Jules Massenet

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Jules Émile Frédéric Massenet
Jules Massenet na początku kariery
Jules Massenet na fotografii z ok. 1910 r.

Jules Émile Frédéric Massenet (ur. 12 maja 1842 w Montaud, zm. 13 sierpnia 1912 w Paryżu[1]) – francuski kompozytor.

Jules Massenet był synem fabrykanta, Alexisa Masseneta, który swą wytwórnię ostrzy i żyletek miał w miejscowości Pont-Salomon, nieopodal Saint-Étienne. W 1848 roku trafił do paryskiego Konserwatorium, gdzie przez 11 lat doskonalił swe umiejętności, podczas studiów pracując w orkiestrze operowej grając na kotłach. W 1859 roku uzyskał pierwszą nagrodę w konkursie absolwentów Konserwatorium, by cztery lata później otrzymać Grand Prix konkursu pianistycznego w Rzymie za swą kantatę David Rizzio.

W Rzymie Massenet poznał Franciszka Liszta, u którego przez kolejne trzy lata pobierał nauki, szlifując swe umiejętności pianistyczne. W 1866 roku powrócił do Paryża, gdzie zaczął odnosić sukcesy dzięki swym operom takim jak La grand'Tante, Don César de Bazan, Marie-Magdeleine i Le Roi de Lahore. W 1878 roku został profesorem Konserwatorium Paryskiego.

W 1884 Massenet napisał operę Manon, na podstawie powieści ojca Prévosta Historia Manon Lescaut i Kawalera de Grieux. W kolejnych latach powstały jego najwybitniejsze dzieła operowe, które zapisały nazwisko Massenet w annałach muzyki poważnej, przede wszystkim operowej. To dzieła takie jak: Cyd, Esclarmonda, Thaïs, Kuglarz Madonny, Don Kichot, w większości oparte na arcydziełach literatury światowej.

Wpływ na muzykę samego Masseneta mieli Giuseppe Verdi i Ryszard Wagner, zaś wpływy muzyki Masseneta można odnaleźć w twórczości włoskich werystów, Ruggero Leoncavalla i Pietro Mascagniego.

Dorobek[edytuj | edytuj kod]

Jules Massenet pozostawił po sobie 25 oper, które stanowią trzon jego dorobku artystycznego. Komponował także kantaty, oratoria, suity i pieśni.

Do jego najbardziej znanych oper należą (z rokiem premiery):

Przypisy

  1. Jules Massenet na stronie allmusic.com (ang.). allmusic.com. [dostęp 2011-05-25].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Józef Kański: Przewodnik operowy, Warszawa: PWM, 1978.