Jugendschutzlager Uckermark

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Na mapach: 53°11′16″N 13°10′50″E/53,187778 13,180556 Jugendschutzlager Uckermark – niewielki obóz koncentracyjny, filia obozu Ravensbrück koło miejscowości Fürstenberg w Brandenburgii. Obóz przeznaczony był początkowo dla dziewcząt a następnie został przekształcony w obóz zagłady.

Został otwarty w maju 1942 roku jako obóz dla dziewcząt w wieku od 16 do 21 lat aresztowanych za przestępstwa kryminalne lub dla trudnych jednostek mających kłopoty z prawem. Dziewczęta, które przekroczyły 21 lat były przenoszone do obozu Ravensbrück (KL). Administracja Uckermark podlegała administracji obozu Ravensbrück. Początkowo nadzorczynią obozu - SS-Lagerführerin była Lotte Toberentz. Oprócz niej znane są jeszcze SS-Aufseherin Johanna Braach, Ruth Neudeck (od grudnia 1944 Oberaufseherin), Margarete Rabe. Lotte Toberentz i Johanna Braach zostały osądzone przez sąd brytyjski w tzw. Trzecim procesie Ravensbrück i zostały uniewinnione. W tym samym procesie Ruth Neudeck została skazana na karę śmierci. W Drugim procesie Ravensbrück Margarete Rabe skazana została na dożywotnie pozbawienie wolności, karę tę zamieniono na 21 lat pozbawienia wolności z którego ostatecznie wyszła po paru latach.

W styczniu 1945 roku obóz został zamknięty. W jego zabudowaniach utworzono obóz zagłady przeznaczony do eksterminacji osób chorych, niezdolnych do pracy lub kobiet powyżej 52 roku życia[1]. Ponad 5000 kobiet zostało tu zamordowanych, przeżyło jedynie około 500 kobiet i dzieci.Obóz funkcjonował do marca 1945. W nocy z 29 na 30 kwietnia 1945 roku został on zajęty przez Armię Czerwoną.

Obecnie (2010) zabudowania obozu są zniszczone i trudne do rozpoznania.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Das Mädchenkonzentrationslager Uckermark, Beiträge zur Geschichte und Gegenwart. , aut. Limbächer, Merten, Pfefferle; ISBN 3-89771-204-0

Przypisy

  1. Opfer und Täterinnen. Frauenbiographien des Nationalsozialismus. A. Ebbinghaus: Nördlingen 1987 str. 287; wznowienie 1996, ISBN 3-596-13094-8

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Artykuł jest tłumaczeniem artykułu z anglojęzycznej Wikipedii