Josef Harpe

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Josef Harpe
Josef Harpe
Josef Harpe
Generaloberst Generaloberst
Data i miejsce urodzenia 21 września 1887
Buer
Data i miejsce śmierci 14 marca 1968
Norymberga
Przebieg służby
Lata służby 1909-1945
Główne wojny i bitwy I wojna światowa, II wojna światowa

Josef Harpe (ur. 21 września 1887 w Buer, zm. 14 marca 1968 w Norymberdze) – niemiecki wojskowy, Generaloberst (generał pułkownik) z okresu II wojny światowej.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w miejscowości Buer w pobliżu Recklinghausen.

W 1909 roku wstąpił do wojska, służąc w charakterze kandydata na oficera w 56 pułku piechoty „Vogel von Falkenstein”. W 1913 roku zostaje adiutantem III batalionu 56 pułku piechoty, a w 1914 roku dowódcą 5 kompanii, a następnie adiutantem 56 pułku piechoty. W składzie tego pułku brał udział w I wojnie światowej. W 1916 roku zostaje ranny. Pod koniec I wojny światowej został oficerem do zleceń dowódcy VII Korpusu i funkcję tę pełni do jej zakończenia.

Po zakończeniu I wojny światowej pozostaje w wojsku wstępując do Reichswehry i dniu 1 października 1919 roku został szefem sztabu 3 Brygady Reichswehry. Następnie pełni szereg funkcji dowódczych i sztabowych w różnych oddziałach Reichswehry. W tym też czasie zaczął się zajmować motoryzacją wojska, w latach 19311933 przebywał w ZSRR, gdzie zapoznawał się z systemem wojsk zmechanizowanych i pancernych.

W dniu 1 listopada 1933 roku po utworzeniu Wehrmachtu zostaje instruktorem w obozie treningowym wojsk zmotoryzowanych w Zossen, pełnił tam służbę do 1935 roku. Następnie został dowódcą 12 pułku strzelców górskich, a do 15 października 1935 roku dowódcą 3 pułku pancernego.

W dniu 1 sierpnia 1939 roku zostaje dowódcą 1 Brygady Pancernej i jak jej dowódca bierze udział w ataku na Polskę. Następnie w marcu 1940 roku zostaje dowódcą szkoły wojsk pancernych w Wünsdorf. W dniu 5 października 1940 roku zostaje dowódcą 2 Dywizji Piechoty, którą przekształca w 12 Dywizję Pancerną. Dowodził tą dywizją w trakcie ataku na ZSRR. W styczniu 1942 roku został dowódcą XXXXI Korpusu Pancernego, którym dowodzi do 1943 roku, w tym czasie dwukrotnie pełni obowiązki dowódcy 9 Armii. W listopadzie 1943 roku zostaje dowódcą 9 Armii, a od 1 maja 1944 roku dowódcą 4 Armii Pancernej. We wrześniu 1944 roku został dowódcą Grupy Armii „Północna Ukraina” a następnie Grupy Armii „A”, funkcję tę pełni do 17 stycznia 1945 roku, kiedy został odwołany ze stanowiska za klęskę podległych mu wojsk w rejonie Baranowa. Do 9 marca 1945 roku pozostaje w dyspozycji OKH.

W dniu 9 marca 1945 roku zostaje dowódcą 5 Armii Pancernej, funkcję tę pełnił do 17 kwietnia 1945 roku, kiedy dostał się do niewoli amerykańskiej. W obozie jenieckim przebywał do 14 kwietnia 1948 roku.

Zmarł w 1968 roku w Norymberdze.

Awanse[edytuj | edytuj kod]

  • Kandydat na oficera (Fahnenjunker-Unteroffizier) (1910)
  • chorąży (Fähnrich) (1910)
  • podporucznik (Leutnant) (1911)
  • porucznik (Oberleutnant) (1915)
  • kapitan (Hauptmann) (1918)
  • major (Major) (1931)
  • podpułkownik (Oberstleutnant) (1934)
  • pułkownik (Oberst) (1937)
  • generał major (Generalmajor) (30 sierpnia 1940)
  • generał porucznik (Generalleutnant) (15 stycznia 1942)
  • generał wojsk pancernych (General der Panzertruppe) (1 czerwca 1942)
  • generał pułkownik (Generaloberst) (20 maja 1944)

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]