Julian Fontana

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Julian Fontana (ur. 1810 w Warszawie, zm. 24 grudnia 1869 w Paryżu) – polski pianista i kompozytor, wychowanek Liceum Warszawskiego, przyjaciel Fryderyka Chopina, uczeń Elsnera w konserwatorium warszawskim.

Syn Jana Fontany, pochodzącego z Italii, i Julii z Petzoldów (1784-1847). Uczestnik powstania listopadowego, luteranin. Jako emigrant osiadł w Paryżu. Koncertował w Nowym Jorku i Hawanie z włoskim skrzypkiem Sivorim, uczniem Paganiniego.Ożenił się z Hiszpanką. W 1842 powrócił do Europy. Zamieszkał pod Paryżem w Montgéron[1].Pisał utwory "salonowe" Caprices, Rêveries, nokturny, romanse, mazurki. Pod koniec życia załamał się psychicznie z powodu śmierci żony i pogarszającej się sytuacji materialnej co doprowadziło do samobójstwa.

Wydał po śmierci Chopina (1849) – wbrew woli kompozytora – w latach 1855-1859 wiele jego utworów (op. 66-74), m.in. Fantaisie-Impromptu cis-moll op. 66 i pieśni (w tym Życzenie).

Był członkiem honorowym Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk.[2]

Pochowany na Cmentarzu Montmartre w Paryżu.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Eugeniusz Szulc, Cmentarz ewangelicko-augsburski w Warszawie, Warszawa 1989

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Czesław Halski, « Polskie imprezy muzyczne », Tydzień Polski, Londyn, 5 maja 1979.
  2. Bolesław Erzepki, Spis członków Towarzystwa Przyjaciół Nauk w Poznaniu, Poznań 1896, s. 2.