Jurij Siewidow
| Jurij Siewidow | ||
| Imię i nazwisko | Jurij Aleksandrowicz Siewidow | |
| Data i miejsce urodzenia |
24 sierpnia 1942 Moskwa, Rosyjska FSRR  |
|
| Data i miejsce śmierci |
11 lutego 2010 Marbella, Hiszpania  |
|
| Pozycja | napastnik | |
| Wzrost | 185 cm | |
| Masa ciała | 82 kg | |
| Kariera juniorska | ||
|---|---|---|
| FSzM Moskwa | ||
| Kariera seniorska | ||
| Lata | Klub | M (G) |
| 1959–1962 1960–1965 1970–1971 1972 1972 1974 |
Moldova Kiszyniów Spartak Moskwa Kajrat Ałma-Ata Karpaty Lwów Szachtar Donieck Spartak Riazań |
10 (0) 146 (71) 63 (22) 0 (0) 16 (7) 5 (0) |
| Reprezentacja narodowa | ||
| Lata | Reprezentacja | |
| 1964 |  ZSRR olimpijska |
3 (1) |
| Kariera trenerska | ||
| Lata | Klub/reprezentacja | |
| 1975–1977 1978–1979 1980–1981 1984 1985 1987 1997 1998 |
FSzM Moskwa Dinamo Wołogda Spartak Riazań Szynnik Jarosławl Dinamo Machaczkała Neftçi Baku (asystent) Magnezit Satka Patriot Moskwa |
|
Jurij Aleksandrowicz Siewidow, ros. Юрий Александрович Севидов (ur. 24 sierpnia 1942 w Moskwie, Rosyjska FSRR, zm. 11 lutego 2010 w Marbella, Hiszpania) – rosyjski piłkarz, grający na pozycji napastnika, trener piłkarski.
Spis treści |
Kariera piłkarska [edytuj]
Kariera klubowa [edytuj]
Wychowanek FSzM Moskwa, a potem drużyny miasta Stupino, którą trenował jego ojciec Aleksandr Siewidow. W 1959 rozpoczął karierę piłkarską w klubie Moldova Kiszyniów, który również trenował jego ojciec. W wieku 17 lat, został piłkarzem Spartaka Moskwa. W 1962 roku otrzymał nagrodę gazety "Trud" jako najlepszy strzelec spośród wszystkich moskiewskich klubów pierwszoligowych.
W 1965 roku kierując samochodem potrącił człowieka, a im był członek Akademii Nauk ZSRR Dmitrij Riabczykow, chemik, laureat Nagrody Stalina, który wkrótce zmarł w szpitalu w wyniku błędu lekarza. Siewidow został skazany na dziesięć lat więzienia, o co "poprosił" Komitet Centralny Partii Komunistycznej ZSRR i został pozbawiony tytułu mistrza sportu. Po 4 latach zwolniony w ramach amnestii.
Po powrocie z więzienia rozegrał kilka spotkań towarzyskich w składzie Chimik Hrodna. Pewnego dnia pojechał do swojego domu w Moskwie, gdzie spotkał sąsiada na klatce schodowej piłkarza Spartaka Moskwa Galimziana Chusainowa, który zaprosił go do zespołu, ale klub nie chciał podpisać kontrakt z byłym więźniem. Potem odezwał się na prośbę ojca pomóc Kajratowi Ałma-Ata powrócić do Wyższej Ligi. Kiedy ojciec odszedł do Dynama Kijów, opuścił również kazachski klub i został piłkarzem Karpaty Lwów. Ale nie spodobało się jemu we lwowskim zespole i już w kwietniu tamtego roku zmienił klub na Szachtar Donieck. W 1974 zakończył swoją karierę piłkarską w Spartaku Riazań.
Kariera reprezentacyjna [edytuj]
31 maja 1964 zadebiutował w olimpijskiej reprezentacji Związku Radzieckiego w meczu towarzyskim z NRD zremisowanym 1:1, w którym strzelił gola. Łącznie rozegrał tylko 3 mecze. Na więcej los nie pozwolił.
Kariera zawodowa [edytuj]
Po zakończeniu kariery piłkarskiej pracował jako szkoleniowiec w FSzM Moskwa. Potem prowadził kluby Dinamo Wołogda, Spartak Riazań, Szynnik Jarosławl i Dinamo Machaczkała. W 1987 roku pomagał ojcowi trenować Neftçi Baku[1].
Również komentował mecze piłki nożnej, przygotowywał przeglądy meczów piłkarskich dla gazety "Sowiecki sport". Pracował jako współprowadzący programu "Sportowy Kanał" w radiu "Majak". Trenował amatorskie zespoły Magnezit Satka i Patriot Moskwa.
11 lutego 2010 zmarł podczas podróży służbowej w Marbelli, gdzie pracował nad relacjami z przygotowań przedsezonowych Lokomotywa Moskwa. Według służby prasowej "Lokomotywa" Siewidow doznał zawału serca w nocy z 10 na 11 lutego, zmarł przed przyjazdem karetki[2]. Został pochowany na cmentarzu Wostriakowskim[3].
Sukcesy i odznaczenia [edytuj]
Sukcesy klubowe [edytuj]
- mistrz ZSRR: 1962
- wicemistrz ZSRR: 1963
- brązowy medalista Mistrzostw ZSRR: 1961
- zdobywca Pucharu ZSRR: 1963, 1965
- zdobywca Pucharu Międzynarodowego Związku Kolejarzy: 1970
Sukcesy indywidualne [edytuj]
- wicekról strzelców Mistrzostw ZSRR: 1962 (16 goli)
- wybrany do listy 33 najlepszych piłkarzy ZSRR: Nr 3 (1962)
Odznaczenia [edytuj]
- tytuł Mistrza Sportu ZSRR: 1961 (pozbawiono w 1965, przywrócono w 1970)
