Judyta z Bretanii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Judyta z Bretanii (9821017) - córka Conana I, księcia Bretanii i Ermengardy, córki Gotfryda I, hrabiego Andegawenii.

W 996 roku wzięła ślub w Mont Saint-Michel z Ryszardem II, księciem Normandii. Jej małżeństwo było częścią szerszego planu politycznego, który miał zbliżyć Ryszarda i jej brata Godfryda I, księcia Bretanii, który z kolei wziął za żonę siostrę Ryszarda Jadwigę.

Jako wiano Ryszard nadał swej żonie tereny poza jego ośrodkiem jego ziem, jakim była Górna Normandia. Podzielone były one na trzy bloki. Pierwszy z nich obejmował tereny wokół Bernay, nad rzeką Charentonne. Judyta założyła tam opactwo, które stało się miejscem jej pochówku. Majątek wokół Bernay obejmował: dwadzieścia jeden kościołów, dziewiętnaście młynów i trzynaście pól z niewolnikami[1]. Drugim kluczem jej posiadłości były tereny wokół Thury-Harcourt i rzeki Laize. Ostatnim terenem będącym w posiadaniu Judyty były ziemie w północnej części półwyspu Cotentin przy ujściu rzeczki Diélette. Wszystkie ziemie wchodzące w skład wiana Judyty były słabo rozwinięte ich rozwój nastąpił dopiero po powrocie do książęcej domeny[2]

Powiła Ryszardowi szóstkę dzieci:

Zmarła w 1017 i została pochowana w założonym przez siebie opactwie Bernay.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Searle Eleanor, Predatory Kinship and the Creation of Norman Power. 840-1066, Los Angeles 1998, ISBN 0-520-06276-0.

Przypisy

  1. Searle Eleanor, Predatory Kinship and the Creation of Norman Power. 840-1066, Los Angeles 1998, s. 129.
  2. Searle Eleanor, Predatory Kinship..., s. 140.