Juan Ignacio Chela

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Juan Ignacio Chela
Juan Ignacio Chela
French Open 2012
Państwo  Argentyna
Miejsce zamieszkania Buenos Aires
Data i miejsce urodzenia 30 sierpnia 1979
Buenos Aires
Wzrost 190 cm
Masa ciała 75 kg
Gra praworęczna, oburęczny backhand
Status profesjonalny 1998
Zakończenie kariery 3 grudnia 2012
Trener Pablo Fuente
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 6
Najwyżej w rankingu 15 (9 sierpnia 2004)
Australian Open 4R (2006)
Roland Garros QF (2004, 2011)
Wimbledon 2R (2003, 2004, 2007, 2011)
US Open QF (2007)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 3
Najwyżej w rankingu 32 (6 czerwca 2011)
Australian Open 3R (2004)
Roland Garros 3R (2004, 2008)
Wimbledon SF (2010)
US Open 3R (2009)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Juan Ignacio Chela (ur. 30 sierpnia 1979 w Buenos Aires) – argentyński tenisista, zwycięzca turniejów zawodowych w grze pojedynczej i podwójnej, reprezentant w Pucharze Davisa. Dwukrotny olimpijczyk (2000 i 2004)[1]. Dnia 3 grudnia 2012 roku ogłosił zakończenie zawodowej kariery[2].

Występy w gronie profesjonalistów rozpoczął w 1998 roku. Już w swoim debiutanckim sezonie doszedł do finału w jednym z turniejów ATP Challenger Tour, w Limie. W 1999 wygrał dwie imprezy ATP Challenger Tour, a rok później odniósł pierwsze zwycięstwo turniejowe w cyklu ATP World Tour, po sukcesie w Meksyku. Do turnieju głównego awansował z eliminacji, a w drodze do finału pokonał m.in. Gustavo Kuertena, natomiast w decydującym meczu rodaka Mariano Puertę.

W 2001 roku kariera Cheli uległa na krótko zatrzymaniu, gdy został zdyskwalifikowany na trzy miesiące i ukarany grzywną w wysokości 8 tysięcy dolarów za wykrycie w jego organizmie obecności metylotestosteronu podczas turnieju ATP Masters Series w Indian Wells. Po odbyciu kary zanotował serię startów w turniejach ATP Challenger Tour, wygrywając sześć imprez tej rangi i odzyskując pozycję w czołowej setce rankingu światowego oraz uzyskał finał zawodów ATP World Tour w Bogocie (porażka z Fernando Vicente). Dalszy awans Argentyńczyk zanotował w 2002 roku, kiedy dzięki wygranej w Amersfoort (w finale z Albertem Costą), finałom w Sydney i Long Island oraz 1/8 finału US Open awansował do czołowej trzydziestki rankingu światowego.

W kwietniu 2004 roku wygrał swój trzeci turniej w grze pojedynczej, na kortach ziemnych w Estoril. W finale pokonał Marata Safina. Tegoż samego roku osiągnął ćwierćfinał w wielkim szlemie, na korach imieniem Rolanda Garrosa. Mecz o dalszą fazę turnieju przegrał z Brytyjczykiem Timem Henmanem. Wyniki te dały mu awans na najwyższą w karierze pozycję w rankingu – nr 15. (w sierpniu 2004). Również tego roku Argentyńczyk zwyciężył w rozgrywkach gry podwójnej w Viña del Mar, partnerując Gastónowi Gaudio oraz doszedł do finału w Acapulco tworząc parę z Nicolásem Massú.

W 2005 roku, podczas pojedynku III rundy w Australian Open Chela splunął w stronę reprezentanta gospodarzy Lleytona Hewitta[3]. Do końca roku Argentyńczyk zagrał w finale debla w Estoril. Partnerem deblowym Cheli był Tommy Robredo, jednak w finale przegrał z Františkiem Čermákiem i Leošem Friedlem.

W styczniu 2006 roku Chela osiągnął 1/8 finału Australian Open, eliminując m.in. faworyta gospodarzy, Lleytona Hewitta. Ponadto był w kolejnych dwóch finałach turniejowych, w Acapulco, gdzie uległ Peruwiańczykowi Luisowi Hornie oraz w Kitzbühel, przegrywając pojedynek finałowy z Agustínem Callerim.

W lutym 2007 roku Chela wygrał swój czwarty turniej w singlu, podczas rywalizacji w Acapulco. W drodze po tytuł pokonał m.in. Calleriego, a w finale wynikiem 6:3, 7:6(2) Hiszpana Carlosa Moyę. Pod koniec maja 2007 roku Chela zdobył wspólnie z José Acasuso, Agustínem Callerim i Sebastiánem Prieto drużynowy puchar świata. Chela rozegrał trzy pojedynki singlowe, przegrywając najpierw z Robinem Söderlingiem, następnie wygrywając z Fernando Gonzálezem i w finale ponownie przegrywając, tym razem z Tomášem Berdychem. Ostatecznie jednak Argentyńczycy pokonali Czechów 2:1. Na przełomie sierpnia i września Chela doszedł do ćwierćfinału wielkoszlemowego US Open, po wyeliminowaniu m.in. Ivana Ljubičicia i Stanislasa Wawrinki; przegrał z Davidem Ferrerem.

W 2008 roku Chela zmagał się z problemami zdrowotnymi kończąc sezon tuż po wielkoszlemowym Rolandzie Garrosie. Najlepszym rezultatem Argentyńczyka w sezonie był awans do półfinału rozgrywek w Buenos Aires. Rok później Chela startował głównie w zawodach ATP Challenger Tour wygrywając turniej w Medellínie oraz osiągając finał w Brasílii.

W 2010 roku Chela powrócił do zawodowego Touru i w kwietniu wygrał zawody w Houston. Po drodze wyeliminował m.in. Lleytona Hewitta, a w finale pokonał w trzech setach Sama Querreya. We wrześniu zwyciężył w Bukareszcie, zarówno w grze pojedynczej oraz podwójnej. W singlu, pokonał w finale Pablo Andújara, natomiast w deblu Marcela Granollersa i Santiago Venturę. Partnerem deblowym Argentyńczyka był Łukasz Kubot. Chela zakończył rok 2010 na 38. miejscu w rankingu singlowym.

Pierwszy finał w 2011 roku Chela rozegrał w połowie lutego w Buenos Aires. Po drodze pokonał m.in. drugiego w rozstawieniu w zawodach, Stanislasa Wawrinkę. Mecz finałowy przegrał jednak z Nicolásem Almagro. W połowie kwietnia Argentyńczyk dotarł do finału gry podwójnej w rozgrywkach rangi ATP World Tour Masters 1000, w Monte Carlo. Grając w parze z Bruno Soaresem przegrali jednak w finale z Bobem i Mikiem Bryanami. Pod koniec maja, podczas wielkoszlemowego Rolanda Garros Argentyńczyk dotarł do ćwierćfinału singla. Pojedynek o półfinał zakończył się porażką Cheli z Andym Murrayem.

W reprezentacji narodowej w Pucharze Davisa Chela debiutował w 2000 roku w meczu z Kanadą. Chela przegrał jednak w grze pojedynczej zarówno z Danielem Nestorem, jak i Sébastienem Lareau. W sezonie 2006 pokonał m.in. Chorwata Sašę Tuksara w decydującym, piątym pojedynku ćwierćfinału grupy światowej. W pierwszym meczu finału przeciwko Rosji, w tym samym roku, uległ Nikołajowi Dawydience 1:6, 2:6, 7:5, 4:6. Ostatecznie Rosjanie wygrali rywalizację 3:2 zdobywając tym samym tytuł mistrzowski. Ogółem dorobek Cheli w Pucharze Davisa to 12 zwycięstw i 6 porażek.

Statystyki[edytuj | edytuj kod]

Finały w turniejach ATP World Tour[edytuj | edytuj kod]

Gra pojedyncza (6-6)[edytuj | edytuj kod]

Legenda
Wielki Szlem (0–0)
Igrzyska olimpijskie (0–0)
Tennis Masters Cup /
ATP World Tour Finals (0–0)
ATP Masters Series /
ATP World Tour Masters 1000 (0–0)
ATP International Series Gold /
ATP World Tour 500 (2–2)
ATP International Series /
ATP World Tour 250 (4–4)
Wygrane według nawierzchni
Twarda (0–2)
Ceglana (6–4)
Trawiasta (0–0)
Dywanowa (0–0)
Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Przeciwnik Wynik finału
Zwycięzca 1. 27 lutego 2000 Meksyk Meksyk Ceglana Argentyna Mariano Puerta 6:4, 7:6(4)
Finalista 1. 4 lutego 2001 Kolumbia Bogota Ceglana Hiszpania Fernando Vicente 4:6, 6:7(6)
Finalista 2. 12 stycznia 2002 Australia Sydney Twarda Szwajcaria Roger Federer 3:6, 3:6
Zwycięzca 2. 21 lipca 2002 Holandia Amersfoort Ceglana Hiszpania Albert Costa 6:1, 7:6(4)
Finalista 3. 25 sierpnia 2002 Stany Zjednoczone Long Island Twarda Tajlandia Paradorn Srichaphan 7:5, 2:6, 2:6
Zwycięzca 3. 18 kwietnia 2004 Portugalia Estoril Ceglana Rosja Marat Safin 6:7(2), 6:3, 6:3
Finalista 4. 4 marca 2006 Meksyk Acapulco Ceglana Peru Luis Horna 6:7(5), 4:6
Finalista 5. 30 lipca 2006 Austria Kitzbühel Ceglana Argentyna Agustín Calleri 6:7(9), 2:6, 3:6
Zwycięzca 4. 3 marca 2007 Meksyk Acapulco Ceglana Hiszpania Carlos Moyá 6:3, 7:6(2)
Zwycięzca 5. 11 kwietnia 2010 Stany Zjednoczone Houston Ceglana Stany Zjednoczone Sam Querrey 5:7, 6:4, 6:3
Zwycięzca 6. 26 września 2010 Rumunia Bukareszt Ceglana Hiszpania Pablo Andújar 7:5, 6:1
Finalista 6. 20 lutego 2011 Argentyna Buenos Aires Ceglana Hiszpania Nicolás Almagro 3:6, 6:3, 4:6

Gra podwójna (3-3)[edytuj | edytuj kod]

Legenda
Wielki Szlem (0–0)
Igrzyska olimpijskie (0–0)
Tennis Masters Cup /
ATP World Tour Finals (0–0)
ATP Masters Series /
ATP World Tour Masters 1000 (0–1)
ATP International Series Gold /
ATP World Tour 500 (0–1)
ATP International Series /
ATP World Tour 250 (3-1)
Wygrane według nawierzchni
Twarda (0–0)
Ceglana (3–3)
Trawiasta (0–0)
Dywanowa (0–0)
Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy w finale Wynik finału
Zwycięzca 1. 15 lutego 2004 Chile Viña del Mar Ceglana Argentyna Gastón Gaudio Ekwador Nicolás Lapentti
Argentyna Martín Rodríguez
7:6(2), 7:6(3)
Finalista 1. 7 marca 2004 Meksyk Acapulco Ceglana Chile Nicolás Massú Stany Zjednoczone Bob Bryan
Stany Zjednoczone Mike Bryan
2:6, 3:6
Zwycięzca 2. 18 kwietnia 2004 Portugalia Estoril Ceglana Argentyna Gastón Gaudio Czechy František Čermák
Czechy Leoš Friedl
6:2, 6:1
Finalista 2. 1 maja 2005 Portugalia Estoril Ceglana Hiszpania Tommy Robredo Czechy František Čermák
Czechy Leoš Friedl
3:6, 4:6
Zwycięzca 3. 26 września 2010 Rumunia Bukareszt Ceglana Polska Łukasz Kubot Hiszpania Marcel Granollers
Hiszpania Santiago Ventura
6:2, 5:7, 13-11
Finalista 3. 17 kwietnia 2011 Monako Monte Carlo Ceglana Brazylia Bruno Soares Stany Zjednoczone Bob Bryan
Stany Zjednoczone Mike Bryan
3:6, 2:6

Starty wielkoszlemowe (gra pojedyncza)[edytuj | edytuj kod]

Turniej 2000 2001 2002 2003 2004 2005 2006 2007 2008 2009 2010 2011 2012 Wygrane turnieje Bilans w turnieju
Australia Australian Open 3R 2R 2R 2R 3R 4R 3R 1R 1R 1R 3R 0 / 11 14–11
Francja French Open 2R 1R 3R QF 2R 1R 2R 2R 1R 2R QF 1R 0 / 12 15–12
Wielka Brytania Wimbledon 1R 1R 2R 2R 1R 2R 1R 2R 1R 0 / 9 4–9
Stany Zjednoczone US Open 1R 4R 3R 1R 1R 1R QF 2R 2R 3R 0 / 10 13–10
Wygrane turnieje 0 / 3 0 / 1 0 / 4 0 / 4 0 / 4 0 / 3 0 / 4 0 / 4 0 / 2 0 / 2 0 / 4 0 / 4 0 / 3 0 / 42 N/A
Bilans spotkań 1–3 2–1 4–4 6–4 6–4 3–3 3–4 8–4 1–2 1–2 2–4 7–4 2–3 N/A 46–42

Starty wielkoszlemowe (gra podwójna)[edytuj | edytuj kod]

Turniej 2003 2004 2005 2006 2007 2008 2009 2010 2011 2012 Wygrane turnieje Bilans w turnieju
Australia Australian Open 2R 3R 2R 2R 1R 1R 2R 0 / 7 6–7
Francja French Open 2R 3R 2R 1R 3R 1R 1R 1R 2R 0 / 9 7–9
Wielka Brytania Wimbledon 2R 1R SF 3R 3R 0 / 5 9–5
Stany Zjednoczone US Open 1R 1R 1R 2R 3R 2R 2R 0 / 7 5–7
Wygrane turnieje 0 / 4 0 / 4 0 / 3 0 / 3 0 / 0 0 / 1 0 / 2 0 / 4 0 / 3 0 / 3 0 / 27 N/A
Bilans spotkań 3–4 4–4 2–3 2–3 0–0 2–1 2–2 5–4 1–3 4–3 N/A 25–27

Przypisy

  1. Juan Ignacio Chela Biography and Olympic Results (ang.). Sports-Reference.com. [dostęp 4 grudnia 2012].
  2. ATP Staff: Chela Tweets Retirement From Tennis (ang.). W: Retirement News [on-line]. atpworldtour.com, 2012-12-03. [dostęp 2012-12-04].
  3. Hewitt beats bad-tempered Chela (ang.). bbc.co.uk, 22 stycznia 2005. [dostęp 15 października 2009].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]