kolanami) 3 2:23 UFC 128 Marzec 19, 2011 Stany Zjednoczone Newark, New Jersey zdobył mistrzostwo UFC w wadze półciężkiej
Wygrana 12-1-0 Stany Zjednoczone Ryan Bader Poddanie (duszenie gilotynowe) 2 4:20 UFC 126 Luty 5, 2011 Stany Zjednoczone Las Vegas, Nevada
Wygrana 11-1-0 Białoruś Vladimir Matyushenko TKO (uderzenia łokciami) 1 1:52 UFC Live: Jones vs. Matyushenko Sierpień 1, 2010 Stany Zjednoczone San Diego, Kalifornia
Wygrana 10-1-0 Stany Zjednoczone Brandon Vera TKO (uderzenia łokciami i ciosy pięściami) 1 3:19 UFC Live: Vera vs. Jones Marzec 21, 2010 Stany Zjednoczone Las Vegas
Przegrana 9-1-0 Stany Zjednoczone Matt Hamill Dyskwalfikacja (nielegalne łokcie) 1 4:14 The Ultimate Fighter 10 Finale Grudzień 5, 2009 Stany Zjednoczone Las Vegas, Nevada
Wygrana 9-0-0 Stany Zjednoczone Jake O'Brien Poddanie (Duszenie gilotynowe) 2 2:43 UFC 100 Lipiec 11, 2009 Stany Zjednoczone Las Vegas, Nevada
Wygrana 8-0-0 Stany Zjednoczone Stephan Bonnar Decyzja (jednogłośna) 3 5:00 UFC 94 Styczeń 31, 2009 Stany Zjednoczone Las Vegas, Nevada
Wygrana 7-0-0 Brazylia Andre Gusmao Decyzja (jednogłośna) 3 5:00 UFC 87 Sierpień 9, 2008 Stany Zjednoczone Minneapolis, Minnesota
Wygrana 6-0-0 Stany Zjednoczone Moises Gabin TKO (ciosy pięściami) 2 1:58 Battle Cage Xtreme 5 Lipiec 12, 2008 Stany Zjednoczone Atlantic City, New Jersey
Wygrana 5-0-0 Stany Zjednoczone Parker Porter KO (cios pięścią) 1 0:36 World Championship Fighting 3 Czerwiec 20, 2008 Stany Zjednoczone Wilmington, Massachusetts
Wygrana 4-0-0 Stany Zjednoczone Ryan Verrett KO (ciosy pięściami) 1 0:14 USFL: War in the Woods 3 Maj 9, 2008 Stany Zjednoczone Ledyard, Connecticut
Wygrana 3-0-0 Brazylia Anthony Pina Poddanie (Duszenie gilotynowe) 1 1:15 Ice Fighter Kwiecień 25, 2008 Brazylia Worcester, Massachusetts
Wygrana 2-0-0 Brazylia Carlos Eduardo KO (ciosy pięściami) 3 0:24 Battle Cage Xtreme 4 Kwiecień 19, 2008 Stany Zjednoczone Atlantic City, New Jersey
Wygrana 1-0-0 Stany Zjednoczone Brad Bernard TKO (ciosy pięściami) 1 1:32 FFP: Untamed 20 Kwiecień 12, 2008 Stany Zjednoczone Boxborough, Massachusetts

Przypisy

  1. Jon "Bones" Jones (ang.). sherdog.com. [dostęp 2011-10-02].
  2. Michael David Smith: Jon Jones Disqualified for Illegal Elbow, Matt Hamill Wins (ang.). mmafighting.com, 5 grudnia 2009. [dostęp 20 marca 2011].
  3. Brian Knapp: ‘Bones’ Takes Throne by Force at UFC 128 (ang.). sherdog.com, 20 marca 2011. [dostęp 20 marca 2011].
  4. Brian Knapp: Stellar Jones Chokes Rampage (ang.). sherdog.com, 24 września 2011. [dostęp 24 września 2011].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]