Jurij Litujew

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Jurij Litujew
Data i miejsce urodzenia 11 kwietnia 1925
Irbit
Data śmierci 2 marca 2000
Dyscypliny lekkoatletyka
Dorobek medalowy

Jurij Nikołajewicz Litujew (ros. Юрий Николаевич Литуев, ur. 11 kwietnia 1925 w Irbicie, zm. 2 marca 2000) – radziecki lekkoatleta płotkarz, srebrny medalista olimpijski z Helsinek z 1952, mistrz i dwukrotny wicemistrz Europy.

Brał udział w II wojnie światowej walcząc na froncie wschodnim jak dowódca baterii. Po wojnie zaczął trenować lekkoatletykę. Specjalizował się w biegu na 400 metrów przez płotki, choć startował i na 400 metrów płaskie.

Pierwszy sukces międzynarodowy odniósł na mistrzostwach Europy w 1950 w Brukseli. Zdobył wówczas srebrny medal na 400 m przez płotki; pokonał go Włoch Armando Filiput. Na igrzyskach olimpijskich w 1952 w Helsinkach ponownie został srebrnym medalistą na tym dystansie; tym razem wyprzedził go Charles Moore ze Stanów Zjednoczonych. W biegu na 400 m Litujew awansował do ćwierćfinału, ale w nim nie wystartował. W sztafecie 4 × 400 metrów odpadł w przedbiegach.

20 sierpnia 1953 w Budapeszcie ustanowił rekord świata na 400 m przez płotki wynikiem 50,4 s, poprawiając liczący już 19 lat wynik Glenna Hardina. Na mistrzostwach Europy w 1954 w Bernie nie zdobył jednak złotego medalu, lecz srebrny, przegrywając ze swym rodakiem Anatolijem Julinem. Na igrzyskach olimpijskich w 1956 w Melbourne był na tym dystansie czwarty, po trzech reprezentantach Stanów Zjednoczonych (utracił wówczas rekord świata). W sztafecie 4 × 400 metrów ponownie odpadł w eliminacjach.

Zdobył złoty medal na 400 m przez płotki na mistrzostwach Europy w 1958 w Sztokholmie.

Odnosił sukcesy w biegu na 400 metrów przez płotki na Akademickich Mistrzostwach Świata (organizowanych przez MZS). W Budapeszcie w 1949 był trzeci, w Berlinie w 1951 i w Bukareszcie w 1953 zwyciężył, w Warszawie w 1955 był trzeci, a w Moskwie w 1957 znowu wygrał[1].

Był mistrzem ZSRR na 400 metrów przez płotki od 1950 do 1955 oraz z 1957 i 1958. W 1959 był drugi, a w 1949 trzeci.

Przypisy

  1. GBRAthletics: World Students Games (UIE) (ang.). [dostęp 1 kwietnia 2010].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]