Juliusz Żórawski (architekt)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Lwica na fasadzie domu Wedla przy ulicy Puławskiej

Juliusz Żórawski (ur. 2 października 1898 w Krakowie, zm. 24 listopada 1967 tamże) – polski architekt okresu modernizmu.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Absolwent Wydziału Architektury Politechniki Warszawskiej 1927. Asystent m.in. w Katedrze Projektowania Monumentalnego do 1939 roku. W latach 1936-1939 był sekretarzem w Zarządzie Głównym SARP. W czasie wojny uzyskał tajny doktorat na WAPW w 1943 o psychologicznym oddziaływaniu architektury na człowieka, którego promotorem był Władysław Tatarkiewicz. Okres 1943-45 spędził w Zakopanem. Po wojnie osiadł w Krakowie gdzie od 1945 pracował na Politechnice Krakowskiej, uzyskując w 1946 tytuł profesorski. Prowadził tam katedrę projektów przemysłowych. W 1952 napisał książkę "O budowie formy architektonicznej".

Większość jego projektów została zrealizowana w II połowie lat 30. Najbardziej znane są jego awangardowe budynki mieszkalne projektowane w oparciu o pięć zasad architektury nowoczesnej, sformułowanych przez Le Corbusiera. W latach 1927-39 prowadził własną pracownię projektową na ulicy Korzeniowskiego w Warszawie. Po wojnie w Krakowie prowadził szereg państwowych biur projektowych.

Wybrane realizacje[edytuj | edytuj kod]

  • Kino Atlantic w Warszawie (1930) z Oskarem Sosnowskim (przebudowane po 1945)
  • dom Wedla przy ulicy Puławskiej 28 w Warszawie (1935-1938)
  • kamienice Puławska 24a , 24b (1935)
  • Gmach PKO w Wilnie (1936-1938), razem z Z. Pugetem, przeb. 1996, A. Nasvytas,
  • dom w al.Przyjaciół 3 w Warszawie (1937)
  • ”Szklany Dom” dla Państwowego Zakładu Ubezpieczeń Wzajemnych Pracowników Umysłowych na ul. Mickiewicza 34 /36 w Warszawie (1937-39)
  • dom przy ul. Krętej (od ul.Lądowej) w Warszawie
  • Apartment House na ulicy 6 Sierpnia (obecnie Nowowiejska) w Warszawie (przebudowany po 1945)
  • kamienica przy ulicy Bartoszewicza 1 (1937)