Jozafat Kocyłowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Błogosławiony
Josif Josafat Kociłowśkij
Кир Йосафат Коциловський
biskup i męczennik
Jozafat Kocyłowski.png
Data urodzenia 3 marca 1876
Pakoszówka
Data śmierci 17 listopada 1947
Czapajiwka
Kościół/
wyznanie
Kościół katolicki obrządku bizantyjsko-ukraińskiego
Data beatyfikacji 27 czerwca 2001
hipodrom we Lwowie
przez Jana Pawła II

Josif Josafat Kociłowśkij (ukr. Кир Йосафат Коциловський; ur. 3 marca 1876 w Pakoszówce, zm. 17 listopada 1947 w łagrze w Czapajiwce koło Kijowa) – greckokatolicki biskup przemyski, męczennik, błogosławiony Kościoła katolickiego.

Relikwie błogosławionego Jozafata Kocyłowskiego.

Syn posła Petra Kocyłowskiego. Gimnazjum ukończył w Jaśle. Od 1901 studiował w Kolegium św. Jozafata w Rzymie. Na papieskim uniwersytecie Angelicum otrzymał stopień doktora filozofii i teologii. Święcenia kapłańskie przyjął w 1907. Po studiach został profesorem teologii dogmatycznej i wicerektorem Seminarium Duchownego w Stanisławowie.

2 października 1911 wstąpił do bazyliańskiego nowicjatu w Krechowie i przyjął tam zakonne imię Jozafat, na pamiątkę Jozafata Kuncewicza. W 1917 został mianowany greckokatolickim biskupem przemyskim. W 1918 członek Ukraińskiej Rady Narodowej.

Po ataku III Rzeszy na ZSRR wziął udział w powitaniu w dniu 10 lipca 1941 Wehrmachtu, który zajął Przemyśl 27 czerwca 1941. 4 lipca 1943 roku w Przemyślu w obecności ks. Wasyla Hrynyka odprawił mszę św. dla ochotników, wstępujących do 14 Dywizji Grenadierów SS.

Po drugiej wojnie światowej 21 września 1945 został aresztowany przez UB i osadzony w więzieniu w Rzeszowie. 16 stycznia 1946 został deportowany na terytorium USRR, jednak 24 stycznia 1946 za zgodą władz wrócił do Przemyśla[1][2]. Powrót biskupa do Przemyśla wywołał wściekłość UB, gdyż jego obecność utrudniała akcję wysiedlania Ukraińców do ZSRR[3]. 25 czerwca 1946 ponownie aresztowany przez UB i przekazany MWD USRR[4][5]. 5 lipca 1946 został formalnie aresztowany pod zarzutami propagandy antysowieckiej, prowadzenia polityki polonizacyjnej w zachodnich obwodach Ukrainy, utrzymywania kontaktów z ukraińskim podziemiem nacjonalistycznym i OUN- UPA, kolaboracji z okupantem niemieckim i udziału w organizacji 14 Dywizji Grenadierów SS[6].

Po przesłuchaniach z zastosowaniem tortur utracił zdolność poruszania się i przyjmowania pokarmów, w związku z czym 23 września 1946 śledztwo zostało zamknięte. Wyrokiem sądu ukraińskiego okręgu wojsk MWD z 19-21 lutego 1947 został skazany za działalność antysowiecką na dziesięć lat łagru[7].

Zmarł w kolonii karno-poprawczej (łagrze) Czapajiwka (obecnie w granicach administracyjnych Kijowa[8]).

24 kwietnia 2001 w obecności Jana Pawła II odbyło się w Watykanie ogłoszenie dekretu o męczeństwie Jozafata Kocyłowskiego. Beatyfikowany przez papieża Jana Pawła II 27 czerwca 2001 na hipodromie we Lwowie podczas Mszy Świętej, połączonej z beatyfikacjami męczenników[9] Kościoła katolickiego obrządku bizantyjsko-ukraińskiego, odprawionej w obrządku bizantyjsko-ukraińskim, podczas pielgrzymki Jana Pawła II na Ukrainę.

Przypisy

  1. Коцило́вський Йосафа́т w: Енциклопедія історії України: Т. 5. Редкол.: В. А. Смолій (голова) та ін. НАН України. Інститут історії України. - Київ 2008, Wyd. «Наукова думка». ISBN 966-00-0632-2 s.246.
  2. Grzegorz Motyka Od rzezi wołyńskiej do akcji "Wisła": konflikt polsko-ukraiński 1943-1947, s.394-398
  3. "Szef WUBP w Rzeszowie kapitan Tomasz Wiśniewski skarżył się: Bydlę to wywiezione do ZSRS, nie wiem jakim prawem powróciło do Polski. Chodzi po ulicach z rozwianą brodą i nastawia Ukraińców, że instrukcja mówi, iż wyjazd jest dobrowolny"Grzegorz Motyka Od rzezi wołyńskiej do akcji "Wisła": konflikt polsko-ukraiński 1943-1947, s.395
  4. Коцило́вський Йосафа́т w: Енциклопедія історії України: Т. 5. Редкол.: В. А. Смолій (голова) та ін. НАН України. Інститут історії України. - Київ 2008, Wyd. «Наукова думка». ISBN 966-00-0632-2 s.246.
  5. Grzegorz Motyka Od rzezi wołyńskiej do akcji "Wisła": konflikt polsko-ukraiński 1943-1947, s.394-398
  6. Коцило́вський Йосафа́т w: Енциклопедія історії України: Т. 5. Редкол.: В. А. Смолій (голова) та ін. НАН України. Інститут історії України. - Київ 2008, Wyd. «Наукова думка». ISBN 966-00-0632-2 s.246.
  7. Коцило́вський Йосафа́т w: Енциклопедія історії України: Т. 5. Редкол.: В. А. Смолій (голова) та ін. НАН України. Інститут історії України. - Київ 2008, Wyd. «Наукова думка». ISBN 966-00-0632-2 s.246.
  8. Коцило́вський Йосафа́т w: Енциклопедія історії України: Т. 5. Редкол.: В. А. Смолій (голова) та ін. НАН України. Інститут історії України. - Київ 2008, Wyd. «Наукова думка». ISBN 966-00-0632-2 s.246.
  9. Jan Paweł II dokonał wówczas beatyfikacji 28 męczenników Kościoła greckokatolickiego na Ukrainie. Oprócz Jozafata Kocyłowskiego są wśród nich greckokatoliccy biskupi: Hryhoryj Chomyszyn, Nikita Budka, Hryhoryj Łakota, Mykoła Czarnecki, Wasyl Wełyczkowski, Teodor Romża, Iwan Słeziuk, archimandryta Klemens Szeptycki i prałat Petro Werhun. Pełna lista błogosławionych męczenników wyniesionych na ołtarze 27 czerwca 2001 i Homilia podczas Mszy św. w obrządku bizantyjsko-ukraińskim i beatyfikacji. Lwów (hipodrom), 27.06. 2001

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Коциловський Йосафат w: Енциклопедія історії України: Т. 5. Редкол.: В. А. Смолій (голова) та ін. НАН України. Інститут історії України. - Київ 2008, Wyd. «Наукова думка». ISBN 966-00-0632-2
  • Ryszard Torzecki: Kwestia ukraińska w Polsce w latach 1923-1929, Kraków 1989, ISBN 83-08-01977-3

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]