Jordan 194

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Jordan 194
Kategoria Formuła 1
Konstruktor Jordan
Projektant Gary Anderson
Andrew Green
Dane techniczne
Nadwozie monocoque z włókna węglowego o strukturze plastra miodu
Zawieszenie
przednie
podwójny łącznik poprzeczny
Zawieszenie
tylne
podwójny łącznik poprzeczny
Silnik Hart 1035 3.5 V10
Skrzynia biegów Jordan, półautomatyczna, 6 biegów + wsteczny
Paliwo Sasol
Opony Goodyear
Historia
Debiut Grand Prix Brazylii 1994
Kierowcy 14. Rubens Barrichello
15. Eddie Irvine
15. Aguri Suzuki
15. Andrea de Cesaris
Używany 1994
Wyścigi Wygrane PP NO
16 0 1 0
poprzednik następca
Jordan 193 Jordan 195

Jordan 194 – samochód Formuły 1, zaprojektowany przez Gary'ego Andersona i Andrew Greena na sezon 1994 dla zespołu Jordan Grand Prix. Samochód napędzały jednostki Hart 1035, rozwinięta wersja silników z roku 1993. Samochodem z numerem 14 jeździł Rubens Barrichello, a samochodem z numerem 15 - Eddie Irvine (w jego zastępstwie również Aguri Suzuki i Andrea de Cesaris). Kierowcą testowym był Kelvin Burt. Głównym sponsorem był Sasol, pozostałymi Arisco, rząd Irlandii i mniejsi sponsorzy.

W związku z zakazem używania od sezonu 1994 aktywnego zawieszenia, automatycznych skrzyń biegów czy kontroli trakcji, Jordan zmodyfikował samochód. Użyto półautomatycznej skrzyni biegów i zawieszenia z podwójnymi łącznikami poprzecznymi. Jordan uważał, że uproszczenie przepisów pozwoli na tak udany sezon, jak w 1991 roku. Istotnie, obniżony airbox i opadnięty przedni spojler nawiązywały do konstrukcji Jordana 191.

Sezon rozpoczął się bardzo udanie, od czwartego miejsca Barrichello w Grand Prix Brazylii. W tym samym wyścigu Irvine został uznany za winnego spowodowania kolizji z Josem Verstappenem i Martinem Brundlem i pomimo apelacji zespołu został zawieszony na trzy wyścigi.

Podczas Grand Prix Pacyfiku Irvine'a zastąpił Aguri Suzuki. W tym wyścigu Barrichello zdobył trzecie miejsce, co było pierwszym podium w historii zespołu Jordan Grand Prix. Podczas treningów do Grand Prix San Marino Barrichello miał groźnie wyglądający wypadek, ale nic poważnego mu się nie stało. W Grand Prix Monako zastępujący Irvine'a Andrea de Cesaris zdobył czwarte miejsce. Taką samą pozycję Barrichello zdobył jeszcze w Grand Prix Wielkiej Brytanii, Włoch, Portugalii i Australii. Podczas deszczowych kwalifikacji do Grand Prix Belgii Barrichello zdobył pole position, stając się ówcześnie najmłodszym kierowcą z tym osiągnięciem (rekord ten pobili później Fernando Alonso i Lewis Hamilton). W wyścigu kierowca ten odpadł na skutek błędu podczas dublowania wolniejszego kierowcy.

Dla Irvine'a sezon nie był tak udany, zdobył on zaledwie 6 punktów (Barrichello - 19). Łącznie kierowcy Jordana zdobyli 28 punktów i ukończyli sezon na piątym miejscu w klasyfikacji konstruktorów, za "wielką czwórką" - Williamsem, Benettonem, Ferrari i McLarenem.

Podczas Grand Prix Francji Jordan umieścił na swoim samochodzie napis informujący o wyniku meczu Mistrzostw Świata w Piłce Nożnej (Ireland 1 Italy 0). Podczas Grand Prix Włoch zespół potwierdził, że w 1995 roku będzie korzystał z silników Peugeot.

Wyniki[edytuj | edytuj kod]

Sezon Zespół Silnik Opony Kierowcy 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 Pkt. Msc.
1994 Jordan Hart G BRA PAC SMR MCO ESP CND FRA GBR DEU HUN BEL ITA POR EUR JPN AUS 28 5
Brazylia Rubens Barrichello 4 3 NZ NU NU 7 NU 4 NU NU NU 4 4 12 NU 4
Wielka Brytania Eddie Irvine NU 6 NU NU NU NU NU 13 NU 7 4 5 NU
Japonia Aguri Suzuki NU
Włochy Andrea de Cesaris NU 4

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]