Jos Verstappen

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Jos Verstappen
Jos Verstappen
Pełne imię i nazwisko Johannes Franciscus Verstappen
Kraj  Holandia
Data i miejsce urodzenia 4 marca 1972
Montfort
Sukcesy

1991: Formuła Opel Lotus
1993: Niemiecka Formuła 3

Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa
Jos Verstappen (Benetton B194) – Grand Prix Wielkiej Brytanii w 1994 roku

Jos Verstappen – były holenderski kierowca Formuły 1. Urodzony 4 marca 1972 w Montfort. Mieszka w Monako z żoną Sophie, synem Maxem i córką Victorią.

Kariera[edytuj | edytuj kod]

Początki[edytuj | edytuj kod]

Już w wieku ośmiu lat zaczął interesować się wyścigami. W dniu jego Pierwszej Komunii Świętej wychodząc z kościoła usłyszał ryk silników. Okazało się, że w miejscowości zostały zorganizowane wyścigi kartingowe. Verstappen i jego ojciec tak byli tym wydarzeniem zafascynowani, że nie trwało długo, kiedy on sam zaczął jeździć gokartem. Dwa lata później osiągnął wiek, aby móc brać udział w wyścigach.

Karting[edytuj | edytuj kod]

Kariera kartingowa Verstappena rozpoczęła się na poważnie w 1982. Zaczął brać udział w krajowych mistrzostwach. Pierwszy sukces osiągnął w 1984 podczas holenderskich mistrzostw juniorów, następny w roku 1986. Największe natomiast sukcesy przyniósł rok 1989, w którym to zdobył wiele tytułów mistrza w wyścigach międzynarodowych oraz dwa tytuły mistrza w wyścigach europejskich.

Sport samochodowy[edytuj | edytuj kod]

Pod koniec 1991 Verstappen przesiadł się z gokarta na samochód. Ojciec jego w tym samym roku pojechał do Belgii na Grand Prix, aby przyjrzeć się zawodom. Podczas rozmowy z Toine i Mike Hezemans z zespołu Porsche, których już znał z zawodów kartingowych, poznał Huuba Rothengattera - byłego holenderskiego kierowcę wyścigowego. Rothengatter obecny na Grand Prix jako pracownik public relations firmy Philips dla zespołu Jordan, poszukiwał właśnie młodych talentów wyścigowych. W wyniku rozmowy Verstappen otrzymał zaproszenie na przetestowanie samochodu na początku października 1982 na torze Circuit Park w Zandvoort. Verstappen jeździł początkowo na tradycyjnym torze między wydmami w serii Formuły Ford. Samochód którym jeździł to przestarzały Crosslé z roku 1979, który przez sześć lat stał w garażu Fritsa van Amersfoorta. Czasy jazdy Verstappena robiły takie wrażenie na chronometrażystach, że powątpiewali nawet w działanie swoich stoperów.

Po tym teście postanowiono, aby Verstappen zaczął jeździć w serii Formuły Opel Lotus. Miesiąc później zaczął już jeździć również w Zandvoorcie i również na samochodzie Fritsa van Amersfoorta. Ponownie robił wrażenie szybkimi czasami. Ale tym razem nikt nie wątpił w chronometraże - było dla wszystkich jasne, że został odkryty nowy holenderski talent wyścigowy.

W 1992 Jos Verstappen został wylansowany jako "przyszłość" holenderskiego sportu samochodowego. Dzięki wsparciu firm Philips, Marlboro oraz przede wszystkim mentora Huuba Rothengattera całkowicie przesiadł się z gokartów na samochody Formuły Opel Lotus, które napędzane są standardowymi silnikami marki Opel. Dzięki menadżerowi Rothengatterowi, Verstappen wstąpił do zespołu Fritsa van Amersfoorta, o którym zawsze mówił i w którym to rozpoczął swoją karierę.

W pierwszym roku sportów samochodowych Verstappen brał udział tylko w mistrzostwach Beneluxu. Plan był taki, aby przygotować Verstappena w przeciągu pięciu lat do Formuły 1: dwa lata w serii Formuła Opel Lotus, dwa lata w serii Formuła 3 oraz rok w serii Formuła 3000.

W mistrzostwach Beneluxu Verstappen był nie do pobicia. Żałował straty kilku punktów poprzez salto na torze Circuit Zolder w Heusden-Zolder w Belgii. Resztę wyścigów wygrywał z dużą przewagą. A przewaga była tak wielka, że konkurencja zaczęła wątpić w legalność samochodu Verstappena i zleciła badanie techniczne. Wykazało jednak ono, że silnik samochodu Verstappena posiadał nawet mniejszą moc niż silniki samochodów konkurencji. Rachunek za to badanie w wysokości ok. 10 000 guldenów poniósł manager zespołu rywalizującego z Verstappenem.

Przez jego nieoczekiwanie szybki sukces, postanowiono zmienić kierunek działania. Verstappen zaczął jeździć na poziomie europejskim w serii Formuła Opel Lotus, ale głównie te wyścigi, które nie pokrywały się z mistrzostwami Beneluxu. Po wygrywanych wyścigach podczas mistrzostw Beneluxu, Verstappen skupiał się wyłącznie na przygotowaniach do mistrzostw Europy. Dowodem tego były dwa przekonujące zwycięstwa w Heusden-Zolder. Pod koniec sezonu wygrał wraz z Martijnem Koenem Puchar Narodów Opel Lotus, przy czym łączny wynik podzielony został pomiędzy dwóch kierowców.

Sezon roku 1992 został finansowo ukoronowany wyborem na najlepszego holenderskiego kierowcę roku. Nagrodą był czek o wartości 45 000 guldenów, który został wręczony przez szefa brytyjskiego zespołu Formuły 1 Kena Tyrrella. Tyrrell obiecał Verstappenowi test w Formule 1, po tym jak wygra w niemieckiej Formule 3.

Teraz nazwisko Verstappen zaczęło być znane przez różnych szefów zespołów Formuły 3. Verstappen otrzymał zaproszenia na test torów wyścigów West Surrey Racing oraz Alan Docking Racing w dwóch brytyjskich zespołach Formuły 3. Następnie testował również dla niemieckiego zespołu WTS Racing. W końcu zdecydował o kontynuowaniu swojej kariery w niemieckiej Formule 3.

W 1993 zaczął przygotowywać się również do mistrzostw Formuły Atlantic, które odbywają się w Nowej Zelandii. Również w Nowej Zelandii konkurencja nie radziła sobie z umiejętnościami Verstappena. Jeżdżąc bardzo przestarzałą Swift Toyotą, wygrał sześć z dziesięciu wyścigów. Formuła Atlantic zaczęła mu się tak podobać, że planował w przyszłym roku tutaj powrócić i powalczyć o zwycięstwa. Drugie i trzecie miejsca były już dla niego niewystarczające.

Manager Rothengatter miał jednak bardziej realistyczne spojrzenie na jego karierę. Uważał, że powinien również brać udział w zawodach holenderskich. Verstappen wybrał niemieckie mistrzostwa zespołu WTS Racing Willy'ego Webera - managera Michaela Schumachera. Do jego zespołu należała również Niemka Claudia Hürtgen, która po kontuzji w Formule 3 w Monako zastąpił Alexander Grau. WTS Racing za cały rok 1992 miał bardzo dobrą reputację. Verstappen nie zawiódł, i karierę w Formule 3 rozpoczął od miejsca trzeciego. Jednak dla debiutanta nie był to zły wynik. Następnie wygrał osiem razy, m.in. Marlboro Masters w Zandvoorcie. Zapoznawał się powoli z międzynarodową elitą Formuły 3 i wygrał nawet najważniejszy wyścig roku.

Sukcesy w Niemczech i Zandvoorcie wzbudziły u Verstappena zainteresowanie zawodami międzynarodowymi. Pod koniec sezonu otrzymał zaproszenie na testowanie samochodu w Formule 1 w zespole Arrowsa. Po jego rewelacyjnie szybkich czasach jazdy w Estoril, zaczęto go nazywać "najgorętszym nowym chłopakiem Formuły 1". Róeniez inne zespoły Formuły 1 zaczęły się nim interesować. McLaren pozwolił mu parę dni testować na torze Silverstone Circuit, podczas gdy zainteresowanie wykazywał również zespół Jordan. Dla Rothengattera najważniejszą sprawą było teraz, dobre przygotowanie go do sezonu 1994 w serii Formuła 1. Nie musiał wygrywać Formuły 3000 aby brać udział w Formule 1.

Formuła 1[edytuj | edytuj kod]

Sezon 1994[edytuj | edytuj kod]

Po zimowych negocjacjach w 1994 Verstappen wraz z managerem Rothengatterem dogadali się z zespołem Benetton. Benetton zaproponował Verstappenowi wieloletni kontrakt, przy czym początkowo miał być kierowcą testowym, a rok później miał już brać udział w wyścigach. Wszystko potoczyło się inaczej, kiedy podczas jazd testowych wiosną, JJ Lehto doznał poważnego wypadku. W związku z tym wydarzeniem Fin nie był w stanie brać udziału w wyścigach sezonu. Trzecim więc kierowcą zespołu był Verstappen - właściwy człowiek na wolne miejsce obok Schumachera. W rekordowym czasie - bo tylko dwa lata - potrzebował na awans z kartingu do Formuły 1.

Sezon 1994 rozpoczął zwycięstwem. Na torze Interlagos w São Paulo wygrał wyścig rowerowy o puchar Copa Caloi zorganizowany dla kierowców oraz mechaników Formuły 1. Wyścig samochodowy dla Verstappena był jednak bardziej spektakularny. Podczas próby wyprzedzenia Erica Bernarda, Eddie Irvine z Jordana zahaczył o Verstappena, który wjechał w Martina Brundle'a. Wynikiem tego był widowiskowy wypadek czterech samochodów wyścigowych. JJ Lehto po dwóch wyścigach otrzymał szansę, aby udowodnić, że wystarczająco odzyskał siły po jego wypadku. Verstappen musiał więc tymczasowo odstąpić swoje miejsce. Następnie po rozczarowujących wynikach Lehto, Verstappen powrócił w charakterze etatowego kierowcy podczas Grand Prix Francji.

Verstappen miał jednak wiele kłopotów na torze z samochodem wyścigowym, zbudowanym specjalnie dla Schumachera. Bardzo niskie notowania sezonu otrzymał podczas Grand Prix Niemiec. Po tym, jak swoim samochodem pośliznął się na oleju pochodzącym z Ferrari Gerharda Bergera, chciał jeździć samochodem Schumachera. Podczas jego dopasowywania, stało się coś, czego się nie spodziewał - wyjechał z toru. Gdyby sytuacja ta zdarzyłaby się podczas wyścigu, byłoby jeszcze gorzej. Do tego doszła również uszkodzona instalacja tankowania. Podczas tankowania, wylało się parę litrów paliwa na gorący samochód Verstappena. Ogromny pożar, odebrał mu szanse stanąć na podium. Przez to, że znał dobrze zasady bezpieczeństwa, mógł szczęśliwie opuścić samochód i tym samym wyjść sam bez szwanku.

W następnym wyścigu sezonu, podczas Grand Prix Węgier wszystko potoczyło się dobrze. W związku z odpadnięciem Martina Brundle na ostatnim okrążeniu zajął trzecie miejsce i zdobył pierwsze punkty. Podczas Grand Prix Belgii zajął również trzecie miejsce, po tym jak jego kolega z zespołu - Michael Schumacher został zdyskwalifikowany. Podczas Grand Prix Europy i dwóch ostatnich wyścigów sezonu, Verstappen musiał odstąpić miejsce w zespole na rzecz bardziej doświadczonego Johnny'ego Herberta. Anglik, zatrudniony pod presją sponsorów, miał pomóc Benettonowi w zdobyciu tytułu mistrza świata w klasyfikacji konstruktorów, co zakończyło się niepowodzeniem. Tytuł dla konstruktorów zdobył zespół Williams, podczas gdy tytuł wśród kierowców wygrał Schumacher.

Mimo trudnych początków Verstappen mógł pochwalić się udanym debiutanckim rokiem w Formule 1. W pierwszym roku pobił prawie wszystkie rekordy holenderskiej Formuły 1. Był pierwszym Holendrem na podium, pierwszym Holendrem, który zakończył sezon w pierwszej dziesiątce w klasyfikacji oraz zdobył dziesięć punktów w sezonie, co dotychczas nie udało się żadnemu innemu jego rodakowi.

Sezon 1995[edytuj | edytuj kod]

Rok debiutancki w zespole Benetton przyniósł nowe oczekiwania. Verstappen liczył również w kolejnym sezonie na kolejną szansę w tym samym zespole. Preferowano jednak Michaela Schumachera i Johnny'ego Herberta. Dzięki pomocy Benettona trafił do angielskiego zespołu Simtek. Celem było zdobywanie kolejnego doświadczenia w zespole, w którym panowała mniejsza presja. Kompanem z grupy został Włoch Domenico Schiattarella. Zespół używał standardowych silników Ford Cosworth napędzających samochody zaprojektowane przez Nicka Wirtha. Pomimo tego, że silnik zapewniał mniej mocy niż u konkurencji, Verstappen robił dobre wrażenie poprzez szybkie czasy. Ale technika często była zawodna i w tym roku musiał nacieszyć się zaledwie jednym dwunastym miejscem. Doszły do tego również kłopoty finansowe, tak że po Grand Prix Monako zespół musiał ogłosić upadłość.

Verstappen zatem do końca sezonu pozostawał bez pracy. Pojawiły się plotki o powrocie do Benettona, ale wygrane Herberta w Grand Prix Wielkiej Brytanii oraz Włoch przekreśliły jakiekolwiek dalsze rozmowy. Jedyną rzeczą jaką jeszcze Verstappen w tym sezonie zrobił, był test Ligiera, którego właścicielem był szef zespołu Benettona, Flavio Briatore.

Sezon 1996[edytuj | edytuj kod]

Po fatalnym poprzednim sezonie, Verstappen musiał podnieść swoje notowania. Dzięki swoim sponsorom, trafia znów do zespołu Arrowsa. Tuż przed rozpoczęciem sezonu, zespół zostaje częściowo przejęty przez Toma Walkinshawa, bez wsparcia którego Arrows najprawdopodobniej nie dotrwałby do końca sezonu. Owe przejęcie nie obyło się bez problemów, ponieważ dopiero w połowie sezonu Jackie Oliver zgodził się na sprzedaż części udziałów zespołu Walkishawowi.

Do tego czasu mało zrobiono w kierunku rozwoju bolidu. Tym samym jego niezawodność nie została poprawiona. Mimo to na początku sezonu zauważono u Verstappena rewelacyjną wydajność. Na treningach był szybszy nawet od zespołów jeżdżących z silnikami fabrycznymi. Obiecujących czasów uzyskanych na treningach nie można było jednakże przenieść do punktacji uzyskanej podczas mistrzostw. Często dochodziło również do problemów technicznych z sinikiem. Dostawca silnika Brian Hart nie posiadał wystarczających środków finansowych, żeby je ulepszać. Najlepszy wynik Verstappen osiągnął podczas Grand Prix Argentyny. Wynik ten był najlepszym wynikiem sezonu zdobytym przez niego zarówno podczas kwalifikacji jak i wyścigów. Rozpoczął jako siódmy, a skończył jako szósty po ciężkiej walce z Davidem Coulthardem z zespołu McLaren oraz z Eddiem Irvinem z zespołu Ferrari.

Po nieudanym sezonie dla zespołu Arrowsa pozostała nadzieja na poprawę wyników w przyszłym roku. Zespół poświęcił również wiele uwagi na prace rozwojowe związane z oponami Bridgestone. Na różnych torach wyścigowych Verstappen dużo testował opony japońskiego producenta.

Zdecydowanie sportowym, a zarazem kulminacyjnym punktem dla Vesrtappena było wystąpienie w zawodach Marlboro Masters w Zandvoort. Przybyła wtedy rekordowa ilość widzów w liczbie 85 000. Tłum oszalał, kiedy Verstappen uzyskał rekord okrążenia w 51,684 s.

Jednak najładniejszy ze wszystkich wyników zarezerwował sobie Verstappen poza zespołem Arrowsa. W maju poślubił swoją narzeczoną Sophie Kumpen.

Sezon 1997[edytuj | edytuj kod]

Po dwóch słabych latach, ten rok miał być rokiem przełomowym, w którym to Verstappen miał stanąć na szczycie Formuły 1. Dlatego też wybrał doświadczony zespół Tyrrell Racing. Zaraz po Ferrari, Tyrrell był wówczas najdłużej aktywnym zespołem biorącym udział w wyścigach Formuły 1. Ze względu na niezadowalające wyniki z roku 1996, do których przyczyniły się również częste awarie bolidu, ważnym czynnikiem w tradycyjnym angielskim zespole była potencjalna niezawodność kombinacji Tyrrell-Ford V8. Sam Tyrrell poszukiwał również niezawodności. Po kilku latach jazdy z kompaktowymi ale tracącymi moc silnikami Yamaha, zespół przesiadł się na starego zaufanego Forda Coswortha V8. Ford obiecał, jeszcze w trakcie sezonu uruchomić silnik ze zwiększoną mocą. Kolegą z zespołu Verstappena w 1997 został Fin Mika Salo. Był to trzeci rok w zespole Tyrrella dla Fina, który był właściwie pierwszym kolegą z zespołu, z którym Verstappen mógłby się zmierzyć.

Bolid Tyrrell 025 stworzony przez Harveya Postlethwaite'a, był stosunkowo nieskomplikowany. Na początku sezonu model 025 napędzał silnik Cosworth ED4. Mimo tego, że silnik ten był niezawodny, posiadał mało mocy. Oczywiście było wiadome, że silnik V8 nie będzie żadną poważną konkurencją dla silników fabrycznych Renault, Ferrari czy tez Mercedesa. Tyrrell wychodził z założenia, że dzięki silnikowi V8 będzie można zdobyć punkty, ponieważ niektóre silniki konkurencji wykonane były z nierzetelnych materiałów. 1997 rok przedstawiał się jednak całkiem inaczej, a Tyrrell nie był w stanie sprostać konkurencji.

W pierwszym wyścigu sezonu okazało się, że bolid nie jest wystarczająco szybki. W Argentynie poszło zespołowi trochę lepiej. Tor w Buenos Aires pasował Verstappenowi, a w swoim bolidzie zrobił mniej błędów na tym krętym torze aniżeli w pierwszych dwóch wyścigach. Wydawało się, że Verstappen zdobędzie punkty, ale pojawiły się problemy z silnikiem. W Argentynie po raz kolejny udowodniono pomysłowość pracowników Tyrrella pod kierownictwem Harveya Postlethwaite'a. Po wykazaniu, że bolid wchodził nieprawidłowo w zakręty, Postlethwaite zamontował na środku bolidu dwa dodatkowe boczne skrzydła. Skrzydła te, nazwane x-wings, montowano na krótkich i krętych torach. W Monako Verstappen zajął ósme miejsce i to był jego najlepszy wynik w tym sezonie.

Było już jasne, że Cosworth ED4 nie był w stanie zaspokoić oczekiwań Tyrrella. W końcu po paru tygodniach w Hiszpanii przygotowano silnik ED5. Verstappen jechał przez to trochę szybciej i był to dla niego jeden z najlepszych wyścigów tego sezonu. Pomimo tego, że zajął jedenaste miejsce, mógł śmiało walczyć z zespołem Stewart, który jeździł na silnikach Ford V10, oraz Irvinem z Ferrari. Podczas następnego wyścigu w Kanadzie Verstappen zajął swoje najlepsze miejsce w kwalifikacjach w sezonie - 14. Nie zdołał jednak dotrzeć do mety z powodu usterki w układzie pneumatycznym, która w tym sezonie zdarzyła się kilkakrotnie.

Po znaczącym usprawnieniu nowego silnika, również konkurencja zaczęła usprawniać swoje bolidy. Do końca sezonu Verstappen walczył zatem z kolegą z zespołu Miką Salo o to, by nie zajmować ostatnich miejsc.

Stroną pozytywną jednak dla małego zespołu Tyrrella było szybkie przetestowanie i dostosowanie bolidu do mocno zmienionych przepisów w przyszłym 1998 roku. W przeciwieństwie do większości zawodników, którzy jeździli węższymi bolidami, Verstappen był nastawiony bardzo pozytywnie.

Sezon 1998[edytuj | edytuj kod]

Na początku sezonu wydawało się, że Verstappen będzie mógł się wykazać. Jego nadzieja na pozostanie w zespole Tyrrell Racing jednak zgasła, kiedy okazało się, że zespół został sprzedany Craigowi Pollockowi. Pollock nie zamierzał inwestować w zespół, a większy kapitał miał zainwestować w roku 1999. W przeciwieństwie do Verstappena, więcej pieniędzy od sponsorów przyniósł Ricardo Rosset. Pomimo poparcia wielu innych lojalnych sponsorów, Verstappen nie mógł jednak z nim konkurować o miejsce. Dlatego też, przez długi czas pozostał bez pracy. Następnie został poproszony przez zespół Benetton o wykonanie kilu testów. Przez jakiś czas wydawało się nawet, że Verstappen wróci do Benettona jako kierowca testowy. Jednak angielsko-włoski zespół życzył sobie pieniędzy od sponsorów, w zamian za stałą umowę jako kierowca testowy.

W tym czasie zainteresowanie Verstappenem wykazał zespół Stewarta. Zespół potrzebował nowego impulsu po słabych wynikach w 1997 i na początku 1998. Jeszcze przed Grand Prix Francji Verstappen i Jackie Stewart doszli do porozumienia odnośnie reszty sezonu.

Pierwszy wyścig w zespole Stewarta Verstappen rozpoczął wyśmienicie. Zajął miejsce zaraz za Rubensem Barrichello, co się nie udało przez cały sezon Janowi Magnussenowi. Podczas drugiego wyścigu Verstappen był już przed Barrichello. Verstappen wziął udział w dziewięciu wyścigach. Jednak ukończył zaledwie trzy. Trzy razy zawiodła skrzynia biegów, a trzy razy zepsuł się silnik.

Ponadto pogorszyły mu się relacje z kierownictwem zespołu, a tym samym przedłużenie kontraktu zeszło na drugi plan. I tak np. ostatni wyścig jechał już w bolidzie o podwoziu nr 1, który był pierwszą wersją zespołu Stewarta w tym sezonie. Pod koniec sezonu nie było więc dziwne, że obie strony się rozchodzą. Zarówno Verstappen jak i Huub Rothengatter mogli ponownie szukać nowego wyzwania.

Sezon 1999[edytuj | edytuj kod]

Wokół Verstappena już pod koniec 1998 pojawiło się wiele plotek. Zaczęto nawet spekulować, że w 1999 zostanie w domu jako bezrobotny. Pogłoski o tym, że Honda ma wrócić do wyścigów Formuły 1 były bardziej prawdziwe, a przy tym bardzo często pojawiało się nazwisko Verstappena. W połowie grudnia Honda pogłoski te potwierdziła. Niektórzy mogli się o tym przekonać, obserwując jazdy testowe na torze wyścigowym w Vairano Patenora. Udało się nawet zrobić pierwsze zdjęcia Verstappenowi w bolidzie Hondy. Parę dni później podano do wiadomości: Verstappen podpisał wieloletni kontrakt na jazdy testowe w 1999, a w następnych latach na wyścigi w zespole fabrycznym Hondy. Wydawało się, że marzenie się spełniło.

Verstappen otrzymał więc okazję do współpracy z wieloma znanymi osobami z zespołu Tyrrella, takimi jak Rupert Manwaring, Harvey Postlethwaite czy też inżynierami z Hondy, ażeby dopracować bolid, który miał być przypisany tylko jemu. Od samego początku zespół szedł do przodu i pod koniec stycznia po raz pierwszy mógł się zmierzyć z innymi zespołami w Jerez de la Frontera. Podczas dwóch dni testów Verstappen był najszybszy. Również w kolejnych testach, projekt Hondy okazał się strzałem w dziesiątkę. Mógł konkurować więc z najlepszymi. W kwietniu Verstappen otrzymał również ofertę od Minardi, ale zdecydował w pełni skoncentrować się na Hondzie i ofertę odrzucił.

W tym samym miesiącu nadeszła prawdziwa katastrofa. Siła napędowa projektu Hondy - Harvey Postlethwaite w wieku 55 lat umiera na zawał. Jakiś czas później pojawiły się pierwsze pogłoski o wycofaniu się Hondy z Formuły 1. W maju pogłoski te zostały przez Hondę potwierdzone, a Verstappen został na lodzie. Załamał się. Możliwości, jakie dawała Honda, aby zajmował czołowe miejsca w Formule 1 w sezonie 2000, okazały się ostatecznie rozczarowaniem. Verstappen i Huub Rothengatter potrzebowali trochę czasu aby się z tą porażką pogodzić. Jednak dość szybko Rothengatter załatwił miejsce Verstappenowi w sezonie 2000.

Sezon 2000[edytuj | edytuj kod]

W przeciwieństwie do poprzednich lat, w roku 1999 nie mówiono dużo o Verstappenie. W przeróżnych plotkach jego nazwisko już się nie pojawiało. Uważano, że kariera jego w Formule 1 została zakończona. Aż tu nagle, pojawiła się plotka o podpisaniu kontraktu z Arrowsem. Plotki tej nie udało się potwierdzić, a zamieszanie wokół niej było coraz większe, ponieważ w połowie grudnia jazdy testowe dla Arrowsa przeprowadzał Tom Coronel. Nie wiadomo było, czy Verstappen będzie brał udział w wyścigach czy nie. Dopiero 27 stycznia podano do wiadomości, że Verstappen wrócił do zespołu. Podpisał dwuletni kontrakt z zespołem Toma Walkinshawa. Po niepewnym początku, sezon 2000 okazał się dla Verstappena jednym z lepszych.

W Australii Verstappen wycofał się z wyścigu (były problemy z przednim zawieszeniem), ale w Brazylii udowodnił potencjał zespołu Arrowsa. W trakcie wyścigu jechał trzeci, ale ukończył go ostatecznie jako ósmy. Pojawiły się problemy ze wspomaganiem kierownicy. Po problemach technicznych w San Marino oraz na torze Silverstone Circuit i w Barcelonie, bardzo dobrze ścigał się w deszczu na torze Nürburgring w Niemczech. Kolizja z Eddiem Irvinem spowodowała przedwczesny koniec, ale koledze z zespołu Pedro de la Rosa udało się nadrobić zaległości i uzyskać pierwsze punkty w tym sezonie.

Verstappen po złym wyścigu w Monako, zabłysnął za to genialnym wyścigiem w Kanadzie. Aby wesprzeć holenderską drużynę narodową grającą w tym samym czasie podczas Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej, jechał w wyścigu w specjalnie zaprojektowanym kasku w kolorze pomarańczowym. Dobrze spisywał się w deszczu i awansował na dziewiąte miejsce. Fakt, że radził sobie dobrze w deszczu, było powodem do uzyskania w końcu miejsca piątego. Mógł zebrać przez to jakieś punkty. Na francuskim torze wyścigowym Circuit de Nevers Magny-Cours nie poszło jednak jak powinno, ponieważ tydzień wcześniej miał poważny wypadek. Na torze A1 Ring w Austrii zespół Arrowsa wypadł dość dobrze, ale w związku z zepsutą skrzynią biegów Verstappen musiał wycofać się z wyścigu. Również na niemieckim torze Hockenheimring miał pecha, jadąc na siódmym miejscu obrócił samochód. Tor wyścigowy Hungaroring na Węgrzech też nie za bardzo pasował zespołowi.

Natomiast wyścig na torze Autodromo Nazionale di Monza we włoskiej Monzie był znowu nagrodą. Po nieszczęściu na początku wyścigu, kiedy to umarł marshal, Verstappen przejechał resztę bezbłędnie i zajął czwarte miejsce. Ostatnie trzy wyścigi przebiegły dość znośnie, ale nie pozwoliły na polepszenie w punktacji.

Wraz z Pedro de la Rosa Verstappen tworzył zgrany zespół. Ale ze względu na wsparcie sponsorów 31 stycznia 2001 partnerem Verstappena został Enrique Bernoldi.

Verstappen zakończył sezon z całkiem niezłym dorobkiem jak na zespół, który prezentował - 5 punktów, co Verstappenowi dało 12, a Arrowsowi 7 miejsce w ogólnej klasyfikacji Mistrzostw Świata.

Sezon 2001[edytuj | edytuj kod]

Zespół Arrowsa nowy rok zaczął bardzo energicznie. Już w 2000 było wiadomo, że nowym dostawcą silników jest firma Asiatech. Firma ta przejęła zakład Peugeota wraz z załogą, który wycofał się z Formuły 1. Od samego początku dużo testowano te silniki, a wzrosły Verstappen występował w roli pierwszego kierowcy zespołu. Jego starty, które zawsze były dobre, stawały się coraz lepsze a on sam zaskakiwał świat podczas swoich występów w Formule 1.

W Australii był dziewiąty, w Malezji zajął siódme miejsce. Dzięki fantastycznemu startowi (z pozycji 17. na 6. w jednym okrążeniu) zapewnił sobie dobrą pozycję na resztę wyścigu. Tuż po starcie zaczęło mocno padać, zapanował ogromny chaos na torze, Verstappen był nawet trzeci. Dogonił Heinz-Haralda Frentzena i awansował na P2. Tor stawał się coraz bardziej suchy, co było korzystne dla konkurencji. Verstappen bronił się rękami i nogami aby nikogo przed siebie nie wpuścić. Tuż przed końcem był na czwartej pozycji. Ale przez pit-stopy spadł znowu na siódme miejsce. Fantastyczny wyścig nie został nagrodzony.

Dwa tygodnie później Verstappen ponownie był w centrum uwagi, ale w negatywnym tego słowa znaczeniu. W Brazylii dublowany wyeliminował lidera Juana Pablo Montoyę. Verstappen nie wiedział kompletnie co się dzieje, jechał wyraźnie wolniej i hamował wcześniej niż zwykle, wjeżdżając w Montoyę. Dwa tygodnie później w [{San Marino]] musiał wycofać się z wyścigu w związku z problemami z układem wydechowym. Następne problemy pojawiły się w Barcelonie z systemem kontroli trakcji, i Holender zajął dwunaste miejsce. W Austrii zespół przyłożył się do pracy. Verstappen ponownie wystartował fantastycznie i jeden z niewielu obrał strategię 2 pit-stopów. Po pierwszym pit-stopie był siódmy, a wyścig ukończył jako szósty, zdobywając tym samym pierwsze punkty w sezonie dla zespołu. Wydawało się, że następne punkty dojdą w Monako, ale dobry wyścig popsuł pit-stop, przez co zakończył go bez punktów. W Kanadzie było znów w porządku, ale eksplodowały hamulce na trzy okrążenia przed metą. Spadł przez to z pozycji szóstej.

Sezon 2002[edytuj | edytuj kod]

W grudniu 2001 z rodziną oraz przyjaciółmi pojechał na urlop do Norwegii. W tym momencie jeszcze nie miał pojęcia, co jego tam czeka. Na urlopie dostaje propozycję testowania Ferrari. Ale już w połowie 2001 podpisał kontrakt na trzeci rok z rzędu z brytyjskim zespołem Arrowsa, tak więc nową ofertę odrzucił. Ale później do tego momentu jeszcze będzie wracał myślami.

W międzyczasie pojawiają się plotki, że Heinz-Harald Frentzen widziany jest na zdjęciach z szefem zespołu Tomem Walkinshaw, chociaż zarówno Vesrtappen jak i Enrique Bernoldi mają podpisane kontrakty z Arrowsem. Z powodu sponsoringu Bernoldiego przez Red Bulla Brazylijczyk ma pewną posadę w zespole.. Pozycja Verstappena jest jednak niepewna. Następnie Huub Rothengatter w dniu spotkania członków fanklubu Verstappena w Rosmalen ogłasza, że Verstappen posiada kontrakt z Tomem Walkinshaw i będzie jeździł w sezonie 2002. W międzyczasie fani Verstappena tworzą korek na 10 kilometrów na autostradzie A2.

Jednak Walkinshaw nie przywiązywał uwagi do tego kontraktu. Verstappen za pośrednictwem strony internetowej Arrowsa informuje, że to nie on, a Heinz-Harald Frentzen będzie w tym sezonie jeździł dla Arrowsa. Frentzen przyszedł z zespołu Alaina Prosta, który parę tygodni wcześniej ogłosił upadłość. Parę tygodni spędza Verstappen w Hinwil u Petera Saubera. Jednak jego kierowcy są trochę mniejsi od Verstappena. Bolid pasuje do Nicka Heidfelda i Felipe Massy, a Verstappen nie pasuje do Saubera C21. Dlatego testy przeszły mu koło nosa.

Osobą, która dobrze pasowała do bolida Saubera, był Heinz-Harald Frentzen. Przybył on do Saubera po tym, jak przetrwanie w zespole Arrowsa stało się niepewne. Mówiono również o powrocie Verstappena do Arrowsa, ale rzeczywistość okazała się inna. Pierwszy wyścig dla Saubera odbył Frentzen w Indianapolis. Bolidy z zespołu Arrowsa jeżdżą we Francji ostatni wyścig i do końca roku nie będą więcej używane. Zespół upadł. W sumie rok 2002 w wyścigach dla Verstappena tez nie był najciekawszy.

Sezon 2003[edytuj | edytuj kod]

Na początku roku ogłoszono, że dzięki wsparciu takich sponsorów jak: Trust, Wilux i Muermans Verstappen będzie jeździł w zespole Minardi. Pomimo rocznej nieobecności na wyścigach, popularność jego nie słabnie. Zorganizowano nawet konferencję prasową w głównej siedzibie firmy Trust w Dordrechcie, którą można było na żywo śledzić na jego stronie internetowej.

Jeśli chodzi o sport, to rok ten będzie rozczarowujący. Wszystko zaczyna się podczas pierwszego testu, kiedy to Minardi zastępuje opony Michelina oponami koncernu Bridgestone. Okazało się jednak, że Bridgestone nie dostarczyło opon dla Minardi i Minardi musiało skorzystać z ogumienia Avon, Opony te jednak są za wolne, aby móc porównywać czasy z pozostałymi zespołami testującymi. Verstappen i jego kolega z zespołu Justin Wilson jeżdżą tak szybko, że osiągają prawie maksymalna prędkość. Wyścig w Brazylii staje się wyjątkiem. Na kompletnie przemoczonyn od deszczu torze, przyjął od startu strategię bez pit-stopów. Ostatecznie wyścig wygrał Giancarlo Fisichella z zespołu Jordan.

Następnie Minardi kupuje część masy upadłościowej Arrowsa Toma Walkinshawa wraz z bolidami, które pod koniec 2001 zostały zaprojektowane do stylu jazdy Verstappena. Jednak silniki Minardi nie współgrały z oprogramowaniem Arrows, dlatego bolidów tych nie wykorzystano w wyścigach. Część z nich jako dwumiejscowe Minardi FX2 służyła do pokazów zainteresowanym, jaką szybkość osiąga się na torze wyścigowym Formuły 1. Tak więc na rok 2004 istniały dobre perspektywy.

Sezon 2004[edytuj | edytuj kod]

Po zakończeniu sezonu 2003 Verstappen nie zamierzał jeździć dla Minardi, chyba żeby dokonano znaczącego postępu technicznego. Tymczasem w ostatniej chwili decyduje się on na udział w wyścigach dla zespołu Jaguar Racing. Zespół jednak preferuje Austriaka Christiana Klien, z którym to automatycznie przechodzi sponsor - Red Bull. Rok później wyjaśniło się polityczne tło tego wyboru. Red Bull kupuje cały zespół Jaguara i w roku 2005 w Melbourne zespół ten startuje już jako Red Bull Racing.

Umowa z Jordanem był już prawie gotowa, ale odstąpiono od niej. Doszło do kłótni pomiędzy Jordanem, sponsorem Trust, Verstappenem i jego managerem. Tak więc sezon Formuły 1 rozpoczyna się bez Verstappena. W ciągu sezonu wykonuje jazdy testowe dla Jordana.

Swój wolny czas przeznacza na karting, co nie zawsze mu to na dobre wychodzi. Podczas wypadku na torze kartingowym koziołkuje. Miał operowane kolano, zerwane przednie i tylne wiązadła. Pod koniec roku zdecydował tylko o jeździe dwumiejscowymi Minardi.

Sezon 2005[edytuj | edytuj kod]

Rok 2005 wydaje się być rokiem nowego początku dla niego. W amerykańskim Sebringu testuje Champ Car dla zespołu HVM Racing (wcześniej Herdez Competition). Verstappen pokazał, że nie zapomniał twardo jeździć. Jeździł pomiędzy doświadczonymi i mimo tego był trzeci. Zespół nie mógł zagwarantować mu, aby zakończył u nich sezon. W związku z tym Verstappen nie zdecydował się na wzięcie udziału w wyścigach. HVM zatrudnia Duńczyka Ronniego Bremera.

Verstappen ponownie przeznacza swój wolny czas na karting, pomaga również swojemu synowi Maxowi w gokartach.

W międzyczasie Ronnie Bremer z zespołu HVM nie wywiązał się z zapewnień wobec swojego sponsora, i HVM zwróciło się do Verstappena z prośbą o dokończenie wyścigów w tym sezonie.

Wyniki w Formule 1[edytuj | edytuj kod]

Rok Zespół Samochód Silnik 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 Msc. Pkt.
1994 Benetton B194 Ford V8 BRA
NU
PAC
NU
SMR
MCO
ESP
CND
FRA
NU
GBR
8
DEU
NU
HUN
3
BEL
3
ITA
NU
POR
5
EUR
NU
JPN
AUS
10 10
1995 Simtek S951 Ford V8 BRA
NU
ARG
NU
SMR
NU
ESP
12
MCO
NW
CND
FRA
GBR
DEU
HUN
BEL
ITA
POR
EUR
PAC
JPN
AUS
0
1996 Footwork FA17 Hart V8 AUS
NU
BRA
NU
ARG
6
EUR
NU
SMR
NU
MCO
NU
ESP
NU
CND
NU
FRA
NU
GBR
10
DEU
NU
HUN
NU
BEL
NU
ITA
8
POR
NU
JPN
11
16 1
1997 Tyrrell 025 Ford V8 AUS
NU
BRA
15
ARG
NU
SMR
10
MCO
8
ESP
11
CND
NU
FRA
NU
GBR
NU
DEU
10
HUN
NU
BEL
NU
ITA
NU
AUT
12
LUX
NU
JPN
13
EUR
16
0
1998 Stewart SF02 Ford V10 AUS
BRA
ARG
SMR
ESP
MCO
CND
FRA
12
GBR
NU
AUT
NU
DEU
NU
HUN
13
BEL
NU
ITA
NU
LUX
13
JPN
NU
0
2000 Arrows A21 Supertec V10 AUS
NU
BRA
7
SMR
14
GBR
NU
ESP
NU
EUR
NU
MCO
NU
CND
5
FRA
NU
AUT
NU
DEU
NU
HUN
13
BEL
15
ITA
4
USA
NU
JPN
NU
MAL
10
12 5
2001 Arrows A22 Asiatech V10 AUS
10
MAL
7
BRA
NU
SMR
NU
ESP
12
AUT
6
MCO
8
CND
10
EUR
NU
FRA
13
GBR
10
DEU
9
HUN
12
BEL
10
ITA
NU
USA
NU
JPN
15
18 1
2003 Minardi PS03 Cosworth V10 AUS
11
MAL
13
BRA
NU
SMR
NU
ESP
12
AUT
NU
MCO
NU
CND
9
EUR
14
FRA
16
GBR
15
DEU
NU
HUN
12
ITA
NU
USA
10
JPN
15
0

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]