Juan Ignacio Chela

Juan Ignacio Chela
Juan Ignacio Chela podczas turnieju w Hamburgu
Państwo	Argentyna
Miejsce zamieszkania	Buenos Aires, Argentyna
Data i miejsce urodzenia	30 sierpnia 1979 Buenos Aires, Argentyna
Wzrost	190 cm
Masa ciała	75 kg
Gra	praworęczna, oburęczny backhand
Status profesjonalny	1998
Zakończenie kariery	aktywny
Trener	Pablo Fuente
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje	6
Najwyżej w rankingu	15 (9 sierpnia 2004)
Australian Open	4R (2006)
Roland Garros	QF (2004, 2011)
Wimbledon	2R (2003, 2004, 2007, 2011)
US Open	QF (2007)
Gra podwójna
Wygrane turnieje	3
Najwyżej w rankingu	32 (6 czerwca 2011)
Australian Open	3R (2004)
Roland Garros	3R (2004, 2008)
Wimbledon	SF (2010)
US Open	3R (2009)

Juan Ignacio Chela (ur. 30 sierpnia 1979 w Buenos Aires) – tenisista argentyński, zwycięzca turniejów zawodowych w grze pojedynczej i podwójnej, reprezentant w Pucharze Davisa.

Występy w gronie profesjonalistów rozpoczął w 1998. Już w swoim debiutanckim sezonie doszedł do finału w jednym z turniejów challengerowych, w Limie. W 1999 wygrał dwa challengery, a rok później odniósł pierwsze zwycięstwo turniejowe w cyklu ATP Tour, po sukcesie w Meksyku. Do turnieju głównego awansował z eliminacji, a w drodze do finału pokonał m. in. Gustavo Kuertena, natomiast w decydującym meczu rodaka Mariano Puertę.

W 2001 kariera Cheli uległa na krótko zatrzymaniu, gdy został zdyskwalifikowany na trzy miesiące i ukarany grzywną w wysokości 8 tysięcy dolarów za wykrycie w jego organizmie obecności metylotestosteronu podczas turnieju Masters Series w Indian Wells. Po odbyciu kary zanotował serię startów w turniejach challengerowych, wygrywając aż sześć imprez tej rangi i odzyskując pozycję w czołowej setce rankingu światowego oraz uzyskał finał zawodów ATP Tour w Bogocie (porażka z Fernando Vicente). Dalszy awans Argentyńczyk zanotował w 2002, kiedy dzięki wygranej w Amersfoort (w finale z Albertem Costą), finałom w Sydney i Long Island oraz 1/8 finału US Open awansował do czołowej trzydziestki rankingu światowego.

W kwietniu 2004 wygrał swój trzeci turniej w grze pojedynczej, na kortach ziemnych w Estoril. W finale pokonał Marata Safina. Tegoż samego roku osiągnął ćwierćfinał w wielkim szlemie, na korach imieniem Rolanda Garrosa. Mecz o dalszą fazę turnieju przegrał z Brytyjczykiem Timem Henmanem. Wyniki te dały mu awans na najwyższą w karierze pozycję w rankingu – nr 15. (w sierpniu 2004). Również tego roku Argentyńczyk zwyciężył w rozgrywkach gry podwójnej w Viña del Mar, partnerując Gastónowi Gaudio oraz doszedł do finału w Acapulco tworząc parę z Nicolásem Massú.

W 2005, podczas pojedynku III rundy w Australian Open Chela splunął w stronę reprezentanta gospodarzy Lleytona Hewitta. Do końca roku Argentyńczyk zagrał w finale debla w Estoril. Partnerem deblowym Cheli był Tommy Robredo, jednak w finale przegrał z Františkiem Čermákiem i Leošem Friedlem.

W styczniu 2006 Chela osiągnął 1/8 finału Australian Open, eliminując m. in. faworyta gospodarzy Lleytona Hewitta. Ponadto był w kolejnych dwóch finałach turniejowych, w Acapulco, gdzie uległ Peruwiańczykowi Luisowi Hornie oraz w Kitzbühel, przegrywając pojedynek finałowy z Agustínem Callerim.

W lutym 2007 Chela wygrał swój czwarty turniej w singlu, podczas rywalizacji w Acapulco. W drodze po tytuł pokonał m. in. Calleriego, a w finale wynikiem 6:3, 7:6(2) Hiszpana Carlosa Moyę. Pod koniec maja 2007 Chela zdobył wspólnie z José Acasuso, Agustínem Callerim i Sebastiánem Prieto Drużynowy Puchar Świata. Chela rozegrał trzy pojedynki singlowe, przegrywając najpierw z Robinem Söderlingiem, następnie wygrywając z Fernando Gonzálezem i w finale ponownie przegrywając, tym razem z Tomášem Berdychem. Ostatecznie jednak Argentyńczycy pokonali Czechów 2:1. Na przełomie sierpnia i września Chela doszedł do ćwierćfinału wielkoszlemowego US Open, po wyeliminowaniu m. in. Ivana Ljubičicia i Stanislasa Wawrinki; przegrał z Davidem Ferrerem.

W 2008 Chela zmagał się z problemami zdrowotnymi kończąc sezon tuż po wielkoszlemowym Roland Garrosie. Najlepszym rezultatem Argentyńczyka tegoż roku był półfinał rozgrywek w Buenos Aires. Rok później Chela grywał głównie w challengerach wygrywając turniej w Medellín oraz osiągając finał w Brasílii.

W 2010 Chela powrócił do zawodowego Touru i w kwietniu wygrał zawody w Houston. Po drodze wyeliminował m. in. Lleytona Hewitta, a w finale pokonał w trzech setach Sama Querreya. We wrześniu zwyciężył w Bukareszcie, zarówno w grze pojedynczej oraz podwójnej. W singlu, pokonał w finale Pablo Andújara, natomiast w deblu Marcela Granollersa-Pujola i Santiago Venture. Partnerem deblowym Argentyńczyka był Łukasz Kubot. Chela zakończył rok 2010 na 38. miejscu w rankingu singlowym.

Pierwszy finał w 2011 Chela rozegrał w połowie lutego w Buenos Aires. Po drodze pokonał m. in. drugiego w rozstawieniu w zawodach, Szwajcara Stanislasa Wawrinke. Mecz finałowy przegrał jednak z Nicolásem Almagro. W połowie kwietnia Argentyńczyk dotarł do finału gry podwójnej w rozgrywkach rangi Masters Series w Monte Carlo. Grając w parze z Bruno Soaresem przegrali jednak w finale z Bobem i Mikiem Bryanami. Pod koniec maja, podczas wielkoszlemowego Roland Garros Argentyńczyk dotarł do ćwierćfinału singla. Pojedynek o półfinał zakończył się porażką Cheli z Andym Murrayem.

W reprezentacji narodowej w Pucharze Davisa Chela debiutował w 2000 w meczu z Kanadą. Chela przegrał jednak w grze pojedynczej zarówno z Danielem Nestorem, jak i Sébastienem Lareau. W sezonie 2006 pokonał m. in. Chorwata Sašę Tuksara w decydującym, piątym pojedynku ćwierćfinału Grupy światowej. W pierwszym meczu finału przeciwko Rosji w tym samym roku uległ Nikołajowi Dawydience 1:6, 2:6, 7:5, 4:6. Ostatecznie Rosjaniewygrali rywalizację 3:2 zdobywając tym samym tytuł mistrzowski. Ogółem dorobek Cheli w Pucharze Davisa do końca 2011 to 11 zwycięstw i 6 porażek.

Statystyki

Finały w turniejach ATP Tour

Gra pojedyncza (6-6)

Legenda Wielki Szlem (0–0) Igrzyska olimpijskie (0–0) Tennis Masters Cup / ATP World Tour Finals (0–0) ATP Masters Series / ATP World Tour Masters 1000 (0–0) ATP International Series Gold / ATP World Tour 500 Series (2–2) ATP International Series / ATP Tour 250 Series (4–4)

Wygrane według nawierzchni Twarda (0–2) Ceglana (6–4) Trawiasta (0–0) Dywanowa (0–0)

Końcowy wynik	Nr	Data	Turniej	Nawierzchnia	Przeciwnik	Wynik finału
Zwycięzca	1.	27 lutego 2000	Meksyk	Ceglana	Mariano Puerta	6:4, 7:6(4)
Finalista	1.	4 lutego 2001	Bogota	Ceglana	Fernando Vicente	4:6, 6:7(6)
Finalista	2.	12 stycznia 2002	Sydney	Twarda	Roger Federer	3:6, 3:6
Zwycięzca	2.	21 lipca 2002	Amersfoort	Ceglana	Albert Costa	6:1, 7:6(4)
Finalista	3.	25 sierpnia 2002	Long Island	Twarda	Paradorn Srichaphan	7:5, 2:6, 2:6
Zwycięzca	3.	18 kwietnia 2004	Estoril	Ceglana	Marat Safin	6:7(2), 6:3, 6:3
Finalista	4.	4 marca 2006	Acapulco	Ceglana	Luis Horna	6:7(5), 4:6
Finalista	5.	30 lipca 2006	Kitzbühel	Ceglana	Agustín Calleri	6:7(9), 2:6, 3:6
Zwycięzca	4.	3 marca 2007	Acapulco	Ceglana	Carlos Moyá	6:3, 7:6(2)
Zwycięzca	5.	11 kwietnia 2010	Houston	Ceglana	Sam Querrey	5:7, 6:4, 6:3
Zwycięzca	6.	26 września 2010	Bukareszt	Ceglana	Pablo Andújar	7:5, 6:1
Finalista	6.	20 lutego 2011	Buenos Aires	Ceglana	Nicolás Almagro	3:6, 6:3, 4:6

Gra podwójna (3-3)

Legenda Wielki Szlem (0–0) Igrzyska olimpijskie (0–0) Tennis Masters Cup / ATP World Tour Finals (0–0) ATP Masters Series / ATP World Tour Masters 1000 (0–1) ATP International Series Gold / ATP World Tour 500 Series (0–1) ATP International Series / ATP Tour 250 Series (3-1)

Wygrane według nawierzchni Twarda (0–0) Ceglana (3–3) Trawiasta (0–0) Dywanowa (0–0)

Końcowy wynik	Nr	Data	Turniej	Nawierzchnia	Partner	Przeciwnicy w finale	Wynik finału
Zwycięzca	1.	15 lutego 2004	Viña del Mar	Ceglana	Gastón Gaudio	Nicolás Lapentti Martín Rodríguez	7:6(2), 7:6(3)
Finalista	1.	7 marca 2004	Acapulco	Ceglana	Nicolás Massú	Bob Bryan Mike Bryan	2:6, 3:6
Zwycięzca	2.	18 kwietnia 2004	Estoril	Ceglana	Gastón Gaudio	František Čermák Leoš Friedl	6:2, 6:1
Finalista	2.	1 maja 2005	Estoril	Ceglana	Tommy Robredo	František Čermák Leoš Friedl	3:6, 4:6
Zwycięzca	3.	26 września 2010	Bukareszt	Ceglana	Łukasz Kubot	Marcel Granollers-Pujol Santiago Ventura	6:2, 5:7, 13-11
Finalista	3.	17 kwietnia 2011	Monte Carlo	Ceglana	Bruno Soares	Bob Bryan Mike Bryan	3:6, 2:6

Starty wielkoszlemowe (gra pojedyncza)

Turniej	2000	2001	2002	2003	2004	2005	2006	2007	2008	2009	2010	2011	2012	Wygrane turnieje	Bilans w turnieju
Australian Open	–	3R	2R	2R	2R	3R	4R	3R	1R	–	1R	1R	3R	0 / 11	14-11
French Open	2R	–	1R	3R	QF	2R	1R	2R	2R	1R	2R	QF		0 / 11	15-11
Wimbledon	1R	–	1R	2R	2R	–	1R	2R	–	–	1R	2R		0 / 8	4-8
US Open	1R	–	4R	3R	1R	1R	1R	QF	–	2R	2R	3R		0 / 10	13-10
Wygrane turnieje	0 / 3	0 / 1	0 / 4	0 / 4	0 / 4	0 / 3	0 / 4	0 / 4	0 / 2	0 / 2	0 / 4	0 / 4	0 / 1	0 / 40	N/A
Bilans spotkań	1-3	2-1	4-4	6-4	6-4	3-3	3-4	8-4	1-2	1-2	2-4	7-4	2-1	N/A	46-40

Starty wielkoszlemowe (gra podwójna)

Turniej	2003	2004	2005	2006	2007	2008	2009	2010	2011	2012	Wygrane turnieje	Bilans w turnieju
Australian Open	2R	3R	2R	2R	–	–	–	1R	1R	2R	0 / 7	6-7
French Open	2R	3R	2R	1R	–	3R	1R	1R	1R		0 / 8	6-8
Wimbledon	2R	1R	–	–	–	–	–	SF	3R		0 / 4	7-4
US Open	1R	1R	1R	2R	–	–	3R	2R	2R		0 / 7	5-7
Wygrane turnieje	0 / 4	0 / 4	0 / 3	0 / 3	0 / 0	0 / 1	0 / 2	0 / 4	0 / 3	0 / 1	0 / 25	N/A
Bilans spotkań	3-4	4-4	2-3	2-3	0-0	2-1	2-2	5-4	1-3	1-1	N/A	22-25

Bibliografia

• Sylwetka na stronie ATP (ang.). atpworldtour.com. [dostęp 11 grudnia 2011].
• Sylwetka na stronie ITF (ang.). itftennis.com. [dostęp 11 grudnia 2011].
• Sylwetka na stronie Pucharu Davisa (ang.). daviscup.com. [dostęp 11 grudnia 2011].