Judaizm konserwatywny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Judaizm konserwatywny – nurt judaizmu utworzony w 1845 roku przez rabina reformowanego Zachariasa Frankela. Będąc ruchem pośrednim między judaizmem ortodoksyjnym i reformowanym, opowiada się za utrzymaniem języka hebrajskiego w liturgii, zachowaniem szabatu i przepisów koszerności. Kieruje się prawem żydowskim Halacha i ma otwarte i pluralistyczne podejście do współczesnej nauki, życia żydowskiego, ideałów demokratycznych. Rytuałów konwersji dokonywanych przez rabinów konserwatywnych nie uznają rabini ortodoksyjni (choć uznają je reformowani), tak samo jak w chrześcijaństwie przejście z ewangelicyzmu na katolicyzm, czy na prawosławie lub odwrotnie wymaga konwersji. W USA Zjednoczona Synagoga Ameryki należąca do nurtu konserwatywnego jest najliczniejsza pod względem liczby synagog (na 5,6 mln Żydów amerykańskich 1,3 mln należy do judaizmu konserwatywnego, dalsze 1,3 mln do judaizmu reformowanego, 0,6 mln do judaizmu ortodoksyjnego, a 0,3 mln do judaizmu rekonstrukcjonistycznego. Poza USA i Wielką Brytanią nurt ten jest bardzo nieliczny.

Historia polskiego judaizmu konserwatywnego jest krótka: trwała kilka lat: od 1999 do 2004 roku we Wrocławiu i dotąd nie odbudowała się. Obecnie trwają intensywne prace w Polsce nad utworzeniem w ramach judaizmu konserwatywnego wspólnot w kilku centrach religijnych.

W wielu krajach judaizm konserwatywny ma bliższe kontakty religijne z denominacją reformowaną niż z ortodoksyjną.

Konwersja na judaizm konserwatywny wymaga zawsze obrzezania, zanurzenia w mykwie i egzaminu przed bejt dinem.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons
Zobacz hasło judaizm w Wikisłowniku

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]