Judyta i Holofernes (obraz Goi)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Judyta i Holofernes
Judyta i Holofernes
Malarz Francisco Goya
Rok wykonania 18191823
Technika wykonania malowidło ścienne przeniesione na płótno
Rozmiar 143,5 x 81,4 cm
Muzeum Prado

Judyta i Holofernes (hiszp. Judith y Holofernes) – obraz hiszpańskiego malarza Francisco Goi[1].

Okoliczności powstania[edytuj | edytuj kod]

To dzieło należy do cyklu 14 czarnych obrazów – malowideł wykonanych przez Goyę na ścianach jego domu Quinta del Sordo w latach 1819–23. Zostały one sfotografowane przez Jeana Laurenta, a następnie przeniesione na płótna w latach 1874–78 przez malarza Salvadora Martíneza Cubellsa. Obecnie znajdują się w zbiorach Muzeum Prado. Goya wykonał ten szczególny cykl obrazów na kilka lat przed śmiercią. Wyrażają one jego lęk przed starością i samotnością, są również satyrą rodzaju ludzkiego i państwa hiszpańskiego[1].

Analiza[edytuj | edytuj kod]

Obraz odnosi się do biblijnej historii Judyty i Holofernesa. Judyta, młoda izraelicka wdowa, znajduje się w oblężonym przez Asyryjczyków mieście. Zaprasza starego asyryjskiego wodza Holofernesa na ucztę, na której upija go i uwodzi, a kiedy mężczyzna śpi, ucina mu głowę. W ten sposób Goya ukazuje władzę kobiety nad mężczyzną. Nawiązuje również do swojego związku z młodszą Leocadią Weiss. Na przeciwko tego obrazu namalowany został portret Leokadii stojącej obok grobu (w domyśle grobu Goi). Istotne jest również zestawienie dzieła z mitologiczną sceną Saturna pożerającego własne dzieci – te obrazy znajdowały się obok siebie na parterze domu Goi (Quinta del Sordo), który służył artyście jako jadalnia. Te dwa obrazy eksponują okaleczone ciało człowieka[2].

Światło jest skupione na twarzy i "sprawczym" ramieniu Judyty, co przypomina nocną scenę teatralną, którą oświetla pochodnia. W cieniu pozostaje postać służącej, która wydaje się błagać lub modlić. Sam Holofernes pozostaje poza kadrem, oryginalna kompozycja skupia się w pełni na Judycie.

Paleta użytych kolorów jest bardzo ograniczona. Goya użył czerni, ochry i gdzieniegdzie czerwieni nakładanych energicznymi pociągnięciami pędzla. To dzieło, podobnie jak cała seria czarnych obrazów, zawiera elementy właściwe dla XX-wiecznego ekspresjonizmu.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Kazimierz Zawanowski: Francisco Goya y Lucientes. Warszawa: Arkady (W Kręgu Sztuki), 1975, s. 12.
  2. Carlos Foradada: Los contenidos originales de las Pinturas Negras de Goya en las fotografías de Laurent. Las conclusiones de un largo proceso (hiszp.). grudzień 2010. [dostęp 15-08-2012].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]