Juan Martín del Potro

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Juan Martín del Potro
Juan Martín del Potro
Państwo  Argentyna
Miejsce zamieszkania Tandil
Data i miejsce urodzenia 23 września 1988
Tandil
Wzrost 198 cm
Masa ciała 97 kg
Gra praworęczna, oburęczny backhand
Status profesjonalny 2006
Zakończenie kariery aktywny
Trener Franco Davin
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 18
Najwyżej w rankingu 4 (11 stycznia 2010)
Australian Open QF (2009, 2012)
Roland Garros SF (2009)
Wimbledon SF (2013)
US Open W (2009)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 1
Najwyżej w rankingu 105 (29 maja 2009)
Roland Garros 1R (2006, 2007)
Wimbledon 1R (2007, 2008)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Dorobek medalowy

Juan Martín del Potro (ur. 23 września 1988 w Tandil) – argentyński tenisista, mistrz US Open z 2009 roku, brązowy medalista Letnich Igrzysk Olimpijskich 2012 w grze pojedynczej. Po raz pierwszy w karierze znalazł się w czołowej dziesiątce rankingu ATP 6 października 2008 roku. 11 stycznia 2010 roku awansował na najwyższe w karierze 4. miejsce w rankingu.

W sierpniu 2008 został pierwszym zawodnikiem w historii ATP, który wygrał cztery pierwsze tytuły w czterech kolejnych turniejach. W 2008 roku był drugi pod względem liczby zwycięstw z rzędu, oraz miał drugą serię liczby kolejnych zwycięstw wśród nastolatków w erze open po Rafaelu Nadalu. W tym czasie Del Potro wygrał 23 kolejne pojedynki w pięciu turniejach[1].

Początki[edytuj | edytuj kod]

Juan Martín del Potro urodził się w argentyńskim Tandil w prowincji Buenos Aires. Ojciec Daniel del Potro trenował rugby i jest weterynarzem. Matka Juana Martina, Patricia jest nauczycielką. Ma młodszą siostrę Julietę. Del Potro zna hiszpański oraz trochę angielski i włoski. Prócz tenisa Del Potro interesuje się piłką nożną i kibicuje argentyńskiemu Boca Juniors i włoskiemu Juventusowi. W dzieciństwie poświęcał wiele czasu obu tym sportom, a włoski piłkarz o argentyńskim pochodzeniu Mauro Camoranesi pozostaje jego bliskim przyjacielem.

Przygodę z tenisem rozpoczął w wieku siedmiu lat pod okiem Marcelo Gómeza (który opiekował się również innymi tenisistami pochodzącymi z Tandil takimi jak: Juan Mónaco, Mariano Zabaleta czy Máximo González). Talent Del Potro został odkryty przez byłego włoskiego tenisistę Ugo Columbiniego, który towarzyszył mu od wczesnych etapów kariery, a dzisiaj pozostaje jego agentem i bliskim przyjacielem. Kiedy zapytano go o największe tenisowe marzenie odpowiedział: Marzę o wygraniu Wielkiego Szlema i Pucharu Davisa.

Kariera[edytuj | edytuj kod]

2003[edytuj | edytuj kod]

W wieku 14 lat Del Potro otrzymał dzikie karty do trzech turniejów z serii ITF rozgrywanych w Argentynie. W każdym z nich odpadł w pierwszej rundzie.

2004[edytuj | edytuj kod]

W 2004 roku Del Potro wygrał swój pierwszy profesjonalny mecz w karierze w turnieju ITF w Buenos Aires, gdzie pokonał rodaka, Matias Niemiza. W tym samym roku dotarł ćwierćfinału turnieju ITF w brazylijskim Campinas. Prócz tego Del Potro osiągnął finały turnejów Argentina Cup i Campionati Internazionali D’Italia Junior.

2005[edytuj | edytuj kod]

Del Potro rozpoczął występy w 2005 roku od turnieju ITF juniorów nazywanego Copa del Café (Puchar Kawy) w Kostaryce, w którym awansował do finału. Przegrał w nim z Holendrem Robinem Haase. Del Potro został ulubieńcem miejscowej publiczności i stał się znany ze względu na swój wybuchowy temperament.

Następnym osiągnięciem Juana Martina był ćwierćfinał w Salwadorze. Jako 16-latek awansował do drugiego w karierze finału zawodowego podczas Casablanca Cup rozgrywanego w Meksyku. Po raz drugi przegrał mecz o tytuł, tym razem z Darko Madjarowskim. Następnie zwyciężył w dwóch turniejach juniorskich z cyklu ITF rozgrywanych w chilijskim Santiago. Trzeci tytuł w karierze wywalczył po pokonaniu Damiana Patrarci w finale imprezy w argentyńskiej Córdobie.

Po uzyskaniu stastusu profesjonalnego w tym samym roku, Del Potro osiągnął finał challengera w brazylijskim Campos do Jordao, w którym przegrał z reprezentantem gospodarzy André Sá. Mając 17 lat wygrał challenger w Montevideo po zwycięstwie nad Borisem Pašanskim w finale. W tym samym roku wziął również udział w eliminacjach do US Open. Na koniec 2005 roku Del Potro awansował na 1077. miejsce w rankingu, przede wszystkim dzięki wygraniu trzech turniejów kategorii Futures.

2006[edytuj | edytuj kod]

W lutym wystartował po raz pierwszy w turnieju z cyklu ATP. W pierwszej rundzie imprezy w chilijskim Viña del Mar pokonał Alberta Portas, natomiast w drugiej przegrał z Fernando Gonzálezem. Później zwyciężył w challengerze w Aguascalientes po zwycięstwie nad Sergio Roitmanem w finale.

Del Potro po raz pierwszy w karierze awansował do turnieju głównego imprezy wielkoszlemowej awansując do French Open 2006. W pierwszej rundzie uległ byłemu triumfatorowi Tenisowych Mistrzostw Francji Juanowi Carlosowi Ferrero. W kolejnych tygodniach dotarł do ćwierćfinału turnieju ATP w chorwackim Umag, gdzie przegrał z ostatecznym triumfatorem Stanislasem Wawrinką. W następnych tygodniach wygrał challenger w hiszpańskiej Segowii, pokonując w finale Benjamina Beckera.

Po raz pierwszy w karierze zakwalifikował się do turnieju głównego US Open, w którym w pierwszej rundzie został wyeliminowany przez Alejandro Fallę. Również po raz pierwszy awansował do turnieju ATP Masters Series. W pierwszej rundzie turnieju rozgrywanego w Hiszpanii przegrał z Joachimem Johanssonem. Dzięki otrzymaniu dzikiej karty wziął udział w rozgrywanym w Bazylei Davidoff Swiss Indoors. Odpadł z niego po ćwierćfinałowej porażce z Fernando Gonzálezem.

2007[edytuj | edytuj kod]

Del Potro podczas US Open 2007

Del Potro rozpoczął sezon od awansu do pierwszego w karierze półfinału turnieju ATP odbywającego się w Adelaide, w którym przegrał z Chrisem Guccione. W kolejnych tygodniach osiągnął drugą rundę Australian Open, gdzie po raz kolejny zetknął się z Gonzalezem. Del Potro skreczował w piątym secie pojedynku.

11 lutego wystąpił w czwartym pojedynku meczu pierwszej rundy Pucharu Davisa przeciwko Austrii. Dzięki jego zwycięstwo Argentyńczycy zapewnili sobie awans do ćwierćfinału.

Osiągnął drugą rundę turnieju Pacific Life Open i czwartą Sony Ericsson Open, w którym pokonał kolejno Jonasa Björkmana, Markosa Pagdatisa i Michaiła Jużnego, zanim został wyeliminowany przez Rafaela Nadala.

W swoim pierwszym występie na kortach trawiastych Del Potro awansował do drugiej rundy turnieju na kortach Queen’s Clubu, w której został pokonany przez Nadala. Tydzień później wziął udziału w turnieju w Nottingham, z którego wyeliminował go w ćwierćfinale Ivo Karlović. W debiucie na kortach Wimbledonu pokonał w pierwszym meczu Davide Sanguinettiego, ale w drugiej przegrał z ostatecznym triumfatorem Rogerem Federerem.

Przeszedł eliminacje do turnieju ATP Masters w Cincinnati, w którym dotarł do trzeciej rundy. Razem z Travisem Parrottem wywalczył pierwszy i jak dotąd jedyny tytuł deblowy podczas turnieju w Indianapolis. W US Open 2007 wyeliminował Nicolasa Mahut i Jürgena Melzera. W trzeciej rundzie uległ w trzech setach finaliście turnieju Novakowi Đokoviciowi. Dotarł również do trzeciej rundy turnieju Masters w Madrycie, w którym pokonał go końcowy zwycięzca David Nalbandian.

2008[edytuj | edytuj kod]

Juan Martín podczas US Open

2008 był najlepszym rokiem w karierze Argentyńczyka, w którym wygrał cztery turnieje i awansował do czołowej dziesiątki rankingu ATP World Tour. Rok 2008 zakończył również jako najwyżej sklasyfikowany tenisista z Ameryki Południowej przed Davidem Nalbandianem.

Del Potro rozpoczął starty w 2008 roku od porażki w pierwszej rundzie turnieju w Adelaidzie z Markiem Russelem oraz drugiej rundy Australian Open. Jego udział w Tenisowych Mistrzostwach Azji i Pacyfiku zakończył się kreczem w pojedynku z Davidem Ferrerem. Do startów wrócił w marcu po wyleczeniu kontuzji. W pierwszym meczu po powrocie w meczu pierwszej rundy Sony Ericsson Open pokonał Amerykanina Jesse Levine’a 7:5, 6:1. W czerwcu dotarł do finału turnieju Ordina Open, w którym przegrał z Ferrerem 6:7(4), 1:6.

Po awansie do drugich rund French Open i Wimbledonu nadszedł najbardziej udany okres w karierze Argentyńczyka. Del Potro wywalczył swój pierwszy singlowy turniej w Stuttgarcie podczas MercedesCup, pokonując w dwusetowym finale Francuza Richarda Gasqueta[2]. W tydzień później po raz drugi dotarł do finału turnieju ATP w austriackim Kitzbühel, w którym pokonał lokalnego faworyta Jürgena Melzera 6:2, 6:1. Trzeci kolejny tytuł wywalczył podczas rozgrywanego w Los Angeles Countrywide Classic. W finale pokonał rozstawionego z numerem pierwszym Andy’ego Roddicka 6:1, 7:6(2). Czwarty tytuł z rzędu wywalczył tydzień później w Waszyngtonie podczas Legg Mason Tennis Classic po zwycięstwie 6:3, 6:3 nad Viktorem Troickim, stając się zarazem pierwszym tenisistą w historii, który wygrał pierwsze cztery tytuły w tyluż turniejach.

W US Open w którym najpierw wygrał dwa pierwsze pojedynki, później po raz pierwszy w karierze wygrał pięciosetówkę przeciwko Gilles'owi Simonowi,następnie pokonał Japończyka Kei Nishikori, by na koniec ulec Andy’emu Murrayowi w czterech setach po prawie 4-godzinnym pojedynku. Ćwierćfinał US Open stał się życiowym osiągnięciem młodego Argentyńczyka. Porażka z Murrayem zakończyła serię 23 kolejnych zwycięstw Del Potro. Jest to drugi pod względem długości wynik w 2008 roku, drugi wśród nastolatków w historii Ery Open i trzeci wśród argentyńskich tenisistów w ogóle[3].

We wrześniu wziął udział w półfinale Pucharu Davisa przeciwko Rosji. Wygrał oba swoje mecze singlowe najpierw pokonując Nikołaja Dawydienkę 6:1, 6:4, 6:2, a w piątym a zarazem decydującym o awansie do finału meczu zwyciężył Igora Andriejewa 6:4, 6:2, 6:1.

Del Potro na Turnieju Mistrzów

Podczas AIG Japan Open Tennis Championships wyeliminował między innymi Jarkko Nieminena, Davida Ferrera i Richarda Gasqueta, by dopiero w finale ulec Tomášowi Berdychowi 1:6, 4:6. Po meczu, zarówno Del Potro jak i Berdych, przyznali że Argentyńczyk nie grał swojego najlepszego tenisa[4].

W swoich następnych startach osiągnął ćwierćfinał turnieju z serii Masters w Madrycie (przegrał z Federerem), półfinał Davidoff Swiss Indoors (porażka z Nalbandianem)[5], druga runda Paris Masters (ponownie przegrał z Nalbandianem). Ta ostatnia porażka oddaliła szanse Juana Martína na zakwalifikowanie się do Turnieju Mistrzów; szczęśliwie dla niego Jo-Wilfried Tsonga pokonał w półfinale paryskiego turnieju Jamesa Blake’a, co umożliwiło Argentyńczykowi awans do Turnieju Mistrzów[6].

W fazie grupowej Turnieju Mistrzów pokonał Jo-Wilfrieda Tsongę i przegrał z Novakiem Đokoviciem i Nikołajem Dawydienką, co oznaczało odpadnięcie z turnieju po fazie grupowej. Był to ostatni występ dla Del Potro w turnieju ATP World Tour w 2008. W grudniu wziął udział w finałowej potyczce Pucharu Davisa przeciwko Hiszpanii. Przegrał swój pierwszy mecz z Feliciano Lópezem, a z drugiego wycofał się na skutek kontuzji uda. Ostatecznie Hiszpania pokonała Argentynę 3:1.

2009[edytuj | edytuj kod]

Del Potro podczas French Open

W rozgrywanym w Nowej Zelandii Heineken Open Del Potro był rozstawiony z numerem jeden. Sięgnął tam po swój piąty zawodowy tytułu w singlu po zwycięstwie 6:4, 6:4 nad Samem Querreyem w finale[7]. Będąc rozstawionym z numerem ósmym w Australian Open przegrał w ćwierćfinale z Federerem 3:6, 0:6, 0:6.[8]

Podczas BNP Paribas Open osiągnął ćwierćfinał, w którym przegrał z numerem jeden na świecie Rafaelem Nadalem 2:6, 4:6. Del Potro zrewanżował się Hiszpanowi za tę porażkę kilka tygodni później podczas turnieju Sony Ericsson Open. Pomimo prowadzenia Nadala 3:0 i przewagi podwójnego przełamania w decydującym secie, udało mu się odwrócić losy spotkania i wygrać 6:4, 3:6, 7:6(3). Było to pierwsze zwycięstwo Del Potro nad Nadalem. Pomimo półfinałowej porażki z Andy Murrayem 1:6, 7:5, 2:6, zdobył wystarczającą ilość punktów by po raz pierwszy w karierze znaleźć się w czołowej piątce rankingu.

Starty na kortach ziemnych rozpoczął od turnieju w Monako, gdzie odpadł w drugiej rundzie po przegranej z Ivanem Ljubičiciem. W Rzymie dotarł do ćwierćfinału (porażka z broniącym tytułu Đokoviciem), a w Madrycie do półfinału (porażka z Federerem).

Po porażce w półfinale turnieju na kortach im. Rolanda Garrosa

We French Open wyeliminował kolejno: Michaëla Llodrę, Viktora Troickiego, Igora Andriejewa, rozstawionego z dziewiątką Jo Wilfrieda Tsongę, a w ćwierćfinale mistrza z 2003 roku Tommyego Robredo. Po pięciosetowej walce został pokonany przez końcowego triumfatora Rogera Federera 6:3, 6:7(2), 6:2, 1:6, 4:6. W pięciu wcześniejszych pojedynkach z Federerem Del Potro nie wygrał nawet seta.

Udział w Wimbledonie zakończył po raz trzeci z rzędu na drugiej rundzie po porażce z mistrzem z 2002 roku Lleytonem Hewittem 3:6, 5:7, 5:7.[9]

Kilka tygodni później w Waszyngtonie obronił tytuł z 2008 roku po finałowym zwycięstwie nad Roddickiem 3:6, 7:5, 7:6(6). Stał się tym samym pierwszym zawodnikiem od czasu Andre Agassiego, któremu udało się zwyciężyć w Waszyngtonie w dwóch kolejnych edycjach turnieju[10]. W następnym tygodniu wziął udział w turnieju z cyklu ATP World Tour Masters 1000, w którym był rozstawiony z numerem szóstym. W ćwierćfinale po raz drugi w sezonie pokonał Nadala, w półfinale po obronieniu piłki meczowej zwyciężył Andy’ego Roddicka 4:6, 6:2, 7:5 i po raz pierwszy w karierze awansował do finału turnieju rangi Masters[11]. W meczu o tytuł uległ Szkotowi Andy’emu Murrayowi 7:6(4), 6:7(3), 1:6. Z powodu przemęczenia zrezygnował z udziału w rozgrywanym zaraz po imprezie w Montrealu turnieju kategorii Masters 1000 w Cincinnati.

W US Open 2009 Del Potro rozstawiony był z numerem szóstym. W pierwszych dwóch meczach pokonał gładko Melzera i Monaco, natomiast w trzeciej rundzie stracił seta w pojedynku z Austriakiem Köllerer. W pojedynku o ćwierćfinał pokonał Juana Carlos Ferrero 6:3, 6:3, 6:3. Po przegraniu pierwszego seta ćwierćfinału z Marinem Čiliciem i utracie własnego podania w na początku drugiego Del Potro wygrał 17 z ostatnich 20 gemów i pokonał Chorwata 4:6, 6:3, 6:2, 6:1. To zwycięstwo zapewniło mu powrót do najlepszej piątki rankingu. W półfinale pokonał światową „trójkę” Rafaela Nadala 6:2, 6:2, 6:2. Stał się w ten sposób pierwszym Argentyńczykiem, który awansował do wielkoszlemowego finału od czasu Mariano Puerty (French Open 2005). Pomimo przegranego pierwszego seta i utraty serwisu w pierwszym gemie drugiego seta Del Potro pokonał w finale światową „jedynkę” i pięciokrotnego mistrza US Open Rogera Federera 3:6, 7:6(5), 4:6, 7:6(4), 6:2[12]. W ten sposób po raz pierwszy w karierze pokonał Federera, notując wcześniej sześć porażek. Jest pierwszym zawodnikiem spoza Europy który wygrał turniej wielkoszlemowy od czasu triumfu Gastóna Gaudio we French Open 2004 i drugim Argentyńczykiem. który zwyciężył w US Open. Pierwszym był Guillermo Vilas w 1977 r. Stał się również pierwszym zawodnikiem, który pokonał Federera na US Open od 2003 roku, kiedy to Szwajcar uległ innemu Argentyńczykowi, Davidowi Nalbandianowi, drugim zawodnikiem któremu udało się pokonać Federera w wielkoszlemowym finale (pierwszym był Nadal), a także pierwszym tenisistą, który w jednym turnieju Wielkiego Szlema pokonał zarówno Federera, jak i Nadala. Mierzący 198 cm Del Potro jest również najwyższym zwycięzcą turnieju Wielkiego Szlema (poprzednim rekordzistą był mierzący 195 cm zwycięzca Wimbledonu w 1996 r. Richard Krajicek).

Podczas azjatyckiego tourne wystartował w połowie października w Szanghaju. Rozstawiony z nr 3. Argentyńczyk odpadł z rozgrywek w drugiej rundzie po porażce z Jürgenem Melzerem. W listopadzie wziął udział w rozgrywkach w Masters Series w Paryżu. Doszedł tam do ćwierćfinału eliminując Marata Safina i Fernando Gonzáleza. Mecz o półfinał poddał przy stanie 0:4 Radkowi Štěpánkowi. W dniach 22-29 listopada odbyły się z udziałem del Potro zmagania o zwycięstwo w turnieju Masters Cup w hali O² Arena. Podczas meczów grupowych pokonał Fernando Verdasco i Rogera Federera, a przegrał z Andy Murrayem. Z grupy awansował do dalszej rundy z drugiego miejsca za Federerem. W meczu półfinałowym wygrał z Robinem Söderlingiem 6:7(1), 6:3, 7:6(3) i awansował do finału. Mecz o tytuł rozegrał z Nikołajem Dawydienko, ale przegrał 3:6, 4:6[13].

Sezon 2009 zakończył na 5. miejscu w rankingu ATP.

2010[edytuj | edytuj kod]

Pierwszym turniejem Argentyńczyka w roku 2010 był wielkoszlemowy Australian Open. W pierwszej rundzie pokonał Michaela Russella, w drugiej fazie po pięciosetowej walce Jamesa Blake’a, a w trzeciej Floriana Mayera. Mecz o ćwierćfinał przegrał z 7:5, 4:6, 5:7, 7:5, 3:6 z Marinem Čiliciem. Podczas Australian open doznał kontuzji nadgarstka, w maju przeszedł operację w Minnesocie, a w Buenos Aires miała miejsce rehabilitacja zawodnika[14]. Nie bronił również tytułu zdobytego w 2009, wielkoszlemowego US Open[15].

Del Potro powrócił na korty w turnieju w Bangkoku, gdzie uległ w pierwszej rundzie Olivierowi Rochusowi 6:7(7), 4:6. Tydzień później, podczas turnieju w Tokio ponownie odpadł w pierwszej rundzie, ulegając Feliciano Lópezowi 3:6, 0:6. Po tej porażce Argentyńczyk zrezygnował ze startów do końca sezonu, który zakończył na 258. miejscu w rankingu ATP.

Styl gry[edytuj | edytuj kod]

Del Potro to typowy przykład zawodnika atakującego zza końcowej linii. Prócz wysokiego wzrostu, który jest bardzo pomocny przy serwisie, posiada również potężny forhend. Z drugiej strony forhend jest u niego zdecydowanie bardziej zawodnym uderzeniem niż bekhend. Del Potro jest jednocześnie uważany za jednego z najlepiej poruszających się zawodników w tourze, dobrze biegającego po odmiennych typach nawierzchni takich jak ceglana mączka i korty twarde. Ulubionymi nawierzchniami Argentyńczyka są właśnie korty twarde i ceglane, ale jego styl gry pasuje do wszystkich rodzajów kortów.

Sprzęt i strój[edytuj | edytuj kod]

Del Potro obecnie gra rakietą firmy Wilson model Pro Tour BLX, choć w sezonie 2011 powrócił do gry starym modelem rakiety – Wilson [K] Six One 95. Jest sponsorowany przez Nike.

Statystyki[edytuj | edytuj kod]

Finały turniejów wielkoszlemowych[edytuj | edytuj kod]

Gra pojedyncza (1-0)[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Rok Turniej Nawierzchnia Przeciwnik Wynik finału
Zwycięzca 2009 Stany Zjednoczone US Open Twarda Szwajcaria Roger Federer 3:6, 7:6(5), 4:6, 7:6(4), 6:2

Finały ATP World Tour Finals[edytuj | edytuj kod]

Gra pojedyncza (0-1)[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Rok Turniej Nawierzchnia Przeciwnik Wynik finału
Finalista 2009 Wielka Brytania Londyn Twarda (hala) Rosja Nikołaj Dawydienko 3:6, 4:6

Finały turniejów ATP World Tour Masters 1000[edytuj | edytuj kod]

Gra pojedyncza (0-3)[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Rok Turniej Nawierzchnia Przeciwnik Wynik finału
Finalista 2009 Kanada Montreal Twarda Wielka Brytania Andy Murray 7:6(4), 6:7(3), 1:6
Finalista 2013 Stany Zjednoczone Indian Wells Twarda Hiszpania Rafael Nadal 6:4, 3:6, 4:6
Finalista 2013 Chińska Republika Ludowa Szanghaj Twarda Serbia Novak Đoković 1:6, 6:3, 6:7(3)

Finały w turniejach ATP World Tour[edytuj | edytuj kod]

Gra pojedyncza (18-7)[edytuj | edytuj kod]

Legenda
Wielki Szlem (1–0)
Igrzyska olimpijskie (0–0)
Tennis Masters Cup /
ATP World Tour Finals (0–1)
ATP Masters Series /
ATP World Tour Masters 1000 (0–3)
ATP International Series Gold /
ATP World Tour 500 (8–2)
ATP International Series /
ATP World Tour 250 (9–1)
Wygrane według nawierzchni
Twarda (14–7)
Ceglana (4–0)
Trawiasta (0–0)
Dywanowa (0–0)
Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Przeciwnik Wynik finału
Zwycięzca 1. 13 lipca 2008 Niemcy Stuttgart Ceglana Francja Richard Gasquet 6:4, 7:5
Zwycięzca 2. 20 lipca 2008 Austria Kitzbühel Ceglana Austria Jürgen Melzer 6:2, 6:1
Zwycięzca 3. 10 sierpnia 2008 Stany Zjednoczone Los Angeles Twarda Stany Zjednoczone Andy Roddick 6:1, 7:6(2)
Zwycięzca 4. 17 sierpnia 2008 Stany Zjednoczone Waszyngton Twarda Serbia Viktor Troicki 6:3, 6:3
Finalista 1. 5 października 2008 Japonia Tokio Twarda Czechy Tomáš Berdych 1:6, 4:6
Zwycięzca 5. 17 stycznia 2009 Nowa Zelandia Auckland Twarda Stany Zjednoczone Sam Querrey 6:4, 6:4
Zwycięzca 6. 9 sierpnia 2009 Stany Zjednoczone Waszyngton Twarda Stany Zjednoczone Andy Roddick 3:6, 7:5, 7:6(6)
Finalista 2. 16 sierpnia 2009 Kanada Montreal Twarda Wielka Brytania Andy Murray 7:6(4), 6:7(3), 1:6
Zwycięzca 7. 14 września 2009 Stany Zjednoczone US Open, Nowy Jork Twarda Szwajcaria Roger Federer 3:6, 7:6(5), 4:6, 7:6(4), 6:2
Finalista 3. 29 listopada 2009 Wielka Brytania Londyn Twarda (hala) Rosja Nikołaj Dawydienko 3:6, 4:6
Zwycięzca 8. 27 lutego 2011 Stany Zjednoczone Delray Beach Twarda Serbia Janko Tipsarević 6:4, 6:4
Zwycięzca 9. 1 maja 2011 Portugalia Estoril Ceglana Hiszpania Fernando Verdasco 6:2, 6:2
Finalista 4. 30 października 2011 Austria Wiedeń Twarda (hala) Francja Jo-Wilfried Tsonga 7:6(5), 3:6, 4:6
Finalista 5. 19 lutego 2012 Holandia Rotterdam Twarda (hala) Szwajcaria Roger Federer 1:6, 4:6
Zwycięzca 10. 26 lutego 2012 Francja Marsylia Twarda (hala) Francja Michaël Llodra 6:4, 6:4
Zwycięzca 11. 6 maja 2012 Portugalia Estoril Ceglana Francja Richard Gasquet 6:4, 6:2
Zwycięzca 12. 21 października 2012 Austria Wiedeń Twarda (hala) Słowenia Grega Žemlja 7:5, 6:3
Zwycięzca 13. 28 październik 2012 Szwajcaria Bazylea Twarda (hala) Szwajcaria Roger Federer 6:4, 6:7(5), 7:6(3)
Zwycięzca 14. 17 lutego 2013 Holandia Rotterdam Twarda (hala) Francja Julien Benneteau 7:6(2), 6:3
Finalista 6. 17 marca 2013 Stany Zjednoczone Indian Wells Twarda Hiszpania Rafael Nadal 6:4, 3:6, 4:6
Zwycięzca 15. 4 sierpnia 2013 Stany Zjednoczone Waszyngton Twarda Stany Zjednoczone John Isner 3:6, 6:1, 6:2
Zwycięzca 16. 6 października 2013 Japonia Tokio Twarda Kanada Milos Raonic 7:6(5), 7:5
Finalista 7. 13 października 2013 Chińska Republika Ludowa Szanghaj Twarda Serbia Novak Đoković 1:6, 6:3, 6:7(3)
Zwycięzca 17. 27 października 2013 Szwajcaria Bazylea Twarda (hala) Szwajcaria Roger Federer 7:6(3), 2:6, 6:4
Zwycięzca 18. 11 stycznia 2014 Australia Sydney Twarda Australia Bernard Tomic 6:3, 6:1

Gra podwójna (1-0)[edytuj | edytuj kod]

Legenda
Wielki Szlem (0–0)
Igrzyska olimpijskie (0–0)
Tennis Masters Cup /
ATP World Tour Finals (0–0)
ATP Masters Series /
ATP World Tour Masters 1000 (0–0)
ATP International Series Gold /
ATP World Tour 500 (0–0)
ATP International Series /
ATP World Tour 250 (1–0)
Wygrane według nawierzchni
Twarda (1–0)
Ceglana (0–0)
Trawiasta (0–0)
Dywanowa (0–0)
Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy Wynik finału
Zwycięzca 1. 30 lipca 2007 Stany Zjednoczone Indianapolis Twarda Stany Zjednoczone Travis Parrott Rosja Teimuraz Gabaszwili
Chorwacja Ivo Karlović
3:6, 6:2, 10–6

Osiągnięcia w całej karierze[edytuj | edytuj kod]

Turniej 2005 2006 2007 2008 2009 2010 2011 2012 2013 2014 Wygrane turnieje Bilans w karierze
Wielki Szlem
Australia Australian Open 2R 2R QF 4R 2R QF 3R 2R 0 / 8 17–8
Francja French Open 1R 1R 2R SF 3R QF 0 / 6 12–6
Wielka Brytania Wimbledon 2R 2R 2R 4R 4R SF 0 / 6 14–6
Stany Zjednoczone US Open 1R 3R QF W 3R QF 2R 1 / 7 20–6
Bilans spotkań 0–0 0–2 4–4 7–4 17–3 3–1 8–4 15–4 8–3 1–1 N/D 63–26
ATP World Tour Finals
ATP World Tour Finals RR F SF RR 0 / 4 7–7
Igrzyska Olimpijskie
Letnie igrzyska olimpijskie Nie Rozgrywane Nie Rozgrywane Bronze medal.svg Nie 0 / 1 5–1
ATP World Tour Masters 1000
Stany Zjednoczone Indian Wells 2R QF SF QF F 0 / 5 17–5
Stany Zjednoczone Miami 4R 2R SF 4R 4R 2R 0 / 6 13–6
Monako Monte Carlo 2R 3R 0 / 2 1–2
Hiszpania Madryt 1R 3R QF SF 3R SF 0 / 6 15–6
Włochy Rzym 1R QF 3R 3R 0 / 4 5–4
Kanada Kanada 1R F 2R 2R 3R 0 / 5 7–5
Stany Zjednoczone Cincinnati 3R 2R SF SF 0 / 4 9–4
Chińska Republika Ludowa Szanghaj Nie ATP Masters Series 2R F 0 / 2 4–2
Francja Paryż 2R 3R QF 3R QF 0 / 5 7–5
Niemcy Hamburg NMS 0 / 0 0–0
Finały w turniejach ATP 0 0 0 5 5 0 3 5 6 1 N/D 25
Wygrane turnieje ATP 0 0 0 4 3 0 2 4 4 1 N/D 18
Miejsce w rankingu na koniec roku 157 92 44 9 5 258 11 7 5 N/D N/D

Przypisy

  1. Del Potro Captures Fourth Straight ATP Title. [dostęp 2008-08-28].
  2. Mercedes Cup Sunday Tennis Results. [dostęp 28 marca 2012].
  3. Del Potro on 23-match winning streak at US Open. [dostęp 4 września 2008].
  4. Berdych blasts Del Potro to win Tokyo tournament. [dostęp 5 października 2008].
  5. Federer eases past Lopez in Basel. [dostęp 26 października 2008].
  6. Nalbandian faces Tsonga showdown. [dostęp 6 listopada 2008].
  7. Juan Martin Del Potro Dumps Sam Querrey. [dostęp 15 stycznia 2009].
  8. Federer to face Roddick in semis. [dostęp 29 stycznia 2009].
  9. Hewitt stuns fifth seed Del Potro. [dostęp 25 czerwca 2009].
  10. Del Potro claims Washington title. [dostęp 8 sierpnia 2009].
  11. Del Potro Reaches First ATP World Tour Masters 1000 Final. [dostęp 15 sierpnia 2009].
  12. Del Potro Upsets Federer to Claim U.S. Open Title. [dostęp 14 września 2009].
  13. Davydenko Caps Dream Week With Victory Over del Potro. [dostęp 28 marca 2012].
  14. Juan Martin del Potro podda się dziś operacji (pol.). tenis.sport24.pl. [dostęp 4 maja 2010].
  15. Mistrz nie obroni tytułu na US Open (pol.). gazeta.na-miare.info. [dostęp 2 września 2012].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]