Junkers D.I

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Junkers D.I
Replika samolotu Junkers D.I w Luftwaffenmuseum der Bundeswehr w Berlinie
Replika samolotu Junkers D.I w Luftwaffenmuseum der Bundeswehr w Berlinie
Dane podstawowe
Państwo  Cesarstwo Niemieckie
Producent Junkers
Konstrukcja duraluminium
Załoga 1
Historia
Data oblotu kwiecień 1918
Lata produkcji 1918
Egzemplarze ok. 47
Dane techniczne
Napęd Mercedes D.IIIa
BMW IIIa
Benz Bz Illaü
Moc 180 KM
185 KM
185 KM
Wymiary
Rozpiętość 9000 mm
Długość 7250 mm
Wysokość 2600 mm
Powierzchnia nośna 14,80 m²
Masa
Własna 654 kg
Startowa 834 kg
Osiągi
Prędkość maks. 220 km/h
Dane operacyjne
Liczba miejsc
1

Junkers D.I (J9) – niemiecki samolot myśliwski (dolnopłat) z czasów I wojny światowej.

Junkers D.I nosił oznaczenie fabryczne J9 i pod tą nazwą można spotkać go w literaturze. Został wprowadzony do użytkowania pod koniec wojny. Był całkowicie metalową konstrukcją z duraluminium. Dzięki temu okazał się stabilny w locie i nieczuły na warunki pogodowe, a dodatkowo szybki i wyjątkowo odporny na zestrzelenie przez wroga. Budowę rozpoczęto w lutym, a pierwszy lot nastąpił w kwietniu 1918 roku. Loty próbne odbywały się na lotnisku Döberitz. Pierwotnie wyposażono go w silnik Mercedesa D.IIIa o mocy 180 KM. Później stosowano motor BMW IIIa o mocy 185 KM, który – prawdopodobnie – pozwalał osiągnąć szybkość do 240 km/h. Testowano również silnik Mercedesa D.IIIb w układzie V. Końcowe egzemplarze korzystały z silników Benza Bz Illaü (185 KM / 136 KW). Z powodu stosowania różnych silników trudno jest więc ściśle określić osiągi samolotu. W samolotach montowano dwa zsynchronizowane karabiny maszynowe LMG 15/08 kalibru 7,92 mm.

Zaprezentowano go przed władzami wojskowymi na przełomie maja i czerwca na lotnisku Berlin-Adlershof, a następnie w październiku 1918 roku. Nie spotkał się jednak z uznaniem pilotów. Np. Bruno Loerzer oraz Hermann Göring uważali, iż nadawał się tylko do zwalczania balonów na uwięzi oraz sterowców. Mimo że zaprojektowano go jako samolot myśliwski, był używany jako samolot rozpoznawczy. W czasie, gdy go wytwarzano, firmę Junkers połączono na krótko z wytwórnią Fokkera (Junkers-Fokker A.G.).

Z powodu trudności wojennych w zaopatrzeniu w surowce oraz skomplikowanego procesu produkcji armia zamówiła niewiele egzemplarzy tego samolotu (ok. 47). Prawdopodobnie ok. 30 trafiło na front zachodni we Flandrii. Jeden trafił do oddziałów Freikorpsu na terenie państw nadbałtyckich, walczących z bolszewikami. Przebywający tam Gotthard Sachsenberg określił D.I mianem najlepszego samolotu do lotów przy zmiennej pogodzie.

Jedyny oryginalny egzemplarz maszyny znajduje się w Muzeum Lotnictwa i Astronautyki Le Bourget. Został porzucony w czasie ucieczki Niemców w listopadzie 1918 na lotnisku i znaleziony przez żołnierzy francuskich.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]