Josef Alois Kessler

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Josef Alois Kessler
Josef Alois Kessler
Data i miejsce urodzenia 12 sierpnia 1862
Imperium Rosyjskie Lois, koło Samary, Rosja
Data i miejsce śmierci 9 grudnia 1933
III Rzesza Zinnowitz, Niemcy
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Nominacja biskupia 1 kwietnia 1904
Sakra biskupia 28 października 1904

Josef Alois Kessler (ur. 12 sierpnia 1862 r., zm. 9 grudnia 1933 r.) – niemiecki duchowny katolicki, biskup tyraspolski.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Wykształcenie i początki działalności[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w Lois koło Samary w Rosji, w rodzinie niemieckich kolonistów. Ukończył niższe i wyższe seminarium duchowne w Saratowie, a następnie kontynuował naukę na Akademii Duchownej w Petersburgu, którą ukończył w 1889 r., uzyskując magisterium z teologii. Po święceniach kapłańskich pracował przez 2 lata jako wikariusz w parafii katedralnej w Saratowie i równocześnie był profesorem w tamtejszym seminarium duchownym. W latach 1891-1895 był administratorem parafii w Symferopolu, a później (1895-1899) proboszczem sulzańskim i kiszyniowskim (1899-1903)[1].

W 1903 r. bp Edward von Ropp powołał go na stanowisko inspektora seminarium duchownego w Saratowie. Rok później został kanonikiem kapituły saratowskiej[2].

Biskup tyraspolski[edytuj | edytuj kod]

7 kwietnia 1904 r. został mianowany przez papieża Piusa X ordynariuszem tyraspolskim. Konsekracja biskupia miała miejsce 28 października w kościele św. Katarzyny w Petersburgu. Za jego rządów dokonał się znaczny rozwój materialny diecezji. Dokonał poświęcenia 31 kościołów, w tym m.in. prokatedrę pw. św. Klemensa w Odessie[3][4]. Nauczywszy się języka polskiego, prowadził działalność duszpasterską wśród Polaków[5].

Przed zajęciem Saratowa przez komunistów opuścił 14 sierpnia 1918 r. siedzibę biskupią i pieszo przez dziesięć dni dotarł do Odessy. Był poszukiwany przez Czeka, ponieważ po zajęciu seminarium i kurii biskupiej znaleziono jego list pasterski skierowany do wiernych, w którym groził ekskomuniką tym wszystkim, którzy sprzyjają bolszewikom. Zagrożony aresztowaniem i możliwym wyrokiem śmierci, ukrywał się przez jakiś czas w Odessie[3].

Emigracja i śmierć[edytuj | edytuj kod]

Przed zajęciem Saratowa przez wojska bolszewickie opuścił 14 sierpnia 1918 siedzibę biskupią wyznaczając wikariuszem generalnym ks. prał. Ksawerego Franciszka Klimaszewskiego[6] na płd.-wsch. część diec. tyraspolskiej. W styczniu 1920 r. opuścił tereny kontrolowane przez władze sowieckie i udał się na emigrację do Besarabii w Rumunii. Przez 2 lata przebywał w parafii Krasna, należącej do diecezji tyraspolskiej[7].

3 stycznia 1922 r. emigrował do Stanów Zjednoczonych, gdzie zebrał 32 tysiące dolarów na głodujących Niemców w Rosji, które później były potajemnie rozdzielane wiernym przez księży pozostałym w jego diecezji. Później wrócił do Europy i przebywał w Berlinie. 27 listopada 1929 r. zrzekł się urzędu ordynariusza tyraspolskiego i 23 stycznia 1930 r. został mianowany został przez papieża Piusa XI arcybiskupem tytularnym Bosforu. Zmarł w 1933 r. w Zinnowitz[3].

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Geschichte der Diözese Tyraspol, Verlag von Rev. Georg Aberle. Dickinson, Nord Dakota, USA 1930.
Sukcesja apostolska
Konsekrator: Jerzy Józef Elizeusz Szembek
Współkonsekrator: Edward von Ropp
Współkonsekrator: Stanisław Kazimierz Zdzitowiecki
Data konsekracji 28 października 1904

Przypisy

  1. P. Nitecki. Biskupi Kościoła w Polsce w latach 965-1999. Słownik biograficzny, Warszawa 2000, s. 199.
  2. R. Dzwonkowski, Losy duchowieństwa katolickiego w ZSSR, 1917-1939. Martyrologium, Lublin 1998, s. 351.
  3. 3,0 3,1 3,2 R. Dzwonkowski, Losy duchowieństwa katolickiego w ZSSR, 1917-1939. Martyrologium, Lublin 1998, s. 352.
  4. Została zamknięta i zdewastowana w latach 30. XX w. przez komunistów. Została odzyskana w 1991 r. przez Kościół katolicki na Ukrainie.
  5. P. Nitecki, Biskupi Kościoła w Polsce w latach 965-1999. Słownik biograficzny, Warszawa 2000, s. 199.
  6. Losy duchowieństwa katolickiego w ZSSR 1917-1939. Ks. K. F. Klimaszewski
  7. R. Dzwonkowski, Losy duchowieństwa katolickiego w ZSSR, 1917-1939. Martyrologium, Lublin 1998, s. 352-353.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]


Poprzednik
Edward von Ropp
Template-Bishop.svg Biskup ordynariusz tyraspolski
1904-1929
Template-Bishop.svg Następca
__
Poprzednik
__
Template-Metropolitan Archbishop.svg Arcybiskup Bosporus
1930-1933
Template-Metropolitan Archbishop.svg Następca
José Ignacio Márquez y Tóriz