Julian Fontana

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Julian Fontana (ur. 1810 w Warszawie, zm. 24 grudnia 1869 w Paryżu) – polski pianista i kompozytor, wychowanek Liceum Warszawskiego, przyjaciel Fryderyka Chopina, uczeń Elsnera w konserwatorium warszawskim.

Syn Jana Fontany, pochodzącego z Italii, i Julii z Petzoldów (1784-1847). Uczestnik powstania listopadowego, luteranin. Jako emigrant osiadł w Paryżu. W roku 1841 wyjechał do Ameryki szukać lepszego zarobku jako średni pianista. Koncertował w Nowym Jorku i Hawanie z włoskim skrzypkiem Sivorim, uczniem Paganiniego. Ożenił się z Hiszpanką. W 1847 powrócił do Europy. Zamieszkał pod Paryżem w Montgéron[1]. Pisał utwory „salonowe” caprices, rêveries, nokturny, romanse, mazurki. Pod koniec życia załamał się psychicznie z powodu śmierci żony i pogarszającej się sytuacji materialnej, co doprowadziło do samobójstwa.

Wydał po śmierci Chopina (1849) – wbrew woli kompozytora – w latach 1855-1859 wiele jego utworów (op. 66-74), m.in. Fantaisie-Impromptu cis-moll op. 66 i pieśni (w tym Życzenie). Za życia Chopina, do czasu swego wyjazdu do Ameryki, przez pewien czas dał się poznać słynnemu kompozytorowi jako jego wierny agent i kopista rękopisów z nowymi utworami. Oddawał tym wielką przysługę Chopinowi, który stale pragnął pozbyć się tego przykrego obowiązku zajmowania się tak przyziemnymi sprawami jak kontakty z wydawcami itp. Zwłaszcza podczas jego pobytu na Majorce z panią Sand, Fontana okazał się nieocenionym agentem jego spraw, któremu Chopin stale wysyłał nowe polecenia.

Był członkiem honorowym Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk[2].

Pochowany na Cmentarzu Montmartre w Paryżu.

Przypisy

  1. Czesław Halski, Polskie imprezy muzyczne, „Tydzień Polski”, Londyn, 5 maja 1979.
  2. Bolesław Erzepki, Spis członków Towarzystwa Przyjaciół Nauk w Poznaniu, Poznań 1896, s. 2.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Eugeniusz Szulc, Cmentarz ewangelicko-augsburski w Warszawie, Warszawa 1989.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]