Julius Schaub

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Benito Mussolini, Adolf Hitler, Julius Schaub 1938

Julius Schaub (ur. 20 sierpnia 1898 w Monachium, zm. 27 grudnia 1967 w Monachium, Niemcy) – adiutant osobisty Hitlera, określany złośliwie „totumfackim” Hitlera.

Z zawodu drogista. Po służbie wojskowej odbytej w okresie I wojny światowej w charakterze sanitariusza, a także i pacjenta, zatrudniony w Głównym Urzędzie Zaopatrzenia Bawarii. Od 1920 członek NSDAP. Aktywny uczestnik puczu monachijskiego. Po nieudanej próbie ucieczki do Austrii uwięziony w twierdzy Landsberg wraz z Adolfem Hitlerem.

Od 1925 adiutant Hitlera zatrudniony przez niego prywatnie, a potem etatowy pracownik Osobistej Adiutantury Führera. Obergruppenführer SS i członek NSDAP.

22 kwietnia 1945 na polecenie Hitlera opuścił bunkier pod Kancelarią Rzeszy z poleceniem unicestwienia „pamiątek” po Wodzu. Po przybyciu najpierw do mieszkania Hitlera w Monachium, potem zaś do Berghofu opróżnił sejfy Hitlera i spalił ich zawartość; głównie szkice architektoniczne, akwarele i drobiazgi po Geli Raubal w tym korespondencję. Wbrew obiegowym opiniom, nie było tam żadnych „pamiętników Hitlera”. Kilkadziesiąt akwareli z Berghofu wykradła ukradkiem i ocaliła przed spaleniem sekretarka Hitlera; Christa Schroeder.

27 kwietnia 1945 Schaub spowodował wysadzenie w powietrze pociągu specjalnego Führera ukrytego w tym czasie w Zell am See i Mallnitz w Austrii.

8 maja 1945 zatrzymany w Kitzbühel w Austrii przez agentów kontrwywiadu USA – 36. oddział CIC i internowany przez okres niemal 4 lat. Po zwolnieniu powrócił do zawodu.

Podłoże swego rodzaju zażyłości Schauba z Hitlerem nie zostało jeszcze odkryte.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons