Jonasz Mandżurski
| Święty | |
| Jonasz Mandżurski | |
| święty biskup (swiatitiel) | |
.jpg) {{{zdjęcie podpis}}} |
|
| Data urodzenia | 17 kwietnia 1888 okolice Kozielska |
| Data śmierci | 1925 Manzhouli |
| Kościół/ wyznanie |
Rosyjski Kościół Prawosławny |
| Data kanonizacji | 13 września 1996 przez Rosyjski Kościół Prawosławny poza granicami Rosji |
Jonasz Mandżurski, imię świeckie: Władimir Pokrowski, (ur. 17 kwietnia 1888 w okolicach Kozielska, zm. 7 października 1925 w Manzhouli) – biskup Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego, święty Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego poza granicami Rosji.
Urodził się w rodzinie chłopskiej. W wieku dziewięciu lat stracił ojca, a przed osiągnięciem pełnoletniości także matkę. Wychowywał go diakon miejscowej cerkwi. Ukończył seminarium duchowne w Kałudze, a w 1909 rozpoczął studia w akademii duchownej w Kazaniu. Będąc na trzecim roku, złożył śluby zakonne w Pustelni Optyńskiej, przyjmując imię Jonasz. Następnie przyjął święcenia kapłańskie. Był uczniem duchownym kanonizowanych później starców optyńskich: Anatola i Józefa. W 1914 ukończył studia teologiczne i otrzymał stanowisko wykładowcy Pisma Świętego na uczelni. Postanowił jednak zrezygnować z niego, by móc udać się na front jako kapelan.
W 1918, po krótkim pobycie w Kazaniu, znalazł się w Permie, gdzie został pobity i aresztowany przez bolszewików. Jego proces miał odbyć się w Tiumieniu, jednak w czasie transportu do tego miasta kapłan został odbity przez oddział Białych. Przeniósł się do Omska, gdzie otrzymał godność ihumena i stanowisko naczelnego kapelana Sił Zbrojnych Południa Rosji. Po klęsce armii gen. Denikina zdołał uciec przez Turkiestan do Szanghaju. W Chinach skontaktował się z rosyjską misją prawosławną, której zwierzchnik biskup Innocenty (Figurowski) podniósł go do godności archimandryty. We wrześniu 1922 decyzją Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego poza granicami Rosji wyznaczony na biskupa Tiencinu[1], wikariusza eparchii pekińskiej, z katedrą św. Innocentego w Manzhouli. W mieście tym biskup znalazł się 19 października tego samego roku.
W mieście zorganizował przytułek dla sierot, w którego organizację osobiście się zaangażował, jak również stołówkę dla ubogich, bibliotekę, aptekę i przychodnię lekarską. Był charyzmatycznym kaznodzieją, prowadził otwarte spotkania teologiczne i filozoficzne. Wierni przypisywali mu dar cudownego leczenia dzieci, jakie pozostawały pod jego opieką. W 1925 nieoczekiwanie zachorował na anginę. Zmarł wskutek komplikacji, w tym zakażenia krwi. W jego pogrzebie uczestniczyło osiem tysięcy osób.
Kanonizowany w 1996 przez Rosyjski Kościół Prawosławny poza granicami Rosji[2]. Jego kanonizację rozważa również Rosyjski Kościół Prawosławny[3].
Przypisy
- ↑ Według innego źródła - Hankou
- ↑ DECREE FOR THE GLORIFICATION OF BISHOP JONAH OF MANCHURIA
- ↑ BISHOP JONAH OF MANZHOULI
