José María Velasco Ibarra

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
José María Velasco Ibarra
Velascoi.jpg
Data i miejsce urodzenia 19 marca 1893
Quito
Data i miejsce śmierci 30 marca 1979
Quito
Prezydent Ekwadoru
Okres urzędowania od 1 września 1934
do 20 maja 1935
Poprzednik Abelardo Montalvo
Następca Antonio Pons
Okres urzędowania od 28 maja 1944
do 30 marca 1946
Poprzednik Carlos Alberto Arroyo del Río
Następca Carlos Mancheno Cajas
Okres urzędowania od 1 września 1952
do 31 sierpnia 1956
Poprzednik Galo Plaza Lasso
Następca Camilo Ponce Enríquez
Okres urzędowania od 1 września 1960
do 7 listopada 1961
Poprzednik Camilo Ponce Enríquez
Następca Carlos Arosemena Monroy
Okres urzędowania od 1 września 1968
do 15 lutego 1972
Poprzednik Otto Arosemena
Następca Guillermo Rodríguez Lara
Odznaczenia
Kollana Narodowego Orderu Zasługi (Ekwador) Krzyż Wielki Orderu Izabeli Katolickiej (Hiszpania) Krzyż Wielki specjalnego Wykonania Orderu Zasługi RFN
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

José María Velasco Ibarra (ur. 19 marca 1893 w Quito, zm. 30 marca 1979 tamże) – ekwadorski prawnik i polityk. Był pięć razy prezydentem Ekwadoru w latach 1934-1935, 1944-1947, 1952-1956, 1960-1961 oraz 1968-1972.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w 1893 w zamożnej rodzinie, otrzymał wszechstronne wykształcenie. Studiował m.in. na Sorbonie w Paryżu. Jako polityk miał poglądy liberalne, większą wagę przywiązywał do programów niż partyjnych zależności. Dużo uwagi poświęcał też kwestiom uczciwości i moralności w polityce. W 1933 uzyskał mandat deputowanego i został przewodniczącym parlamentu. Zdecydowanie występował przeciwko prezydentowi Juanowi Merze, któremu zarzucał fałszerstwa wyborcze. Po usunięciu Mery przez parlament, Valesco Ibarra stanął do nowych wyborów na czele koalicji zrzeszającej liberałów i konserwatystów. Odniósł w nich zwycięstwo. Koalicja, która utorowała mu drogę do władzy rozpadła się po wyborach, Ibarze udało się utrzymać na tym stanowisku tylko jedenaście miesięcy. Po ustąpieniu z urzędu prezydenta Ibarra udał się na emigrację do Kolumbii. Jednak rządy jego następcy Carlosa Arroyo wzbudziły niezadowolenie społeczeństwa, a w kraju doszło do zamieszek pod hasłami powrotu Ibarry. W tej sytuacji w 1944 Arroyo po nieudanej próbie stłumienia antyrządowej demonstracji podał się do dymisji, a prezydentem ogłoszono Ibarrę, który otrzymał poparcie koalicji partii politycznych, ale tym razem bez liberałów. Jednak Ibarra został szybko obalony w wyniku zamachu stanu i zmuszony do emigracji. Tym razem wyjechał do Argentyny. W 1952 powrócił do kraju i znów wziął udział w wyborach poparty przez szeroką koalicję partii politycznych z konserwatystami i liberałami na czele. Odniósł zdecydowane zwycięstwo i tym razem rządził pełną czteroletnią kadencję. Przeprowadził wiele istotnych reform, ograniczył wydatki administracji oraz ustabilizował sytuację gospodarczą. Zainicjował też program robót publicznych. W 1956 po zakończeniu kadencji ustąpił ze stanowiska, ponieważ ówczesne przepisy prawne uniemożliwiły mu ponowny udział w wyborach.

Cztery lata później, w 1960 znowu wsparty przez liberałów i konserwatystów, ponownie stanął do wyborów i je wygrał. Jednak poparcie, jakiego udzielił dyktatorowi Kuby Fidelowi Castro spowodowało wybuch konfliktu między nim, a popierającymi go dotąd partiami. Ostatecznie prezydent został obalony w wyniku zamachu stanu, który odsunął go od władzy. W 1968 Velasco znów wygrał wybory prezydenckie i po raz piąty stanął na czele Ekwadoru. Dwa lata później rozwiązał parlament i przywrócił w kraju stara konstytucję z 1946. W lutym 1972 został zmuszony do ustąpienia przez armię, która odmówiła mu dalszego poparcia.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Alex Axelrod, Charles Phillips Władcy, tyrani, dyktatorzy • Leksykon, Politeja, Warszawa 2000