Julianna z Norwich

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Juliana z Norwich (ur. ok. 1343, zm. ?) – angielska pustelnica, jedna z najważniejszych przedstawicielek mistycyzmu chrześcijańskiego, nazwana przez Thomasa Mertona największą angielską mistyczką i teologiem, święta Kościoła anglikańskiego i starokatolickiego.

Przypuszczalnie mieszkała w rekluzji przy kościele pw. św. Juliana w Norwich[1]. Kiedy w 1373 roku ciężko zachorowała, była przekonana o zbliżającej się śmierci, a nawet otrzymała ostatnie namaszczenie, doznała serii szesnastu objawień. Wizje skończyły się, gdy Julianna wyzdrowiała.

Julianna sporządziła listę swoich wizji wraz z krótkim komentarzem (tzw. "Tekst krótki"). Około 20 lat później stworzyła dzieło będące rozwinięciem pierwszego tekstu (tzw. "Tekst długi"). Były to Objawienia Bożego miłosierdzia (Revelations of Divine Love, znane także jako A Revelation of Love – in Sixteen Shewings), według współczesnych badań pierwsza anglojęzyczna książka napisana przez kobietę.

Ze względu na treść trzynastej wizji, która rozmija się z nauką Kościoła katolickiego, a mówi o grzechu i złu, w katolicyzmie nigdy oficjalnie nie zaaprobowano jej kultu[1]. Lokalnie wspominana była 14 maja[1]. Obecnie wspominana jest w Kościele anglikańskim oraz Reformowanym Kościele Katolickim w Polsce 8 maja.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 Henryk Fros, Franciszek Sowa: Księga imion i świętych. T. 3: H-Ł. Kraków: WAM, 1998, s. 380. ISBN 8370974643.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]