Jules Cambon

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
CambonJules.Org.jpg

Jules Cambon (ur. 5 kwietnia 1845 w Paryżu, zm. 19 września 1935 w Vevey, Szwajcaria), dyplomata francuski, gubernator Algierii. Brat Pierre'a Paula[1].

Z wykształcenia adwokat. W wojnie francusko-pruskiej 1870-1871 był kapitanem gwardii ruchomej. Po wojnie wstąpił do administracji państwowej, w 1879 został głównym sekretarzem prefektury policji w Algierii, a w 1891 gubernatorem Algierii. W 1897 został mianowany ambasadorem Francji w Stanach Zjednoczonych, od 1901 w Madrycie, w latach (1907—1914) w Berlinie . W sierpniu 1898 po wojnie amerykańsko-hiszpańskiej na prośbę rządu hiszpańskiego prowadził negocjację pokojowe pomiędzy stronami konfliktu[1].

W roku 1915 został sekretarzem generalnym ministerstwa spraw zagranicznych. Od roku 1917 był doradcą Clemenceau przy rokowaniach francusko-amerykańskich. W roku 1918 powołany na Conseiller des affaires d'Alsace-Lorraine[1].

Był przewodniczącym komisji do spraw polskich na konferencji pokojowej w Paryżu w 1919. Dążył do przyłączenia do Polski Górnego Śląska i Gdańska (bez głosowania ludności). Od 1920 przewodniczący konferencji ambasadorów[1].

Od 1918 był członkiem Akademii Francuskiej. Został odznaczony m.in. Krzyżem Wielkim Legii Honorowej[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 S. Orgelbranda Encyklopedja Powszechna. Warszawa: Wydawnictwo Towarzystwa Akcyjnego Odlewni Czcionek i Drukarni S. Orgelbranda Synów, XIX i pocz. XX wieku (może wymagać uaktualnienia).