Joseph Ward

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Joseph Ward
Joseph Ward.jpg
Data i miejsce urodzenia 26 kwietnia 1856
Melbourne
Data i miejsce śmierci 8 lipca 1930
Wellington
Nowa Zelandia Premier Nowej Zelandii
Przynależność polityczna Partia Liberalna
Okres urzędowania od 6 sierpnia 1906
do 28 marca 1912
Poprzednik William Hall-Jones
Następca Thomas Mackenzie
Nowa Zelandia Premier Nowej Zelandii
Okres urzędowania od 10 grudnia 1928
do 28 maja 1930
Poprzednik Gordon Coates
Następca George Forbes

Sir Joseph Ward (ur. 26 kwietnia 1856 w Melbourne, zm. 8 lipca 1930 w Wellington) – nowozelandzki polityk, dwukrotnie pełniący funkcję premiera Nowej Zelandii.

Pochodził z rodziny irlandzkich imigrantów osiadłych w Australii. Jako czterolatek stracił ojca (który nadużywał zresztą alkoholu) i cały ciężar jego wychowania spoczął na barkach jego matki. Kiedy miał siedem lat, przenieśli się do Nowej Zelandii, gdzie zamieszkali w regionie Southland, a jego matka została właścicielką sklepu i stancji. Ward zakończył edukację na poziomie szkoły podstawowej, potem zaś pracował jako urzędnik pocztowy i sprzedawca. Następnie, z finansową pomocą matki, założył własną firmę handlową.

Karierę polityczną zaczął w wieku zaledwie 21 lat, kiedy został wybrany do rady swego rodzinnego dystryktu, później zaś stał się jego burmistrzem. W 1887 został wybrany do parlamentu. W Nowej Zelandii nie istniały jeszcze wtedy partie, ale młody deputowany sytuował się w swych poglądach po stronie polityków nastawionych liberalnie, jak Julius Vogel czy Robert Stout. Kiedy więc w 1891 powstało pierwsze zorganizowane ugrupowanie polityczne - Partia Liberalna - od razu wstąpił w jej szeregi. W tym samym roku po raz pierwszy znalazł się w rządzie, obejmując resort poczty w gabinecie Johna Ballance'a. Po objęciu sterów władzy przez Richarda Seddona został skarbnikiem kolonii (ministrem finansów).

Kariera politycznie negatywnie odbiła się na jego firmie, która w końcu upadła. W 1896 Ward musiał podać się do dymisji, po tym jak głośno zrobiło się o tym, że finansami kolonii kieruje ktoś, kto nie umie dobrze zadbać o swoje własne. Rok później został sądowo uznany za bankruta, co automatycznie powodowało wygaszenie jego mandatu parlamentarnego. Ward obszedł jednak przepisy i wprawdzie mandat oddał, ale natychmiast odzyskał go w wyborach uzupełniających.

Wkrótce potem Ward odbudował firmę i spłacił długi, a premier Seddon ponownie zaprosił go do swego gabinetu. Część partyjnych działaczy wyrażała niezadowolenie z powodu bardzo długich, trwających łącznie 13 lat, rządów Seddona. Ward był przez nich typowany na jego następcę, odmawiał jednak otwartego rzucenia wyzwania premierowi. Seddon zmarł nagle w czerwcu 1906, kiedy Ward przebywał z wizytą w Londynie. Funkcję premiera objął tymczasowo William Hall-Jones, ale zrzekł się jej na rzecz Warda, gdy tylko ten wrócił do kraju w sierpniu tego samego roku. Przejmując kierownictwo gabinetu, Ward stał się pierwszym w historii premierem Nowej Zelandii urodzonym poza Europą.

Podstawowym problemem nowego rządu okazały się podziały wewnątrz własnej partii. Elektorat liberałów tradycyjnie składał się głównie z lewicujących robotników z miast i raczej konserwatywnych drobnych farmerów. W miarę jak interesy tych dwóch grup były coraz bardziej odmienne, partia była rozdzierana coraz większymi konfliktami, co oznaczało dla gabinetu brak stabilnego zaplecza. Po wygranych z najwyższym trudem, z przewagą zaledwie jednego mandatu, wyborach z 1911, Ward musiał zrzec się stanowiska na rzecz swojego dotychczasowego ministra rolnictwa, Thomasa Mackenzie. Rozgoryczony odsunął się na boczny tor, na pocieszenie otrzymując od króla Jerzego V tytuł baroneta.

Liberałom wiodło się coraz gorzej i wkrótce utracili władzę na rzecz Partii Reform. W 1913 Ward zgodził się ponownie stanąć na ich czele, co dało mu stanowisko lidera opozycji. W latach 1915-1919 był ministrem finansów w powołanym na czas I wojny światowej rządzie jedności narodowej, kierowanym przez lidera reformistów William Masseya. Obaj panowie nie cierpieli się serdecznie, co częściowo tłumaczono ich pochodzeniem - Ward był irlandzkim katolikiem, a Massey irlandzkim protestantem.

W latach 1919-1925 pozostawał poza parlamentem, przegrywając w kolejnych wyborach. W 1928 został liderem nowej Partii Zjednoczonej, w którą przekształcili się liberałowie. W tym samym roku zwycięsko przeprowadził partię przez kampanię wyborczą, szafując obietnicami znacznego zwiększenia długu publicznego, celem ożywienia słabnącej gospodarki.

Po zawarciu koalicji z Partią Pracy, Ward po raz drugi został premierem. Był już jednak bardzo słabego zdrowia, doświadczał kilku ataków serca, i wkrótce faktycznym szefem rządu stał się George Forbes. Oficjalne przekazanie władzy nastąpiło dopiero 28 maja 1930, na dwa tygodnie przed śmiercią Warda.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]