Josip Manolić

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Josip Manolić
Josip Manolić.jpg
Data i miejsce urodzenia 22 marca 1920
Kalinovac
Premier Chorwacji
Przynależność polityczna Chorwacka Wspólnota Demokratyczna
Okres urzędowania od 24 sierpnia 1990
do 17 lipca/3 sierpnia 1991
Poprzednik Stjepan Mesić
Następca Franjo Gregurić
Odznaczenia
Wielki Order Królowej Jeleny (Chorwacja)
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Josip Manolić (ur. 22 marca 1920 w Kalinovacu) – chorwacki polityk, premier Chorwacji w latach 1990–1991.

Młodość[edytuj | edytuj kod]

Podczas II wojny światowej przyłączył się do partyzantki Tity, wstępując do Komunistycznej Partii Jugosławii.

Działalność w Jugosławii[edytuj | edytuj kod]

Po wojnie był jednym z ważniejszych oficerów jugosłowiańskiej bezpieki OZNA. Do jego głównych obowiązków należało trzymanie dozoru nad chorwackimi więźniami politycznymi. Był tez członkiem tajnej policji UDBA.

W latach 1959–1960 był ministrem spraw wewnętrznych Socjalistycznej Republiki Chorwacji, następnie w latach 1960–1965 szefem policji w Zagrzebiu. W 1965 został posłem do parlamentu republikańskiego, będąc m.in. przewodniczącym komisji prawno-legislacyjnej.

Po „Chorwackiej wiośnie” w 1971 był jednym z krytyków ustroju, za co został usunięty ze wszystkich stanowisk. Zaprzyjaźnił się z Franjo Tuđmanem. Był jego prawą ręką i współzałożycielem Chorwackiej Wspólnoty Demokratycznej.

Premier[edytuj | edytuj kod]

24 sierpnia 1990 został desygnowany na premiera po dymisji Stjepana Mesicia, który opuścił tę funkcję w związku z objęciem funkcji kolegialnej głowy państwa jugosłowiańskiego w Belgradzie.

Jego gabinet rozpoczął proces wychodzenia Chorwacji ze struktur federacji jugosłowiańskiej, która zakończyła się ogłoszeniem przez rząd „Deklaracji Niepodległości” 25 czerwca 1991. Zbiegła się ona z rebelią Serbów w Krainie.

Wobec zaistniałej sytuacji 17 lipca 1991 złożył rezygnację ze stanowiska premiera.

Działalność opozycyjna[edytuj | edytuj kod]

W latach 1993–1994 był przewodniczącym Izby Żupanji. Nasilił się jego konflikt z Franjo Tuđmanem, który zakończył się jego odejściem z partii wraz ze swoimi zwolennikami i założeniem partii Chorwackich Niezależnych Demokratów.