Josef Weitz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Josef Weitz
יוסף ויץ
Data i miejsce urodzenia 1890
Wołyń
Data i miejsce śmierci 1972
Izrael
Zawód dyrektor Departamentu Gruntów i Zalesiania w Żydowskim Funduszu Narodowym

Josef Weitz (ur. 1890, zm. 1972) - działacz syjonistyczny, wieloletni dyrektor Departamentu Gruntów i Zalesiania w Żydowskim Funduszu Narodowym. Po 1930 Wietz odgrywał ważną rolę w pozyskiwaniu gruntów pod osadnictwo żydowskie w Palestynie.

Młodość[edytuj | edytuj kod]

Weitz urodził się w miejscowości Burmel na Wołyniu w Imperium Rosyjskim (obecnie Ukraina). Pochodził z żydowskiej rodziny rabinów, i otrzymał tradycyjne wykształcenie religijne. Ukończył szkołę średnią i planował studiować na uniwersytecie, plany te jednak pokrzyżowały antyżydowskie zamieszki w 1905. Został zmuszony do służby w carskiej armii. Po zwolnieniu z armii, jego rodzina podjęła decyzję o wyemigrowaniu do Ziemi Izraela.

W 1908 wraz z siostrą Miriam wyemigrował do Palestyny, będącej wówczas w Imperium osmańskim. Znalazł pracę jako stróż i robotnik rolny w Rechowot. W 1911 był jednym z założycieli Związku Robotników Rolnych Ziemi Izraela. Ożenił się z Ruhamą, i w 1913 urodził się ich najstarszy syn Ra'anan. Jego syn Jehiam (urodzony w październiku 1918) zginął 16 czerwca 1946 w trakcie jednej z operacji Palmach. Na jego cześć nazwano kibuc Jechi’am. Kolejny syn, Szaron, poszedł w ślady ojca i pracował później w Żydowskim Funduszu Narodowym.

Kariera zawodowa[edytuj | edytuj kod]

W 1915 został mianowany brygadzistą w moszawie Ilanija, który pełnił funkcję eksperymentalnej stacji rolniczej w Dolnej Galilei. Pomagał w rozbudowie osiedla Javneel i osiedla Beit HaKerem w Jerozolimie.

Weitz został dyrektorem Departamentu Gruntów i Zalesiania w Żydowskim Funduszu Narodowym. Podczas całej swojej kariery zawodowej realizował swoją wizję stworzenia Izrael państwem zalesionym. Wspierał go w tych wysiłkach Dawid Ben Gurion, który powiedział mu, że chce zasadzić miliard drzew w ciągu dekady. W 1949 Weitz zaproponował w tej dziedzinie współpracę Żydowskiego Funduszu Narodowego z rządem Izraela. Rząd prowadził badania nad technikami upraw szkółek leśnych, szczególnie w obszarach suchych, oraz rozwijał przemysł drzewny. Żydowski Fundusz Narodowy prowadził działalność na rzecz wzmocnienia rodzimego drzewostanu, zalesiał regiony górzyste i pustynne, w celu zatrzymania postępowania wydm. Weitz spostrzegał gospodarkę leśną jako ważną gałąź gospodarki narodowej, która stanowiła ważne źródło zatrudnienia dla nowych imigrantów.

Jego wielkim sukcesem było zasadzenie lasu Jatir na północy pustyni Negew. Weitz opisał projekt słowami: "zasadzenie drzew przyniosło wycofanie się pustyni, i stworzyło strefę bezpieczeństwa dla ludzi Izraela". Obecnie jest to największy kompleks leśny w Izraelu[1].

Weitz nigdy formalnie nie studiował leśnictwa, ale jego praktyczne umiejętności i zaangażowanie były odzwierciedleniem tego okresu. W strategii rozwoju drzewostanów podkreślał on korzyści ekonomiczne lasów i znaczenie sosny alepskiej jako najtwardszego rodzimego gatunku drzew. W rezultacie, w ciągu dwudziestu lat drzewostan Izraela stał się prawie wyłącznie lasem sosnowym, który wkrótce poniósł duże straty spowodowane naturalnymi szkodnikami. Weitz często ścierał się z działaczami rodzącego się ruchu ochrony przyrody w Izraelu, który potępiał przemysłowe podejście do leśnictwa. Z czasem wiele poglądów Weitza ulegało zmianie.

Przypisy

  1. Beersheba River Park with KKL-JNF on World Environment Day (ang.). W: The Jerusalem Post [on-line]. 2010-02-22. [dostęp 2011-11-04].