Juan Valdivieso

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Juan Valdivieso
Imię i nazwisko Juan Humberto Valdivieso Padilla
Data i miejsce
urodzenia
6 maja 1910
Lima,  Peru
Data i miejsce
śmierci
2 maja 2007
Lima,  Peru
Pozycja bramkarz
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
1921-1941 Alianza Lima
Reprezentacja narodowa
Lata Reprezentacja
1930-1938  Peru 10 (0)
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja



1954-1955
Municipal Lima
Defensor Lima
Sport Boys Callao
 Peru

Juan Humberto Valdivieso Padilla (ur. 6 maja 1910 w Limie, zm. 2 maja 2007 w Limie) – piłkarz peruwiański, bramkarz, uczestnik pierwszych finałów mistrzostw świata, igrzysk olimpijskich i mistrzostw Ameryki Południowej.

Przez wiele lat związany był z klubem Alianza Lima, w barwach którego sięgnął po pięć tytułów mistrzowskich (1927, 1928, 1931, 1932, 1933), a także miał udział w powrocie do ekstraklasy w 1939. Karierę piłkarską rozpoczynał jako napastnik, strzelając siedem bramek w spotkaniu ze Sportivo Unio (8:1) ustanowił rekord skuteczności strzeleckiej swojego klubu w oficjalnym meczu.

W czasie kariery sportowej przy wzroście 174 cm ważył ok. 70 kg. Nosił przydomki "Mago" i "Rodillo Negro", cieszył się sławą skutecznego obrońcy rzutów karnych. W 1930 znalazł się w składzie reprezentacji narodowej na mistrzostwa świata w Urugwaju; był najmłodszym bramkarzem turnieju (a także jednym z najmłodszych bramkarzy w późniejszej historii mistrzostw świata). Wystąpił w pierwszym meczu Peru przeciwko Rumunom, przepuszczając łącznie trzy bramki (wynik meczu 3:1 dla Rumunii), w tym najszybszą bramkę całych mistrzostw, strzeloną przez Constantina Stianciu w 2. minucie. W drugim meczu, przeciwko gospodarzom turnieju Urugwajczykom, Valdivieso został zastąpiony w bramce przez Guillermo Jorge Pardóna, który także nie zapobiegł porażce 0:1 (Urugwajczycy sięgnęli później po tytuł mistrzowski). Na tych dwóch meczach Peru zakończyło swój premierowy start w finałach mistrzostw świata.

Valdivieso wystąpił również w dwóch turniejach Copa América. W 1935, w edycji nadzwyczajnej turnieju, bronił we wszystkich trzech spotkaniach - przeciwko Urugwajowi (0:1), Argentynie (1:4) i Chile (1:0) - a Peru zajęło 3. miejsce. Dwa lata później Valdivieso grał jedynie w pierwszym meczu przeciwko Brazylijczykom (2:3); zabrakło go w pozostałych spotkaniach turnieju, który reprezentacja peruwiańska ukończyła na miejscu 6. Nie było również Valdivieso na Copa América w 1939, gdy Peru odniosło końcowy triumf.

W 1936 był w składzie ekipy olimpijskiej w Berlinie. Turniej ten reprezentacja Peru zakończyła w kontrowersyjnych okolicznościach; pokonana w ćwierćfinale Austria (4:2) złożyła protest, który uwzględnili organizatorzy, nakazując ponowne rozegranie meczu. Nie zgadzając się z tą decyzją, do powtórnego meczu Peruwiańczycy nie przystąpili.

Po zakończeniu kariery zawodniczej Valdivieso pracował jako trener, prowadził kilka peruwiańskich klubów, był również selekcjonerem reprezentacji narodowej w latach 60. Zmarł w maju 2007 w wieku 97 lat.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Andrzej Gowarzewski, Encyklopedia piłkarskich mistrzostw świata, Wydawnictwo "Sport i Turystyka", Warszawa 1990
  • Tomasz Wołek, Andrzej Markowski, Copa America. Historia mistrzostw Ameryki Południowej 1910-1995, Wydawnictwo GiA, Katowice 1995 (13. część cyklu "Encyklopedia piłkarska Fuji")