Junkers W 34

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Junkers W 34
(dane dla wersji hi[1])
Junkers W 34(dane dla wersji hi[1])
Dane podstawowe
Państwo  Rzesza Niemiecka
Producent Junkers Flugzeug und Motorenwerke GmbH
Typ jednosilnikowy samolot pasażersko-transportowy
Konstrukcja dolnopłat o konstrukcji metalowej, kabina zakryta, podwozie stałe
Załoga 2
Historia
Data oblotu koniec 1926
Dane techniczne
Napęd jeden silnik gwiazdowy BMW 132A
Moc 485 kW
Wymiary
Rozpiętość 17,76
Długość 10,27 m
Wysokość 3,53
Powierzchnia nośna 43,00 m²
Masa
Własna 1700 kg
Startowa 3200 kg
Osiągi
Prędkość maks. 265 km/h
Prędkość przelotowa 233 km/h
Prędkość wznoszenia 3,2 min na wys. 1000 m
Pułap 6300 m
Zasięg 900 km
Dane operacyjne
Liczba miejsc
6
Użytkownicy
Niemcy, Argentyna, Boliwia, Kanada, Republika Chińska, Kolumbia, Niepodległe Państwo Chorwackie, Czechosłowacja, Francja, Finlandia, Norwegia, Papua-Nowa Gwinea, Portugalia, Państwo Hiszpańskie, Szwecja, Republika Południowej Afryki,
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Junkers W 34 – jednosilnikowy, całkowicie metalowy, niemiecki samolot pasażerski i transportowy skonstruowany w latach 20. XX w. Eksportowany do wielu krajów; w czasie II wojny światowej wykorzystywany przez Luftwaffe jako maszyna szkolna. Nosił oznaczenie wojskowe K 34.

W 34 powstała na bazie modelu W 33. Został wcielony do służby w 1926 roku. Jako samolot pasażerski mógł zabrać na pokład pilota i 5 (6 w późniejszych wersjach) pasażerów. W 1928 roku Junkers W 33 z chłodnicą chłodzoną wodą przeleciał nad Atlantykiem z Europy do USA, lądując na Greenly Island na Labradorze po 37 godzinach lotu. 26 maja 1929 egzemplarz wersji W 34 be/b3e (z silnikiem Bristol Jupiter VII) pobił rekord wysokości lotu, osiągając 12,739 m. Pilotował go Friedrich W. Neuenhofen[2].

Samolot produkowany w wielu wersjach – z różnymi silnikami, typami podwozia oraz wyposażeniem dodatkowym. Łączna produkcja na rynki cywilne wyniosła około 1000 egzemplarzy, 2204 sztuk (wersje W 34 hi i W 34 hau) dostarczono Luftwaffe. Wytwarzane były nie tylko w zakładach Junkersa, ale i na licencji przez wytwórnie Henschel, ATG, Dornier, Arado Brandenburg czy HFB. Jeszcze na początku 1944 armia niemiecka dysponowała 618 egzemplarzami „hi” i 516 „hau”, w większości w szkołach lotniczych, gdzie służyły do treningu pilotów i radiooperatorów.

Junkers W 34f/fi

Używany w siłach powietrznych (różne wersje): Argentyny, Boliwii (wykorzystywane w czasie wojny o Chaco), Chin, Hiszpanii, Kanady (również Canadian Airways), Kolumbii (wykorzystywane w czasie wojny kolumbijsko-peruwiańskiej; również SCADTA), Chorwacji, Czechosłowacji (po wojnie, oznaczenie D-43), Finlandii, Niemiec, Norwegii, Papui-Nowej Gwinei, Paragwaju, Portugalii (również lotnictwo marynarki), RPA, Szwecji.

Jedyny zachowany na świecie samolot tego typu (Junkers W 34f/fi) znajduje się w Canada Aviation Museum w Ottawie. Został tam przekazany w 1960 roku[3].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Marek J. Murawski: Samoloty Luftwaffe 1933-1945. T. II. Warszawa: Wydawnictwo „Lampart”, 1997. ISBN 83-86776-03-X.
  2. Junkers.de Kalenderblatt Nr. 35: Höhenweltrekord einer Junkers W 34.
  3. Opis historii maszyny na stronie muzeum.