Julius Blüthner

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Julius Blüthner – fabryka fortepianów i pianin uruchomiona przez Juliusa Blüthnera jesienią 1853 r. w Lipsku.

Fortepian Blüthner

Historia[edytuj | edytuj kod]

Jesienią 1853 r. po uzyskaniu zgody od władz miejskich Lipska, Julius Blüthner uruchomił swoją firmę. Wynajął warsztat w zachodniej części miasta, gdzie wraz z trzema czeladnikami przygotował produkcję. Gdy jego pracownicy przychodzili do pracy na 6. rano, Blüthner pracował już od 2 godzin, często zostawał w pracy do późnych godzin wieczornych. W pierwszym roku działalności powstało 10 instrumentów. Tuż po zakończeniu prac nad pierwszymi instrumentami, Julius wziął udział w wystawie, pokazując swoje produkty szerszej publiczności, zyskując jej uznanie.

Ekspozycja instrumentów na targach w Mersenburgu w 1862 r. była pierwszym krokiem otwierającym rynki międzynarodowe – w tym do wielu nagród, pierwszych miejsc, złotych medali i odznaczeń kolejno otrzymywanych przez firmę (są one wymieniane na płycie rezonansowej każdego instrumentu). Wybór wytwórni Blüthnera na oficjalnego dostawcę na dwór królowej Wiktorii, cesarza Niemiec, sułtana Turcji, cara Rosji i króla Saksonii podkreślał renomę firmy.

Julius Blüthner szybko zrozumiał wagę eksportu, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii było bowiem wielkim rynkiem dla niemieckich instrumentów. Dlatego założył on własne przedstawicielstwo w Londynie, które nadal działa. Powstały również przedstawicielstwa w innych miastach Anglii. Rosnący popyt zachęcił do zwiększania produkcji i rozbudowy fabryki.

Pierwsza siedziba firmy stała się za mała na salę pokazową więc w 1878 r. wybudowano przy głównej siedzibie firmy salę koncertową, gdzie można było pokazywać instrumenty w pełnej klasie i pięknym otoczeniu. Otwarcie sali wprawiło mieszkańców Lipska w osłupienie. By zwiększyć przestrzeń produkcyjną, w 1888 r. zakupiono ziemię gdzie wybudowano nowoczesny tartak, produkujący płyty z różnych gatunków drewna. Popyt na instrumenty stale się zwiększał, głównie w Ameryce Południowej, Australii i krajach południowoazjatyckich, co pozwoliło Blüthnerowi na stanie się jedną z wiodących na europejskim rynku firm produkujących fortepiany. Buenos Aires, Manila, Bombaj, Bangkok – wszędzie tam jego instrumenty zyskiwały niesłabnące do dziś uznanie.

Pięćdziesięciolecie firmy zostało uczczone w 1903 r., a na jubileusz wydano artystycznie udekorowany skrypt, który do dziś jest cenionym przedmiotem kolekcjonerskim. Do tego roku wyprodukowano około 50 tysięcy instrumentów. Wymagający ojciec zapewnił swoim synom solidną edukację w dziedzinie tworzenia fortepianów, respektując przy tym ich osobiste zainteresowania. W 1910 r. do firmy dołączali synowie Juliusa. Dr Robert Blüthner po studiach prawniczych zajął się sprzedażą, Max i Bruno pobierali nauki na różnych etapach produkcji instrumentów. Bruno został wysłany do Stanów Zjednoczonych, do czasowej współpracy z firmą Chickering. Po powrocie zajął się konstrukcją i usprawnianiem instrumentów. Max został szefem zespołu menedżerskiego, przejmując odpowiedzialność za proces produkcyjny. Dorastając w pasji i dążeniach do ulepszania instrumentów i odziedziczywszy perfekcjonizm ojca, synowie nadal produkowali instrumenty najwyższej klasy. Ich jakość stała się wzorem dla następnych pokoleń twórców fortepianów.

W czasach zamętu ekonomicznego, 75 lat nieprzerwanego działania dawało podstawy do świętowania. Na tę okoliczność wydano pamiątkowy katalog i specjalnie skonstruowano instrument, który później zakupił sułtan Birmy. Instrumenty Blüthnera zadomowiły się już na wszystkich kontynentach. Fortepiany były też symbolem kultury muzycznej, piękna i szlachetności dźwięku.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]