Julia Hartwig

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Julia Hartwig
Julia Hartwig Warsaw October21 2009 Fot Mariusz Kubik 05.jpg
Julia Hartwig (2009)
Imiona i nazwisko Julia Hartwig
Data i miejsce urodzenia 14 sierpnia 1921
Lublin
Narodowość polska
Dziedzina sztuki literatura piękna
Styl literatura współczesna
Ważne dzieła Pożegnania, Czuwanie, Czułość, Jasne, niejasne; Apollinaire, Dziennik amerykański, Podziękowanie za gościnę
Odznaczenia
Krzyż Wielki Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” Kawaler Legii Honorowej (Francja)
Strona domowa
Julia Hartwig, Anders Bodegård, Ryszard Kapuściński (2006)

Julia Hartwig (ur. 14 sierpnia 1921 w Lublinie) – polska poetka, eseistka i tłumaczka literatury pięknej.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Jest córką fotografa Ludwika Hartwiga i Marii Birjukow, siostrą Edwarda, fotografika i Walentego, endokrynologa. Uczyła się w Gimnazjum im. Unii Lubelskiej w Lublinie (matura w 1939). W 1936, w gazetce szkolnej „W słońce” opublikowała swój pierwszy wiersz. Podczas II wojny światowej była łączniczką AK, uczestniczką podziemnego życia kulturalnego. Studiowała polonistykę i romanistykę na Tajnym Uniwersytecie Warszawskim (1942-1944) i Uniwersytecie Warszawskim (1946) oraz Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. W latach 1947–1950 przebywała we Francji, gdzie była stypendystką rządu francuskiego i urzędniczką w dziale kulturalnym Ambasady Polskiej w Paryżu, w tym okresie związana była z Ksawerym Pruszyńskim i Zygmuntem Kałużyńskim[1]. Mieszkała następnie w Warszawie. W latach 1952–1969 była autorką słuchowisk nadawanych w Polskim Radiu.

W latach 1970–1974, razem z mężem, Arturem Międzyrzeckim przebywała w USA, była uczestnikiem programu International Writing Program, a następnie wykładowcą Drake University. Prowadziła też wykłady na Uniwersytecie Ottawy (1971) i Carleton University (1973) w Kanadzie. W 1976 była sygnatariuszką „Memoriału 101”. W 1979 roku ponownie przebywała w USA na zaproszenie Departamentu Stanu. W 1989 roku była członkiem Komitetu Obywatelskiego przy Przewodniczącym NSZZ „Solidarność” Lechu Wałęsie.

Swoje wiersze i artykuły ogłaszała w pismach: „Odrodzenie”, „Nowa Kultura”, „Świat”, „Nowe Książki”, „Poezja”, „Tygodnik Powszechny”, „Twórczość”, „Kresy”, „NaGłos”, „Zeszyty Literackie”, „Odra”, „Więź”, „Kwartalnik Artystyczny”.

Tłumaczyła na język polski twórczość takich pisarzy, jak: Guillaume Apollinaire, Allen Ginsberg, Max Jacob, Blaise Cendrars, Pierre Reverdy, Marianne Moore, William Carlos Williams.

Była członkiem Związku Literatów Polskich (1945-83, była w Zarządzie Głównym w latach 1980–1982), Polskiego PEN-Clubu (od 1956), NSZZ „Solidarność” (1986-91), Stowarzyszenia Pisarzy Polskich (1989, wiceprezes w latach 1990–1999). Od 2008 jest przewodniczącą jury Nagrody Mediów Publicznych Cogito w dziedzinie literatury pięknej. W 1995 roku powstał o poetce film dokumentalny pt. Julia Hartwig w reżyserii Adama Kulika i według jego scenariusza, a w roku 2003 następny pt. Ułamki codzienności. Julia Hartwig (scenariusz i realizacja: Elżbieta Rottermund). W 2009 otrzymała honorowe obywatelstwo Lublina[2] oraz została laureatką Nagrody „Kamień”, przyznawanej podczas Lubelskiego Festiwalu „Miasto Poezji”. Mieszka w Warszawie, przy ul. Marszałkowskiej.

W 2014 X Zjazd Stowarzyszenia Pisarzy Polskich wybrał ją na honorowego Prezesa Stowarzyszenia[3]. 25 października 2014 otrzymała Nagrodę Poetycką im. Wisławy Szymborskiej za książkę Zapisane[4].

W 2015 Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu przyznał jej tytuł doktora honoris causa[5].

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

Julia Hartwig, Wisława Szymborska i Anna Polony – jedno ze spotkań organizowanych przez Stowarzyszenie Pisarzy PolskichWarszawa, 8 maja 1993

Tłumaczenia (wybór)[edytuj | edytuj kod]

Julia Hartwig – Polski PEN Club, Warszawa, 9 grudnia 1996

Opracowania i inne prace redakcyjne[edytuj | edytuj kod]

Hartwig w piosenkach[edytuj | edytuj kod]

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Inne nagrody i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Komentarz Julii Hartwig na temat jej krótkotrwałego małżeństwa z Kałużyńskim: „Nie mam dobrych wspomnień. Po prostu: zły wybór”; [w:] Zygmunt Kałużyński: wolność na wariackich papierach, wyborcza.pl, 29.11.2012.
  2. Honorowi Obywatele Lublina – http://www.lublin.eu.
  3. Julia Hartwig honorowym prezesem SPP. gazeta. [dostęp 2014-06-09].
  4. kło//rzw: Julia Hartwig laureatką Nagrody im. Wisławy Szymborskiej. tvn24.pl, 2014-10-25. [dostęp 2014-10-25].
  5. Julia Hartwig doktorem honorowym UAM (pol.). poznan.pl. [dostęp 2015-02-05].
  6. M.P. z 2011 r. Nr 71, poz. 697
  7. Prezydent wręczył odznaczenia na Zamku Królewskim. prezydent.pl, 3 maja 2011. [dostęp 2012-05-12].
  8. M.P. z 1997 r. Nr 33, poz. 315
  9. GLORIA ARTIS – Złoty Medal Zasłużony Kulturze. 11 września 2005.
  10. Skarga, Hartwig i Stasińska odznaczone przez francuski rząd. ksiazki.wp.pl, 6 grudnia 2007.
  11. Związek Rzemiosła Polskiego: Laureaci Nagrody Literackiej im. Władysława Reymonta w latach 1994–2009. [dostęp 2014-09-12].
  12. Nagroda Nike - nominacje Julii Hartwig. nike.org.pl. [dostęp 2015-07-19].
  13. Orfeusz - Nagroda Poetycka im. K. I. Gałczyńskiego - nominowani. www.orfeusz-nagroda.pl. [dostęp 2015-07-04].
  14. Orfeusz - Nagroda Poetycka im. K. I. Gałczyńskiego - nominowani. www.orfeusz-nagroda.pl. [dostęp 2015-07-04].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]