Jonathan Marray

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Jonathan Marray
Jonathan Marray
Państwo  Wielka Brytania
Miejsce zamieszkania Londyn
Data i miejsce urodzenia 10 marca 1981
Liverpool
Masa ciała 76 kg
Gra praworęczna
Status profesjonalny 2000
Zakończenie kariery aktywny
Trener Dave Marray
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 0
Najwyżej w rankingu 215 (25 kwietnia 2005)
Australian Open 3Q (2007)
Roland Garros 1Q (2007)
Wimbledon 1R (2004, 2005, 2007)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 1
Najwyżej w rankingu 15 (28 stycznia 2013)
Australian Open 2R (2013)
Roland Garros 1R (2010, 2012, 2013)
Wimbledon W (2012)
US Open QF (2013)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Jonathan Marray (ur. 10 marca 1981 w Liverpoolu) – brytyjski tenisista, zwycięzca wielkoszlemowego Wimbledonu z 2012 roku w grze podwójnej.

Kariera tenisowa[edytuj | edytuj kod]

Marray uzyskał status profesjonalny w 2000 roku[1]. Od tego czasu wielokrotnie wygrywał i osiągał finały w zmaganiach rangi ATP Challenger Tour w grze podwójnej. Najwyższe – 215. miejsce w singlu osiągnął podczas notowania 25 kwietnia 2005 roku. 28 stycznia 2013 roku zanotował 15. pozycję w deblu, co było jego najwyższą lokatą.

Podczas Wimbledonu w 2012 roku zwyciężył w zawodach gry podwójnej mężczyzn. Był on pierwszym Brytyjczykiem od czasów Marka Coxa w 1977 roku, który dostał się do półfinałów debla na kortach All England Lawn Tennis and Croquet Club[1]. Marray to także pierwszy brytyjski finalista Wimbledonu w grze podwójnej od 1960 roku i pierwszy triumfator od 1936 roku[2]. W zawodach wystąpił dzięki dzikiej karcie przyznanej przez organizatorów. Razem z partnerem, którym był Frederik Nielsen, pokonali rozstawione pary w tym m.in. najbardziej utytułowanych deblistów – braci Bryanów. W meczu o mistrzostwo zmierzyli się z Robertem Lindstedtem oraz Horią Tecău, których pokonali 4:6, 6:4, 7:6(5), 6:7(5), 6:3[3].

Kolejny finał kategorii ATP World Tour Marray osiągnął w czerwcu 2013 roku w Eastbourne, na podłożu trawiastym. W parze z Colinem Flemingiem spotkanie o tytuł przegrał z Alexanderem Peyą i Bruno Soaresem. Pod koniec lipca Marray wraz z Flemingiem przegrali finał w Atlancie z parą Édouard Roger-Vasselin-Igor Sijsling.

W lutym 2014 roku Marray dotarł do finału halowego turnieju w Marsylii, gdzie tworzył parę z Paulem Hanleyem.

Finały w turniejach ATP World Tour[edytuj | edytuj kod]

Legenda
Wielki Szlem
Igrzyska olimpijskie
Tennis Masters Cup /
ATP World Tour Finals
ATP Masters Series /
ATP World Tour Masters 1000
ATP International Series Gold /
ATP World Tour 500
ATP International Series /
ATP World Tour 250

Gra podwójna (1–3)[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy Wynik finału
Zwycięzca 1. 7 lipca 2012 Wimbledon, Londyn Trawiasta Dania Frederik Nielsen Szwecja Robert Lindstedt
Rumunia Horia Tecău
4:6, 6:4, 7:6(5), 6:7(5), 6:3
Finalista 1. 21 czerwca 2013 Eastbourne Trawiasta Wielka Brytania Colin Fleming Austria Alexander Peya
Brazylia Bruno Soares
6:3, 3:6, 8–10
Finalista 2. 28 lipca 2013 Atlanta Twarda Wielka Brytania Colin Fleming Francja Édouard Roger-Vasselin
Holandia Igor Sijsling
6:7(6), 3:6
Finalista 3. 23 lutego 2014 Marsylia Twarda (hala) Australia Paul Hanley Francja Julien Benneteau
Francja Édouard Roger-Vasselin
6:4, 6:7(6), 11–13

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Press Association: Wimbledon 2012: Britain's Jonathan Marray books doubles semi-final spot (ang.). W: Wimbledon 2012 [on-line]. guardian.co.uk, 2012-07-04. [dostęp 2012-07-06].
  2. Łukasz Iwanek: Wimbledon: Brytyjczycy mają mistrza w deblu, triumf Marraya i Nielsena (pol.). W: Wimbledon [on-line]. sportowefakty.pl, 2012-07-07. [dostęp 2012-07-10].
  3. Polska Agencja Prasowa: Wimbledon. Marray i Nielsen najlepsi w deblu (pol.). W: Wimbledon [on-line]. sport.pl, 2012-07-07. [dostęp 2012-07-07].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]