Jurij Morozow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy piłkarza i trenera. Zobacz też: Jurij Morozow (polityk).
Jurij Morozow
Imię i nazwisko Jurij Andriejewicz Morozow
Data i miejsce
urodzenia
13 maja 1934
Siniawino, Rosyjska FSRR 
Data i miejsce
śmierci
15 lutego 2005
Sankt Petersburg, Rosja 
Pseudonim Died (dziadek)
Pozycja pomocnik
Wzrost 183 cm
Masa ciała 78 kg
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
1954
1955–1956
1957–1958
1958–1961
1962–1964
Zenit Leningrad
FSzM Leningrad
Zenit Leningrad
Admirałtiejec Leningrad
Dinamo Leningrad
1 (0)
? (?)
14 (1)
98 (8)
76 (3)
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
1974–1976
1977
1977–1982
1983
1983
1984–1987
1986–1990
1988
1990
1991
1992
1994
1994
1995–1997
2000
2000–2002
2002–2003
2003
 ZSRR (asystent)
Spartak Moskwa (asystent)
Zenit Leningrad
Dynamo Kijów
 ZSRR (asystent)
CSKA Moskwa
 ZSRR (asystent)
 ZSRR
 Irak
Zenit Leningrad
FK Szardża
 Kuwejt (asystent)
 Kuwejt olimpijska
Zienit Petersburg (dyr.sportowy)
Zenit Sankt Petersburg (konsultant)
Zenit Sankt Petersburg
Zenit Sankt Petersburg (doradca prezesa)
Pietrotriest Sankt Petersburg

Jurij Andriejewicz Morozow, ros. Юрий Андреевич Морозов (ur. 13 maja 1934 w Siniawinie w obwodzie leningradzkim, Rosyjska FSRR, zm. 15 lutego 2005 w Sankt Petersburgu, Rosja) – rosyjski piłkarz, grający na pozycji pomocnika, trener i działacz piłkarski, nauczyciel akademicki.

Kariera piłkarska[edytuj | edytuj kod]

Przez całą karierę zawodniczą związany był z drużynami leningradzkimi: Zenitem, FSzM, Admiraltiejcem oraz Dinamem. Występował w rozgrywkach radzieckiej ekstraklasy, grał w juniorskiej reprezentacji Leningradu.

Kariera naukowa[edytuj | edytuj kod]

W 1959 ukończył studia na Wydziale Fizyczno-Chemicznym Leningradzkiego Instytutu Technologicznego, a w 1964 studia w Leningradzkim Instytucie Kultury Fizycznej. W 1970 uzyskał stopień doktora nauk pedagogicznych. W latach 1967-1974 pracował jako starszy wykładowca i docent Katedry Piłki Nożnej i Hokeja w Leningradzkim Instytucie Kultury Fizycznej. Do pracy na uczelni powrócił w 1992 obejmując na trzy lata funkcję kierownika Katedry Piłki Nożnej i Hokeja.

Kariera trenera i działacza[edytuj | edytuj kod]

W latach 1974-1976 (z przerwami) wchodził w skład sztabu szkoleniowego reprezentacji ZSRR jako asystent Konstantina Bieskowa i Walerego Łobanowskiego. Z Łobanowskim jako selekcjonerem radzieckiej kadry współpracował również w latach 1983 i 1986-1990. W okresie jego pracy z drużyną ZSRR zdobyła ona brązowy medal Igrzysk Olimpijskich w Montrealu (1976) i Wicemistrzostwo Europy (1988). W 1983 Morozow zastępował Łobanowskiego na stanowisku pierwszego trenera kijowskiego Dynama. W ekstraklasie prowadził również CSKA Moskwa. Kilkakrotnie powracał do pracy z Zenitem. Po raz pierwszy w 1977, kiedy został p.o. pierwszego trenera. Rok później został pełnoprawnym szkoleniowcem leningradzkiego klubu, z którym w 1980 zdobył trzecie miejsce w Wyższej Lidze ZSRR. Po kilkuletniej przerwie poprowadził Zenit w sezonie 1991. W latach 1995-1997 pełnił w tym klubie funkcję dyrektora sportowego. Na początku 2000 był konsultantem trenera Anatolija Dawydowa, którego latem tego samego roku zastąpił na stanowisku głównego szkoleniowca Zenitu. W następnym sezonie doprowadził klub do trzeciego miejsca w lidze. W lipcu 2002 ustąpił z funkcji z powodu złego stanu zdrowia, obejmując jednocześnie rolę doradcy prezydenta klubu. W następnym roku prowadził petersburski zespół Pietrotriest.

W pierwszej połowie lat 90. pracował również za granicą, prowadząc kadry narodowe Iraku i Kuwejtu oraz klub FK Szardża w Zjednoczonych Emiratach Arabskich.

Zmarł 15 lutego 2005 w Sankt Petersburgu. Został pochowany na cmentarzu Siestrorieckim[1].

Sukcesy i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Sukcesy trenerskie[edytuj | edytuj kod]

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]