Joseph Taylor Robinson

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Joseph Taylor Robinson
Joseph t robinson.jpg
Data urodzenia 26 sierpnia 1872
Data śmierci 14 lipca 1937
3. lider większości Senatu Stanów Zjednoczonych
Przynależność polityczna Partia Demokratyczna
Okres urzędowania od 4 marca 1933
do 14 lipca 1937
Poprzednik James Eli Watson
Następca Alben Barkley
Senator Stanów Zjednoczonych z Arkansas
(Klasa 2)
Okres urzędowania od 8 marca 1913
do 14 lipca 1937
Poprzednik William M. Kavanaugh
Następca John E. Miller
29. gubernator stanu Arkansas
Okres urzędowania od 16 stycznia 1913
do 8 marca 1913
Poprzednik George Washington Donaghey
Następca William Kavanaugh Oldham
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Joseph Taylor Robinson (ur. 26 sierpnia 1872, zm. 14 lipca 1937) – polityk amerykański, prominentny działacz Partii Demokratycznej.

Urodził się w Lonoke w stanie Arkansas. Uczęszczał na uniwersytet stanowy, po czym dalej studiował prawo na prestiżowym uniwersytecie Wirginia, założonym przez samego Thomasa Jeffersona.

Jego kariera polityczna rozpoczęła się od wybrania go w roku 1894 członkiem stanowej legislatury, gdzie urzędował jedną kadencję. W roku 1802 wygrał mandat kongresmena, który piastował do roku 1913.

Wtedy to został wybrany gubernatorem Arkansas, skutkiem czego zrezygnować musiał z mandatu reprezentanta, lecz po zaledwie kilkunastu dniach urzędowania zrezygnował, aby ponownie zasiąść w ławach kongresowych. Tym razem jednak jako senator, mianowany po nagłej śmierci swego poprzednika na tym urzędzie Jeffersona Davisa. Robinson był ostatnim senatorem wybranym przez legislaturę stanową.

Mimo tak krótkiej kadencji gubernatorskiej w tym czasie kazał wybudować nowy kapitol stanowy, zaaprobował nową flagę i zajął się reformą systemu pracy.

Odnowił swój mandat senatora w wyborach powszechnych. Od roku 1922 był liderem demokratów w wyższej izbie kongresu (byli wtedy w mniejszości wobec republikanów).

Prezydencki kandydat demokratów w wyborach roku 1928 Al Smith mianował swoim wiceprezydenckim kandydatem senatora Robinsona, ale przegrali wówczas z republikanami Herbertem Hooverem i Charlesem Curtisem.

W roku 1933, po zwycięstwie demokratów w wyborach kongresowych i prezydenckich (prezydentem został wtedy Franklin Delano Roosevelt) Robinson został liderem większości (pierwszym demokratą na tym stanowisku). Popierał aktywnie reformy Nowego Ładu. Funkcję lidera większości zajmował do roku 1937, kiedy zmarł.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

  • Biografia w Biographical Directory of the United States Congress (ang.)