Jurij Morozow

Jurij Morozow
Imię i nazwisko	Jurij Andriejewicz Morozow
Data i miejsce urodzenia	13 maja 1934 Siniawino, Rosyjska FSRR
Data i miejsce śmierci	15 lutego 2005 Sankt Petersburg, Rosja
Pseudonim	Died (dziadek)
Pozycja	pomocnik
Wzrost	183 cm
Masa ciała	78 kg
Kariera seniorska
Lata	Klub	M (G)
1954 1955–1956 1957–1958 1958–1961 1962–1964	Zenit Leningrad FSzM Leningrad Zenit Leningrad Admirałtiejec Leningrad Dinamo Leningrad	1 (0) ? (?) 14 (1) 98 (8) 76 (3)
Kariera trenerska
Lata	Klub/reprezentacja
1974–1976 1977 1977–1982 1983 1983 1984–1987 1986–1990 1988 1990 1991 1992 1994 1994 1995–1997 2000 2000–2002 2002–2003 2003	ZSRR (asystent) Spartak Moskwa (asystent) Zenit Leningrad Dynamo Kijów ZSRR (asystent) CSKA Moskwa ZSRR (asystent) ZSRR Irak Zenit Leningrad FK Szardża Kuwejt (asystent) Kuwejt olimpijska Zienit Petersburg (dyr.sportowy) Zenit Sankt Petersburg (konsultant) Zenit Sankt Petersburg Zenit Sankt Petersburg (doradca prezesa) Pietrotriest Sankt Petersburg

Jurij Andriejewicz Morozow, ros. Юрий Андреевич Морозов (ur. 13 maja 1934 w Siniawinie w obwodzie leningradzkim, Rosyjska FSRR, zm. 15 lutego 2005 w Sankt Petersburgu, Rosja) – rosyjski piłkarz, grający na pozycji pomocnika, trener i działacz piłkarski, nauczyciel akademicki.

Kariera piłkarska

Przez całą karierę zawodniczą związany był z drużynami leningradzkimi: Zenitem, FSzM, Admiraltiejcem oraz Dinamem. Występował w rozgrywkach radzieckiej ekstraklasy, grał w juniorskiej reprezentacji Leningradu.

Kariera naukowa

W 1959 ukończył studia na Wydziale Fizyczno-Chemicznym Leningradzkiego Instytutu Technologicznego, a w 1964 studia w Leningradzkim Instytucie Kultury Fizycznej. W 1970 uzyskał stopień doktora nauk pedagogicznych. W latach 1967-1974 pracował jako starszy wykładowca i docent Katedry Piłki Nożnej i Hokeja w Leningradzkim Instytucie Kultury Fizycznej. Do pracy na uczelni powrócił w 1992 obejmując na trzy lata funkcję kierownika Katedry Piłki Nożnej i Hokeja.

Kariera trenera i działacza

W latach 1974-1976 (z przerwami) wchodził w skład sztabu szkoleniowego reprezentacji ZSRR jako asystent Konstantina Bieskowa i Walerego Łobanowskiego. Z Łobanowskim jako selekcjonerem radzieckiej kadry współpracował również w latach 1983 i 1986-1990. W okresie jego pracy z drużyną ZSRR zdobyła ona brązowy medal Igrzysk Olimpijskich w Montrealu (1976) i Wicemistrzostwo Europy (1988). W 1983 Morozow zastępował Łobanowskiego na stanowisku pierwszego trenera kijowskiego Dynama. W ekstraklasie prowadził również CSKA Moskwa. Kilkakrotnie powracał do pracy z Zenitem. Po raz pierwszy w 1977, kiedy został p.o. pierwszego trenera. Rok później został pełnoprawnym szkoleniowcem leningradzkiego klubu, z którym w 1980 zdobył trzecie miejsce w Wyższej Lidze ZSRR. Po kilkuletniej przerwie poprowadził Zenit w sezonie 1991. W latach 1995-1997 pełnił w tym klubie funkcję dyrektora sportowego. Na początku 2000 był konsultantem trenera Anatolija Dawydowa, którego latem tego samego roku zastąpił na stanowisku głównego szkoleniowca Zenitu. W następnym sezonie doprowadził klub do trzeciego miejsca w lidze. W lipcu 2002 ustąpił z funkcji z powodu złego stanu zdrowia, obejmując jednocześnie rolę doradcy prezydenta klubu. W następnym roku prowadził petersburski zespół Pietrotriest.

W pierwszej połowie lat 90. pracował również za granicą, prowadząc kadry narodowe Iraku i Kuwejtu oraz klub FK Szardża w Zjednoczonych Emiratach Arabskich.

Zmarł 15 lutego 2005 w Sankt Petersburgu. Został pochowany na cmentarzu Siestrorieckim.

Sukcesy i odznaczenia

Sukcesy trenerskie

• brązowy medalista Mistrzostw ZSRR: 1980
• brązowy medalista Mistrzostw Rosji: 2001
• finalista Pucharu Rosji: 2002
• mistrz Pierwszej ligi ZSRR: 1986

Odznaczenia

• tytuł Mistrza Sportu ZSRR:
• tytuł Zasłużonego Trenera ZSRR: 1989
• Order Przyjaźni: 1997
• Kandydat nauk pedagogicznych: 1970

Linki zewnętrzne

• Statystyki na KLISF (ros.)
• Sylwetka zawodnika na rusteam.permian.ru (ros.)
• Profil na stronie allfutbolist.ru (ros.)