Junkers J.I

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Junkers J.I
Junkers J.I
Dane podstawowe
Państwo  Cesarstwo Niemieckie
Producent Junkers
Typ samolot piechoty
Konstrukcja dwupłat o konstrukcji metalowej, podwozie stałe
Załoga 2 (pilot, obserwator)
Historia
Data oblotu 1917
Lata produkcji 19171919
Egzemplarze 227
Dane techniczne
Napęd 1 silnik rzędowy 6-cylindrowy Benz Bz.IV
Moc 200 KM (147 kW)
Wymiary
Rozpiętość 16,00 m
Długość 9,10 m
Wysokość 3,40 m
Powierzchnia nośna 49,40 m²
Masa
Własna 1766 kg
Startowa 2176 kg
Osiągi
Prędkość maks. 155 km/h
Pułap 4000 m
Zasięg 310 km
Dane operacyjne
Uzbrojenie
1 karabin maszynowy Parabellum MG 14 kal. 7,92 mm (ruchomy – obserwatora), lekkie bomby
Użytkownicy
 Cesarstwo Niemieckie

Junkers J.I (oznaczenie fabryczne: Junkers J4) – niemiecki samolot piechoty z okresu I wojny światowej. Był to pierwszy seryjnie produkowany opancerzony samolot i pierwszy na świecie zastosowany bojowo z pokryciem z blachy falistej.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Hugo Junkers wpadł na pomysł zbudowania opancerzonego samolotu po zapoznaniu się z prototypem konstrukcji Fritza Hutha, który pojawił się na wystawie Alllgemeine Luftfahrzeugausstellung w Berlinie w 1912 roku. Pierwszą konstrukcją, przy którego budowie Junkers użył stali, był nowatorski Junkers J 1. Tym razem zdecydowano się użyć duraluminium, które na długo stało się wizytówką samolotów Junkersa. Prototyp wzbił się po raz pierwszy w powietrze 28 stycznia 1917 roku, a 19 lutego pierwsza seria 50 samolotów została zamówiona przez lotnictwo niemieckie[1]. W sierpniu tego samego roku seryjne samoloty trafiły na front I wojny światowej do jednostek współpracujących z piechotą tzw. Infanterefliegern. Ich głównym zadaniem była obserwacja ruchów walczących wojsk, utrzymywanie kontaktu dowództwa z własnymi wojskami na pierwszej linii, w nagłych wypadkach dostarczanie zaopatrzenia na bezpośrednio pierwszą linię, a także w pewnym zakresie wsparcie piechoty. Maszyna od razu zyskała ogromną sympatię walczących żołnierzy i latających nią załóg. Była łatwa w pilotażu, a co najważniejsze, bardzo odporna na nieprzyjacielski ostrzał. Udokumentowane jest jedno zestrzelenie J.I, kiedy to bezpośrednie trafienie z ziemi uszkodziło linki sterowania lotkami. Samoloty z racji posiadanego opancerzenia przezywano latającymi czołgami lub z racji pełnionych zadań Möbelwagen (wóz meblowy). Potwierdzeniem ogromnej odporności samolotu był fakt wysłania do naprawy jednego ze skrzydeł maszyny dopiero po 400-krotnym trafieniu. Drobne przestrzeliny ignorowano, większe naprawiano bezpośrednio na lotniskach przy użyciu zestawu naprawczego, który wchodził w skład wyposażenia samolotu. J.I brał udział w walkach do zakończenia wojny.

Produkcja samolotów następowała jednak powoli z powodu słabego doświadczenia i organizacji pracy w fabryce Junkersa. W październiku 1917 Junkers z tego powodu był zmuszony wejść we współpracę z Fokkerem[1]. Do końca wojny zamówiono 283 samoloty u Junkersa, z czego do zakończenia produkcji w styczniu 1919 zbudowano 227 (część po zakończeniu działań zbrojnych)[1]. Samolot miał być także budowany na licencji przez Linke-Hofmann we Wrocławiu, lecz produkcja tam nie została podjęta[1].

Z wyprodukowanych 227 samolotów do chwili obecnej można oglądać zdekompletowane maszyny w Deutsches Technikmuseum w Berlinie, Canada Aviation and Space Museum w Ottawie i włoskim Museo nazionale della scienza e della tecnologia Leonardo da Vinci w Mediolanie.

Konstrukcja[edytuj | edytuj kod]

Junkers J.I w Canada Aviation and Space Museum w Ottawie

J.I był dwupłatem o konstrukcji metalowej. Przednia część kadłuba była wykonana w technologii skorupowej w formie opancerzonej wanny, wykonanej z 5 mm chromowo-molibdenowej blachy pancernej, osłaniającej silnik, zbiornik paliwa i dwuosobową załogę, zaś tylna część miała konstrukcję kratownicową wykonaną ze stalowych rur pokrytych płótnem. Skrzydła były wolnonośne, aczkolwiek zamontowane do kadłuba i siebie nawzajem za pośrednictwem zastrzałów, położonych blisko kadłuba, w obrębie centropłatów. Skrzydła, lotki i stery pokryte były 3 mm duraluminiową blachą falistą. Pod górnym płatem zainstalowano chłodnicę[1].

Podwozie samolotu – klasyczne, ze wspólną osią i płozą ogonową.

Uzbrojenie stanowił tylko jeden ruchomy karabin maszynowy obserwatora Parabellum LMG-14 7,92 mm, dysponujący jednak nie najlepszym polem ostrzału (zapas amunicji 1000 sztuk). Dodatkowo można było zabierać lekkie bomby. Z zamontowania karabinu maszynowego strzelającego do przodu zrezygnowano, gdyż manewrowość samolotu nie nadawała się do walk powietrznych, a atakowanie celów naziemnych wymagałoby płytkiego nurkowania, niebezpiecznego na małych wysokościach[1]. Tylko na jednym samolocie (nr J816/17) testowano w styczniu 1918 2 karabiny maszynowe umieszczone w podłodze kabiny obserwatora i strzelające pod kątem do przodu na dół, a na innym ruchome działko 20 mm Becker[1].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 1,6 (ang.) P.M. Grosz: Junkers J.I, Windsock Datafile nr 39, 1993, ISBN 0-948414-49-9

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]