Juliusz Żórawski (architekt)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Lwica na fasadzie domu Wedla przy ulicy Puławskiej

Juliusz Żórawski (ur. 2 października 1898 w Krakowie, zm. 24 listopada 1967 tamże[1]) – polski architekt okresu modernizmu.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Absolwent Wydziału Architektury Politechniki Warszawskiej 1927. Asystent m.in. w Katedrze Projektowania Monumentalnego do 1939 roku. W latach 1936-1939 był sekretarzem w Zarządzie Głównym SARP. W czasie wojny uzyskał tajny doktorat na WAPW w 1943 o psychologicznym oddziaływaniu architektury na człowieka, którego promotorem był Władysław Tatarkiewicz. Okres 1943-45 spędził w Zakopanem. Po wojnie osiadł w Krakowie gdzie od 1945 pracował na Politechnice Krakowskiej, uzyskując w 1946 tytuł profesorski. Prowadził tam katedrę projektów przemysłowych. Autor m.in. pracy O budowie formy architektonicznej (1962)[1].

Większość jego projektów została zrealizowana w II połowie lat 30. Najbardziej znane są jego awangardowe budynki mieszkalne projektowane w oparciu o pięć zasad architektury nowoczesnej, sformułowanych przez Le Corbusiera. W latach 1927-39 prowadził własną pracownię projektową na ulicy Korzeniowskiego w Warszawie.

Wybrane realizacje[edytuj | edytuj kod]

  • Kino Atlantic w Warszawie (1929–1930, z Jerzym Sosnkowskim; przebudowane po 1945)
  • Dom Wedla przy ul. Puławskiej 28 (1935–1938)
  • kamienice przy ul. Puławskiej 24a i 24b (1935–1937)
  • kamienica przy ul. Bartoszewicza 1 (1937–1939)[2]
  • dom w al.Przyjaciół 3 w Warszawie (1937, współpraca – Aleksander Więckowski)
  • zespół szkół powszechnych przy ul. Różanej 22/24 (lata 30.)[3]
  • „Szklany Dom” dla Państwowego Zakładu Ubezpieczeń Wzajemnych Pracowników Umysłowych na ul. Mickiewicza 34/36 (1937–1939)
  • kamienica przy ul. Krętej 1 (1937)
  • willa prof. Zakrzewskiego (obecnie rezydencja ambasadora Danii) przy ul. Filtrowej 13 (1922–1926 lub 1930, z Antonim Dygatem)[4]
  • Apartment House na ulicy 6 Sierpnia (obecnie Nowowiejska) w Warszawie (1933–1935, zniszczony w 1944, odbudowany w zmienionej formie po 1945)[5]
  • kamienica przy ul. Chocimskiej (1932, z Zygmuntem Plater-Zyberkiem)[6]
  • Kino Femina (1936–1939)
  • współpraca z Zygmuntem Plater-Zyberkiem w projekcie budowy Toru wyścigów konnych Służewiec wraz z zespołem budynków (1937–1939)
  • Gmach PKO w Wilnie (1936–1938, razem z Z. Pugetem, przebudowa 1996, A. Nasvytas)

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Encyklopedia Warszawy. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1994, s. 1034. ISBN 83-01-08836-2.
  2. Marta Leśniakowska: Architektura w Warszawie 1918–1939. Warszawa: Arkada Pracownia Historii Sztuki, 2006, s. 31. ISBN 83-60350-00-0.
  3. Marta Leśniakowska: Architektura w Warszawie. Warszawa: Arkada Pracownia Historii Sztuki, 2005, s. 216. ISBN 83-908950-8-0.
  4. Marta Leśniakowska: Architektura w Warszawie 1918–1939. Warszawa: Arkada Pracownia Historii Sztuki, 2006, s. 111. ISBN 83-60350-00-0.
  5. Marta Leśniakowska: Architektura w Warszawie 1918–1939. Warszawa: Arkada Pracownia Historii Sztuki, 2006, s. 65. ISBN 83-60350-00-0.
  6. Marta Leśniakowska: Architektura w Warszawie. Warszawa: Arkada Pracownia Historii Sztuki, 2005, s. 126. ISBN 83-908950-8-0.