Josh Barnett

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
MMA pictogram.svg Josh Barnett
{{{nazwa}}}
Pseudonim Warmaster
The Baby Faced Assassin

Aoi me no Kenshiro

Data i miejsce urodzenia 10 listopada 1977
Seattle
Obywatelstwo  Stany Zjednoczone
Wzrost 191 cm
Masa ciała 112 (2012) kg
Styl walki catch wrestling
Klub CSW
Zwycięstwa 33
Przez nokauty 8
Przez poddania 20
Przez decyzje 4
Porażki 6
Remisy 0
Nieodbyte 0

Josh Lawrence Barnett (ur. 10 listopada 1977 w Seattle) − amerykański zawodnik mieszanych sztuk walki (MMA) oraz wrestler. Były mistrz UFC w wadze ciężkiej (2002), od 2003 roku Król Pancrase w kategorii otwartej.

Mieszane sztuki walki[edytuj | edytuj kod]

UFC[edytuj | edytuj kod]

Pierwszą profesjonalną walkę stoczył w styczniu 1997 roku. Wygrawszy 6 pojedynków z rzędu, w 2000 roku został zaangażowany przez UFC, największą amerykańską organizację MMA. W debiucie podczas gali UFC 27 pokonał przez TKO Gana McGee. W swojej drugiej walce, w lutym 2001 roku doznał pierwszej porażki w karierze, gdy został znokautowany przez Pedro Rizzo. Jednak następne dwa pojedynki − z Semem Schiltem i Bobbym Hoffmanem − wygrał przed czasem, dzięki czemu otrzymał szansę zmierzenia się z Randym Couture'em o mistrzostwo UFC w wadze ciężkiej. Odbyła się ona 22 marca 2002 roku w Las Vegas podczas gali UFC 36. W pierwszej rundzie przewagę miał Couture, podobnie jak na początku drugiej, gdy obalił Barnetta. Barnett zdołał jednak odwrócić losy walki, gdy w połowie drugiej rundy zdobył dominującą pozycję w parterze, a następnie zakończył pojedynek przez TKO celnymi ciosami łokciami i pięściami. Tym samym odebrał Couture'owi tytuł, stając się najmłodszym w historii mistrzem UFC w wadze ciężkiej. Przeprowadzone testy antydopingowe wykazały jednak w organizmie Barnetta obecność zabronionych substancji (trzy sterydy anaboliczne). Choć nie przyznał się on do ich stosowania, Komisja Sportowa Stanu Nevada zawiesiła go 26 lipca 2002 roku na 6 miesięcy, a organizacja UFC pozbawiła tytułu[1].

Występy w Japonii[edytuj | edytuj kod]

Wskutek wpadki dopingowej wyjechał do Japonii, gdzie od lutego 2003 do maja 2004 roku występował jako wrestler w organizacji New Japan Pro Wrestling[2].

Równocześnie kontynuował tam karierę MMA. 31 sierpnia 2003 roku pokonał w Tokio przez duszenie zza pleców Yukiego Kondo, zdobywając tytuł Króla Pancrase w kategorii otwartej. Cztery miesiące później, podczas organizowanej przez Antonio Inokiego sylwestrowej gali Inoki Bom-Ba-Ye 2003 po raz drugi w karierze wygrał z Semem Schiltem (dźwignia na staw łokciowy).

Sukcesy te sprawiły, że podpisała z nim kontrakt ówcześnie największa organizacja MMA na świecie, PRIDE Fighting Championships. Barnett zadebiutował w niej w październiku 2004 roku, podczas gali PRIDE 28, w przegranym pojedynku z Mirko Filiopoviciem (poddanie po 46 sekundach). Była to pierwsza porażka Amerykanina od ponad 3 lat, ponadto kosztowała go ciężką kontuzję barku, która wyeliminowała go na rok ze startów. W pierwszej walce po powrocie zmierzył się w rewanżu z Filipoviciem − ponownie przegrał, tym razem przez jednogłośną decyzję[3].

Pierwsze zwycięstwo w PRIDE FC zanotował w lutym 2006 roku, gdy podczas PRIDE 31 wygrał przez duszenie zza pleców z Kazuhiro Nakamurą. Następnie wystartował w turniej PRIDE Openweight Grand Prix. W pierwszej rundzie i ćwierćfinale pokonał przez poddanie odpowiednio Aleksandra Jemieljanienkę i Marka Hunta. Półfinały i finał zostały rozegrane jednego dnia − 10 września 2006 roku w Saitama Super Arena. Barnett awansował do finału po wyrównanym pojedynku z byłym mistrzem PRIDE w wadze ciężkiej, Antônio Rodrigo Nogueirą, którego pokonał przez niejednogłośną decyzję sędziów. W walce o mistrzostwo GP zmierzył się po raz trzeci z Filipoviciem. Chorwat dominował od samego początku, dwukrotnie posyłając Amerykanina na deski po kopnięciu w głowę i ciosie podbródkowym. W końcu po 5 minutach i 32 sekundach boju zmusił Barnetta do poddania się na skutek ciosów pięściami w parterze[4].

W 2006 roku Barnett stoczył w PRIDE jeszcze dwie walki − wygraną przed czasem z Pawłem Nastulą i przegrany przez decyzję rewanż z Nogueirą. W 2007 roku PRIDE FC została sprzedana właścicielom UFC i w praktyce przestała funkcjonować, a Barnett został wolnym agentem.

Na ring powrócił wiosną 2008 roku, gdy wystąpił na dwóch pierwszych galach nowo powstałej japońskiej organizacji World Victory Road, pokonując Hidehiko Yoshidę i Jeffa Monsona.

Powrót do USA[edytuj | edytuj kod]

Po 6 latach od chwili odejścia z UFC Barnett stoczył w lipcu 2008 roku swoją pierwszą walkę na terenie USA. Podczas gali Affliction: Banned zrewanżował się Pedro Rizzo za nokaut sprzed 7 lat, samemu nokautując Brazylijczyka lewym sierpowym w drugiej rundzie. W swoim drugim występie dla Affliction, w styczniu 2009 roku pokonał przed czasem Holendra Gilberta Yvela. Trzecią walką miała być zaplanowana na 1 lipca 2009 (Affliction: Trilogy) konfrontacja z ostatnim mistrzem PRIDE FC, Fiodorem Jemieljanienką. Pojedynek ten, jak i cała gala, został jednak odwołany, gdyż przeprowadzony wcześniej test antydopingowy Barnetta przyniósł wynik pozytywny (steryd anaboliczny)[5].

W 2010 roku stoczył dwie wygrane walki poza granicami USA. We wrześniu tego samego roku ogłoszono, że podpisał kontrakt z drugą po UFC najważniejszą amerykańską organizacją − Strikeforce. W 2011 roku wystartował w 8-osobowym turnieju Strikeforce World Grand Prix skupiającym najlepszych zawodników tej organizacji w wadze ciężkiej. W czerwcu, w jednym z ćwierćfinałów pokonał Bretta Rogersa (poddanie w 2. rundzie), natomiast we wrześniowym półfinale wyeliminował Siergieja Charitonowa (poddanie w 1. rundzie)[6]. W walce finałowej, która odbyła się 20 maja 2012 roku, zmierzył się z Danielem Cormierem. Przegrał z nim przez jednogłośną decyzję, doznając pierwszej porażki od niemal 6 lat[7]. Na początku 2013 roku po burzliwych zawirowaniach dotyczących jego powrotu do UFC ostatecznie podpisał kontrakt z największą organizacją MMA na świecie, a po prawie 11 latach (31 sierpnia) ponownie stoczył walkę w oktagonie przeciwko Frankowi Mirowi. Barnett zwyciężył przed czasem posyłając Mira na deski uderzeniem kolanem w klinczu w 1. rundzie.

Afery dopingowe[edytuj | edytuj kod]

Josh Barnett jest jedynym zawodnikiem w historii mieszanych sztuk walki, który trzykrotnie został przyłapany na stosowaniu dopingu[8]. Po raz pierwszy zdarzyło się to w 2001 roku, gdy przed walką z Bobbym Hoffmanem wykryto w jego organizmie niedozwolone substancje wspomagające. Jednak z racji tego, że badanie miało jedynie charakter sondażowy, Barnett nie poniósł ówcześnie żadnych konsekwencji[8].

W 2002 roku po walce z Randym Couture'em testy antydopingowe wykazały, że Barnett stosował trzy sterydy anaboliczne (boldenon, fluoxymesteron i nandrolon). W konsekwencji został zdyskwalifikowany na 6 miesięcy i utracił mistrzostwo UFC w wadze ciężkiej. Sam zawodnik nie przyznał się do zażywania niedozwolonych substancji i skrytykował rzetelność testów[9].

Trzeci przypadek miał miejsce 21 lipca 2009 roku, gdy Komisja Sportowa Stanu Kalifornia (CSAC) odmówiła wydania mu licencji na walkę z Fiodorem Jemieljanienką, powołując się na pozytywny wynik przeprowadzonego miesiąc wcześniej testu antydopingowego, który wykrył w moczu zawodnika ślady sterydu anabolicznego drostanolonu. W rezultacie planowana na 1 sierpnia gala Affliction: Trilogy została odwołana, a wkrótce potem jej główny organizator wycofał się z działalności promotorskiej[10]. Barnett ponownie zaprzeczył, że stosował nielegalny doping, równocześnie twierdząc, że nie wie jak substancja znalazła się w jego organizmie[11]. Później twierdził, że przyczyną były zanieczyszczone suplementy.

W marcu 2012 roku, podczas specjalnego przesłuchania przed CSAC, warunkowo odzyskał licencję. W zamian zobowiązał się do poddawania się testem antydopingowym przed każdą swoją walką[12].

Przypisy

  1. Kevin Iole: UFC fighter flunks drug test (ang.). Las Vegas Review-Journal, 14 sierpnia 2004. [dostęp 19 lutego 2011].
  2. [http://www.profightdb.com/wrestlers/josh-barnett-3996.html/ Josh Barnett Profile & Match Listing] (ang.). profightdb.com. [dostęp 19 lutego 2011].
  3. Justin Faux: Ten Times Three: The 10 Greatest MMA Trilogies (ang.). 24 czerwca 2010. [dostęp 20 lutego 2011].
  4. Jason Nowe: PRIDE Open-Weight Grand Prix Champion Crowned (ang.). sherdog.com, 10 września 2006. [dostęp 20 lutego 2011].
  5. Brian Knapp: Update: Affliction Cancels ‘Trilogy’ (ang.). sherdog.com, 24 lipca 2009. [dostęp 2009-07-24].
  6. Brian Knapp: Barnett, Cormier Bound for Final (ang.). sherdog.com, 10 września 2011. [dostęp 2011-09-11].
  7. Steve Jennum: 'Strikeforce: Heavyweight Grand Prix Final' results: Cormier downs Barnett for tourney win (ang.). mmajunkie.com, 20 maja 2012. [dostęp 2012-05-20]. [zarchiwizowane z adresu 2012-07-11].
  8. 8,0 8,1 Jake Rossen: Barnett: Positive and Negative. sherdog.com, 28 lipca 2009. [dostęp 20 lutego 2011].
  9. CSAC: Barnett Positive for Steroid. sherdog.com, 22 lipca 2009. [dostęp 20 lutego 2011].
  10. Kevin Iole: Affliction folds promotion, will sponsor UFC (ang.). Yahoo! Sports, 24 lipca 2009. [dostęp 20 lutego 2011].
  11. Dave Meltzer: Barnett’s “B” sample returns positive (ang.). Yahoo! Sports, 31 lipca 2009. [dostęp 20 lutego 2011].
  12. Steven Marrocco: With conditional license, Strikeforce's Barnett says CSAC 'heard me well enough' (ang.). mmajunkie.com, 5 marca 2012. [dostęp 2012-03-06]. [zarchiwizowane z adresu 2012-07-10].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]