Juventus F.C.

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Juventus Turyn)
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Football pictogram.svg Juventus
Juventus Football Club
Pełna nazwa Juventus Football Club SpA
Przydomek La Vecchia Signora (Stara Dama)
Bianconeri (Biało-Czarni)
Le Zebre (Zebry)
Gobbi, Juve
Barwy          
Data założenia 1 listopada 1897
Liga Serie A
Debiut w najwyższej lidze 1900
Adres Corso Gaetano Scirea 3210128 Torino
Stadion Juventus Stadium
Prezes Andrea Agnelli
Trener Massimiliano Allegri
Asystent trenera Marco Landucci
Stroje
domowe
Stroje
wyjazdowe
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa

Juventus Football Club SpA (znany jako Juventus lub Juve) – włoski klub piłkarski założony 1 listopada 1897 roku jako FC Juventus przez grupę uczniów, z liceum Massimo d’Azeglio. Zespół ma siedzibę w Turynie. Często jest przez to niepoprawnie nazywany Juventusem Turyn.

Juventus jest najbardziej utytułowanym klubem w kraju – ma na koncie trzydzieści oficjalnych tytułów mistrza kraju, dziewięć Pucharów Włoch i sześć Superpucharów Włoch. W rozgrywkach międzynarodowych zespół zwyciężył dwa razy w Lidze Mistrzów, zdobył jeden Puchar Zdobywców Pucharów, a także trzy Puchary UEFA.

W 2006 roku w wyniku afery calciopoli klub został zdegradowany do Serie B, gdzie wystartował z –9 punktami i występował w niej jeden sezon.

Drużyna swoje domowe spotkania od sezonu 2011/2012 rozgrywa na nowo wybudowanym stadionie (Juventus Stadium) liczącym nieco ponad 41 tys. miejsc siedzących. Zawodnicy swoje domowe spotkania najczęściej grają w białych koszulkach w czarne pasy, białych spodenkach oraz białych getrach. Klub posiada pięć przydomków, lecz te dwa najbardziej znane to – La Vecchia Signora(Stara Dama) oraz Bianconeri (biało-czarni).

Od sezonu 2011/2012 stanowisko trenera obejmuje były zawodnik samego Juventusu – Antonio Conte, który przybył do klubu z AC Sieny po tym jak wywalczył z tą drużyną awans do Serie A. W turyńskim zespole zastąpił on Luigiego Del Neriego, który nie spełnił oczekiwań klubu plasując się z nim na 7. miejscu włoskiej tabeli wcześniejszego sezonu, co nie pozwoliło nawet na występy w Lidze Europejskiej. Conte w swoim debiutanckim sezonie na ławce Juventusu zdobył mistrzostwo kraju jednocześnie nie zaliczając ani jednej porażki w ligowych rozgrywkach, a licząc wszystkie rozegrane w tamtym okresie mecze, poległ dopiero w finałowym spotkaniu Pucharu Włoch z Napoli, co nieszczęśliwie zakończyło jego passę bez przegranego spotkania biorąc pod uwagę wszystkie rozegrane mecze w tamtym sezonie.

Rolę kapitana drużyny pełni Gianluigi Buffon.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwszy skład Juventusu – 1898 rok

Początki[edytuj | edytuj kod]

Juventus Football Club powstał z inicjatywy turyńskich uczniów 1 listopada w roku 1897[1]. Zmiana nazwy na Juventus FC nastąpiła w 1899 roku, a w biało-czarnych koszulkach piłkarze zaczęli grać od 1903 roku. Rok później piłkarze rozegrali pierwszy oficjalny mecz. Przeciwnikiem było FC Torinese. Mecz zakończył się porażką 0:1. Już w 1905 (9 kwietnia) Juventus zdobył pierwsze mistrzostwo Włoch. W walce pokonał zespoły Milanu i Sampdorii. Za sukcesem klubu stał biznesmen Alfredo Dick. Po zakończeniu I wojny światowej aspiracje Bianconerich wzrosły. Bramki bronił Giacone, a w obronie pomagali mu Novo (zaliczył występy w reprezentacji kraju) i Bruno. W tym samym czasie Corrado Corradini napisał dla klubu hymn, który obowiązywał do lat sześćdziesiątych. Giampiero Combi, jeden z najlepszych piłkarzy świata, zadebiutował w barwach Juventusu w roku 1923. Tego samego roku Edoardo Agnelli, syn założyciela Fiata, został mianowany nowym prezydentem klubu.

Drużyna w 1903 roku

Ponieważ Juventus pozyskiwał coraz większą rzeszę kibiców, postanowiono rozgrywać mecze na obiekcie przy Marsiglia Road. Trenerem Juve został Jenő Károly z Węgier, który wraz z Hirzerem (również Węgier) uzupełnił zdolności Combiego, Rosetty, Muneratiego i Bigatto. Efektem tej współpracy był drugi tytuł mistrzowski zdobyty w sezonie 1925/26. Sezon 1929/30 to pierwszy sezon Serie A, w którym udział wzięło 18 drużyn. A już od następnego, przez pięć lat (1930/31-1934/35) Juventus wygrywał rokrocznie ligę włoską. W klubie grały takie gwiazdy jak Orsi, Caligaris, Monti, Cesarini, Varglien, Bertolini, Ferrari i Borel, a trenerem był Carlo Carcano, który prowadził także reprezentację Włoch.

Po II wojnie światowej[edytuj | edytuj kod]

Po zdobyciu piątego z rzędu mistrzostwa Włoch w katastrofie lotniczej niedaleko Genui zginął Edoardo Agnelli. W roku 1947 prezydenturę objął Giovanni Agnelli. W tym czasie w klubie grały takie sławy jak Parola i dwójka Duńczyków – Hansen (pierwotnie miał występować w Torino) i Præst. W tym samym czasie w Juventusie grał Giampiero Boniperti, który zaliczył 664 mecze dla Juve, w tym 444 w Serie A. W 15 sezonach zdobył dla Juventusu 177 bramek.

W latach 1950 i 1952 Juventus dołożył kolejne dwa tytuły mistrzowskie. W 1954 roku Giovanni Agnelli zrezygnował z prezydentury na rzecz swojego młodszego brata, który po odbyciu służby wojskowej w 1955 roku objął stery Juve.

Dzięki Omarowi Sívoriemu (jako pierwszy piłkarz Juventusu otrzymał „Złotą Piłkę”) i Johnowi Charlesowi Juventus wywalczył kolejne 3 scudetta (1958, 1960, 1961) oraz pierwszą gwiazdkę za wywalczenie 10 tytułów mistrzowskich. Rok 1967 przyniósł kolejne scudetto dla Juventusu. Prezydentem był już Vittore Catelli. Umberto Agnelli zrezygnował z przewodzenia Bianconerim tuż przed sezonem 1961/62.

Wielkie czasy Juventusu[edytuj | edytuj kod]

W 1971 roku prezydentem został Giampiero Boniperti. W następnych 15 latach (1972-87) Juventus dziewięć razy był najlepszą drużyną we Włoszech. Dołożył też sukcesy na arenie europejskiej i międzynarodowej. Trenerami w tych czasach byli Vycpálek, Parola i Giovanni Trapattoni. Barwy Juve w tych latach reprezentowali tacy piłkarze jak: Zoff, Scirea, Capello, Cabrini, Causio, Rossi, Gentile, Furino, Anastasi i Bettega. Włochów uzupełniali obcokrajowcy, m.in.: Zbigniew Boniek, Francuz Michel Platini (zdobywca 2 scudetto, 2 Europejskich Pucharów, Pucharu Interkontynentalny, 3 tytułów króla strzelców, 3 Złotych Piłek) i Duńczyk Michael Laudrup.

Napis Amicizia (wł. przyjaźń) utworzony na trybunie The Kop przez kibiców Liverpoolu w 20 rocznicę wydarzeń na Heysel.

Tragedia na Heysel[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Osobny artykuł: Tragedia na Heysel.

Jednym z najtragiczniejszych momentów tamtych czasów, był finał Pucharu Mistrzów w roku 1985, kiedy naprzeciwko sobie stanęły drużyny Juventusu i Liverpoolu. Kibice Liverpoolu rzucili się na kibiców Juventusu w trakcie meczu. W wyniku obrażeń i ścisku jaki zapanował wśród uciekających kibiców zginęło 39 fanów z Włoch.

Wydarzenia te były emitowane na żywo przez wszystkie stacje telewizyjne, które wykupiły prawo do emisji tego meczu, w tym także przez Telewizję Polską. Zamieszki zaczęły się około godziny 19. Fani Liverpoolu bez problemu przedarli się przez małe ogrodzenie i zaatakowali kibiców Juventusu. Włoscy kibice zaczęli uciekać, tratując się nawzajem. Część osób została przygnieciona trzymetrową ścianą, która zawaliła się pod naporem tłumu.

Mimo to mecz rozegrano, a Juventus – z Michelem Platinim i Zbigniewem Bońkiem w składzie – wygrał z Liverpoolem 1:0 zdobywając po raz pierwszy Puchar Europy.

Wielka trójca – Triada[edytuj | edytuj kod]

Rok 1994 to początek przewodnictwa wielkiej trójcy (Antonio Giraudo, Luciano Moggi i Roberto Bettega). Trenerem został Marcello Lippi. W pierwszym roku pracy od razu poprowadził piłkarzy do pierwszego od 9 lat mistrzostwa Włoch. Do tego dołożył także dziewiąty Puchar Włoch, lecz poniósł porażkę w finale Pucharu UEFA.

Sezon 1995/96 to sukces w Lidze Mistrzów (spadkobiercy po Pucharze Europy). W finale drużyna Lippiego pokonała Ajax Amsterdam po rzutach karnych. Kolejne lata to kolejne sukcesy: Puchar Interkontynentalny w Tokio, Superpuchar Europy, a do tego kolejny sukces w krajowych rozgrywkach, czyli 24. scudetto.

Lippi doprowadził Juventus do kolejnych dwóch finałów Ligi Mistrzów jednak Juventus nie zdołał pokonać najpierw Borussii Dortmund (1996/97), a potem Realu Madryt (1997/98). Lippi te niepowodzenia wynagrodził kibicom zdobywając scudetto numer 25. i kolejny Superpuchar Włoch.

Barwy Juve reprezentowali wtedy między innymi: Peruzzi, Ferrara, Pessotto, Zidane, Dechamps, Ravanelli, Vialli, Vieri, Inzaghi, R. Baggio oraz Del Piero, który stał się symbolem Juventusu na przełomie wieków. W 1999 roku Lippiego zastąpił Carlo Ancelotti. W 1999 roku Bianconeri wywalczyli awans do Pucharu UEFA wygrywając Puchar Intertoto. Rok 2001 to powrót Marcello Lippiego i dokładnie tak samo jak w roku 1994 Lippi obejmując Juventus zdobył scudetto. Rok później powtórzył wyczyn deklasując pozostałe drużyny Serie A. Lippi dwukrotnie staje przed szansą wywalczenia dziesiątego trofeum w Pucharze Włoch, jednak najpierw silniejsza była AC Parma (2001/02), a następnie Lazio Rzym (2003/04).

Pod koniec maja 2004 roku nowym trenerem Juve zostaje Fabio Capello, który już w pierwszym sezonie zdobył z zespołem Starej Damy scudetto. Sezon 2004/2005 Juve zakończyło na ćwierćfinale Ligi Mistrzów. Do klubu przed sezonem przybyli: Cannavaro, Zebina, Emerson, Mutu, Ibrahimović.

Latem zespół zasili Christian Abbiati, Giorgio Chiellini oraz Patrick Vieira. W następnym sezonie 2005/2006 Juventus ponownie sięgnął po Mistrza Włoch, lecz w Lidze Mistrzów doszedł do ćwierćfinału ulegając Arsenalowi.

Afera Calciopoli[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Osobny artykuł: Afera Calciopoli.

Pod koniec sezonu 2005/06 wyszła na jaw sprawa kontaktowania się z rzekomymi osobami odpowiedzialnymi za przydzielanie arbitrów na mecze ligowe przez przedstawicieli zarządów czołowych włoskich klubów – Juventusu, Milanu, Lazio oraz Fiorentiny – tzw. Afera Calciopoli. Na podstawie wyroku, który zapadł 14 lipca 2006 roku, Juventus został zdegradowany do Serie B. Tym samym odebrane zostały mu również tytuły mistrzowskie wywalczone w sezonach 2004/2005 oraz 2005/2006, jak również prawo do występów w kolejnej edycji Ligi Mistrzów. Jednocześnie klub przystąpić miał do rozgrywek Serie B z ujemnym dorobkiem 30 punktów. W związku z tym z klubu odeszli: Cannavaro, Thuram, Zambrotta, Vieira, Ibrahimovic i Emerson. Jednak pozostanie w klubie zadeklarowały żywe legendy klubu: Alessandro Del Piero, Mauro Camoranesi, David Trezeguet, Pavel Nedved, i Gianluigi Buffon. 25 lipca 2006 roku sąd apelacyjny włoskiej federacji piłkarskiej złagodził karę klubowi, odejmując 17 punktów w miejsce 30 na starcie kolejnego sezonu Serie B. 27 października 2006 Sąd Arbitrażowy złagodził karę do 9 karnych punktów.

Powrót do Serie A[edytuj | edytuj kod]

19 maja 2007 roku, na trzy kolejki przed końcem rozgrywek, Juventus zapewnił sobie bezpośredni awans do Serie A. Po wyjazdowej wygranej z AC Arezzo (5-1) turyńczycy mieli 8 punktów przewagi nad drugim Genoa CFC oraz 10 nad trzecim SSC Napoli, co dało im pewne pierwsze miejsce, premiowane promocją do najwyższej klasy rozgrywkowej bez udziału w barażach. Po ostatnim gwizdku sędziego zawodnicy Starej Damy założyli różowe koszulki z napisem „B...astA” (litera B przekreślona; basta po włosku znaczy dosyć).

Po tym jak Juve wywalczyło awans do Serie A zespół zasiliło wielu zawodników, którzy mieli pomóc w zdobyciu mistrzostwa kraju. Zaliczają się do nich Vincenzo Iaquinta, Sergio Almirón, Antonio Nocerino, Domenico Criscito oraz Tiago Mendes. Niestety sezon 2007/08 Juventus zakończył na trzeciej pozycji tuż za Interem i Romą, a przed Fiorentiną. W klasyfikacji strzelców wygrało dwóch graczy Juventusu: Alessandro Del Piero (21 bramek) i David Trezeguet (20 bramek). Pozycja ta dała możliwość wystąpienia ponownie klubu w Lidze Mistrzów.

Latem 2008 roku do klubu sprowadzono Amauriego, Alexandra Manningera, Olofa Mellberga i Christiana Poulsena. Drużynę opuścili Antonio Nocerino, Domenico Criscito oraz Rubén Olivera. W sezonie 2008/09 Juventus zajął drugą pozycję i tym razem ustąpił pola jedynie Interowi. Za Starą Damą znalazły się A.C. Milan i Fiorentina. Najlepszym strzelcem zespołu ponownie okazał się Alessandro Del Piero, który zdobył 12 bramek. Tuż za nim znalazł się Amauri z dorobkiem 11 goli. W Lidze Mistrzów Juventus doszedł do 1/8 finału, ulegając w nim Chelsea.

Mimo, że do klubu zakupiono Diego oraz Felipe Melo sezon 2009/10 dla zespołu był jednym z gorszych od kilkunastu lat. Trenerem został były piłkarz Juventusu Ciro Ferrara, jednak po kiepskich wynikach został zwolniony już w styczniu 2010. Nowym trenerem został Alberto Zaccheroni, który miał wyprowadzić Starą Damę z kryzysu. Jednak mu się to nie udało i Juventus ostatecznie zajął 7. pozycję i zakwalifikował się do III rundy kwalifikacyjnej Ligi Europy. Po zakończonym sezonie nowym trenerem został Luigi Delneri. W pierwszej rundzie fazy grupowej Ligi Europy Juventus trafił do grupy A, mając za przeciwników m.in. Lecha Poznań. Juventus jednak nie wyszedł z tej grupy zdobywając mniejszą liczbę punktów niż wspomniany Lech Poznań oraz angielski zespół Manchester City.

31 maj 2011 roku nowym szkoleniowcem zespołu został Antonio Conte. Sezon 2011/2012 Juve zakończyło z tytułem mistrza kraju. Dokonało tego w efektownym stylu – w lidze w 38 meczach zanotowali 24 zwycięstwa i 14 remisów, będąc pierwszą od 20 lat drużyną w Serie A, która przez cały sezon pozostała niepokonana. Ekipa doszła też do finału Pucharu Włoch, w którym przegrała 0:2 z Napoli.

Ze względu na odebranie tytułów z sezonów 2004/05 i 2005/06 (afera Calciopoli), oficjalna liczba zdobytych mistrzostw Włoch wynosi 29. W związku z tym klub nie ma prawa umieścić trzech złotych gwiazdek na koszulkach (za 30 tytułów mistrzowskich). Od sezonu 2012/13 zrezygnowano z umieszczenia na koszulkach dwóch przysługujących klubowi gwiazdek, a pod herbem umieszczono napis 30 SUL CAMPO (pol. 30 NA BOISKU). Pomimo tych obostrzeń trzy złote gwiazdki prezentowane są na oficjalnej stronie klubu i cieszą się popularnością wśród kibiców.

W sezonie 2012/13 klub zakupił Nicolasa Anelkę, Paula Pogbę, Kwadwo Asamoaha, Sebastiana Giovinco, Mauricio Islę oraz Lúcio. Sezon 2012/13 klub zakończył na pierwszym miejscu w lidze za dorobkiem 87 punktów oraz dotarł do półfinału pucharu Włoch. W Lidze Mistrzów Juve dotarło do ćwierćfinału, gdzie uległo 0:4 Bayernowi Monachium.

W lipcu 2013 do klubu trafił Carlos Tévez, który otrzymał numer "10" po Alessandro Del Piero. Oprócz niego do klubu przybyli Fernando Llorente oraz Angelo Ogbonna. Zespół opuścili Alessandro Matri, Nicolas Anelka, Felipe Melo oraz Emanuele Giaccherini. Po 7 kolejkach zespół zajmował trzecie miejsce w lidze z dorobkiem 19 punktów.

Stadion delle Alpi[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Osobny artykuł: Stadio delle Alpi.

Stadio delle Alpi został wybudowany w 1990 roku na potrzeby Mistrzostw Świata w piłce nożnej, których Włosi byli gospodarzami. Po dwóch latach budowy największą trudnością okazało się nadanie nazwy dla nowej areny piłkarskiej. Propozycje nadania takich nazw jak „Meeting” czy „Agora” szybko zostały porzucone przez radę miasta. Wówczas to pomyślano o górach Alpach, u podnóży których leży Turyn. Stąd też wzięła się nazwa – Stadio delle Alpi. Stadion ma teoretyczną pojemność 70040 miejsc, ale ze względów bezpieczeństwa zmniejszono jego pojemność najpierw do 67 tys., a potem do 60 tys. miejsc. Po sezonie 2005/06 Stadion Alpejski został zburzony, w jego miejsce powstał otwarty w 2011 roku Juventus Arena. W latach 2006-2011 Juventus swoje mecze rozgrywa na Stadio Olimpico di Torino.

Kibice[edytuj | edytuj kod]

Kibice Juventusu na Stadio Olimpico di Torino podczas meczu Juventus – SSC Napoli w sezonie 2005/2006.

Juventus jest uznawany za trzecią, pod względem liczby kibiców, drużynę na świecie. Popularniejszymi zespołami są jedynie Real Madryt i Manchester United.

We Włoszech działają różne grupy kibiców Juventusu. Do najważniejszych należą m.in. Arditi, Drughi Bianconeri, Nucleo, Viking, Tradizione czy Bravi Ragazzi[2].

Kibice Juve posiadają oficjalny sojusz z holenderskim Den Haag (od 1989 r.) [potrzebne źródło]. Drużyny darzą się sympatią, co widać między innymi po rozwieszonych na stadionach transparentach czy flagach. We Włoszech fani Starej Damy nawiązali dobre kontakty z kibicami SyrakuzSiracusa Calcio[3].

Największą niechęcią kibice Starej Damy darzą natomiast rywali z Mediolanu – A.C. Milan i Inter Mediolan (pojedynki tych drużyn nazywane są derbami Włoch) oraz lokalnych przeciwników – Torino FC. Poza tymi zespołami fani Juventusu nie lubią się z kibicami: Fiorentiny, Romy, Lazio, Napoli, Livorno (za lewicowe poglądy). Jeżeli chodzi o drużyny z zagranicy, kibice Juventusu są wrogo nastawieni wobec fanów angielskiego Liverpool F.C. (po tragedii na Heysel) oraz niemieckiej Borussii Dortmund (po przegranym finale Ligi Mistrzów w 1997 roku)[3].

Stara Dama ma także wielu kibiców w Europie Środkowej (w tym w Polsce), ich liczbę szacuje się na około 3 miliony[4]. Oficjalny polski fanclub Juventusu (JuvePoland Club) zrzesza ponad 15 tysięcy osób[5].

Juventus w Lidze Mistrzów[edytuj | edytuj kod]

Juventus siedmiokrotnie występował w finale Ligi Mistrzów. Zawodnicy włoskiego zespołu podnieśli jednak puchar tylko dwa razy.

Sezon Miejsce finału Przeciwnik Wynik Strzelcy[6]
1972/73 Serbia Belgrad Holandia Ajax Amsterdam 0:1 (0:1) Rep 4'
1982/83 Grecja Ateny Niemcy Hamburger SV 0:1 (0:1) Magath 7'
1984/85 Belgia Bruksela Anglia Liverpool F.C. 1:0 (0:0) Platini 56' (k.)
1995/96 Włochy Rzym Holandia Ajax Amsterdam 1:1 (1:1, 1:1), k. 4:2 Ravanelli 12' – Litmanen 41'
1996/97 Niemcy Monachium Niemcy Borussia Dortmund 1:3 (0:2) Del Piero 64' – Riedle 29', 34', Ricken 71'
1997/98 Holandia Amsterdam Hiszpania Real Madryt 0:1 (0:0) Mijatović 67'
2002/03 Anglia Manchester Włochy A.C. Milan 0:0 (0:0, 0:0), k. 2:3


Derby Turynu[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Osobny artykuł: Derby Turynu w piłce nożnej.

Derby Turynu, lub „Derby della Mole” są to mecze rozgrywane z udziałem dwóch drużyn z tego miasta – Juventusu oraz Torino FC. Po raz pierwszy mecz między tymi dwoma klubami odbył się w 1906 roku (w tym samym roku powstało Torino FC).

Rozgrywki Mecze Juventus Remis Torino
Serie A 164 64 49 51
Puchar Włoch 16 7 5 4
Mecze towarzyskie 43 17 7 19
Razem 223 88 61 74


Bazy treningowe[edytuj | edytuj kod]

Na mapach: 44°58′40″N 7°36′58″E/44,977778 7,616111 Bazą treningową Juventusu jest Juventus Center mieszcząca się w Vinovo, w Piemoncie 14 km na południowy wschód od Turynu. Centrum zostało otwarte w 2006 roku. Teren ośrodka to 140 tys. m², chociaż obecnie użytkuje się 6 tys. m²[7]. Obejmuje obiekty medyczne oraz szkolenia dla pierwszego zespołu, i dziewięć sekcji młodzieżowych. Z ośrodka jest też nadawana telewizja Juventus Channel.

Trenerzy[edytuj | edytuj kod]

# Sezony Trener # Sezony Trener # Sezony Trener
01. 1923/1924 – 1925/1926 Węgry Jeno Karolý 21. 1960 Szwecja Gunnar Gren 41. 2006/2007 Francja Didier Deschamps
02. 1927/1928 Węgry Jozsef Viola 22. 1961/1962 Słowacja Julius Korostelev 42. 2007/2008 – 2008/2009 Włochy Claudio Ranieri
03. 1928/1929 – 1929/1930 Szkocja George Aitken 23. 1962/1963 Włochy Carlo Parola 43. 2009 – 2010 Włochy Ciro Ferrara
04. 1930/1931 – 1934/1935 Włochy Carlo Carcano 24. 1962/1963 – 1963/1964 Brazylia Paulo Amaral 44. 2010 Włochy Alberto Zaccheroni
05. 1934/1935 Włochy Carlo Bigatto 25. 1963/1964 Włochy Eraldo Monzeglio 45. 2010/2011 Włochy Luigi Del Neri
06. 1935/1936 – 1938/1939 Włochy Virginio Rosetta 26. 1964/1965 – 1968/1969 Paragwaj Heriberto Herrera 46. 2011/2012 – 2013/2014 Włochy Antonio Conte
07. 1939/1940 – 1940/1941 Włochy Umberto Caligaris 27. 1969/1970 Argentyna Luis Carniglia 47. 2014/2015 – Włochy Massimiliano Allegri
08. 1940/1941 Włochy Federico Munerati 28. 1969 Włochy Ercole Rabitti
09. 1942/1943 – 1945/1946 Włochy Felice Borel 29. 1970/1971 Włochy Armando Picchi
10. 1946/1947 – 1947/1948 Włochy Renato Cesarini 30. 1971/1972 – 1973/1974 Czechy Čestmír Vycpálek
11. 1948/1949 Szkocja William Chalmers 31. 1974/1975 – 1975/1976 Włochy Carlo Parola
12. 1949/1950 – 1950/1951 Anglia Jesse Carver 32. 1976/1977 – 1985/1986 Włochy Giovanni Trapattoni
13. 1951/1952 Włochy Luigi Bertolini 33. 1986/1987 – 1987/1988 Włochy Rino Marchesi
14. 1952/1953 Węgry György Sárosi 34. 1988/1989 – 1989/1990 Włochy Dino Zoff
15. 1953/1954 – 1954/1955 Włochy Aldo Olivieri 35. 1990/1991 Włochy Luigi Maifredi
16. 1955/1956 – 1956/1957 Włochy Sandro Puppo 36. 1991/1992 – 1993/1994 Włochy Giovanni Trapattoni
17. 1957/1958 – 1958/1959 Socjalistyczna Federacyjna Republika Jugosławii Ljubisa Brocic 37. 1994/1995 – 1998/1999 Włochy Marcello Lippi
18. 1958/1959 Włochy Teobaldo Depetrini 38. 1999/2000 – 2000/2001 Włochy Carlo Ancelotti
19. 1959/1960 – 1960/1961 Włochy Renato Cesarini 39. 2001/2002 – 2003/2004 Włochy Marcello Lippi
20. 1960/1961 Włochy Carlo Parola 40. 2004/2005 – 2005/2006 Włochy Fabio Capello

Prezesi[edytuj | edytuj kod]

Kadencja Prezes
1897 – 1899 Eugenio Canfari
1898 – 1901 Enrico Canfari
1901 – 1902 Carlo Favale
1903 – 1904 Giacomo Parvopassuv
1905 – 1906 Alfred Dick
1907 – 1910 Carlo Vittorio Varetti
1911 – 1912 Attilio Ubertalli
1913 – 1915 Giuseppe Hess
1915 – 1918 Gioacchino Armano – Fernando Nizza – Sandro Zambelli
1918 – 1920 Corrado Corradini
1920 – 1923 Gino Olivetti
1923 – 1935 Edoardo Agnelli
1935 – 1936 Enrico Craveri – Giovanni Mazzonis
1936 – 1941 Emilio de la Forest de Divonne
1941 – 1947 Piero Dusio
1947 – 1954 Giovanni Agnelli
1954 – 1955 Craveri – Cravetto – Giustiniani
1955 – 1962 Umberto Agnelli
1962 – 1971 Vittore Catella
1971 – 1990 Giampiero Boniperti
1990 – 2003 Vittorio Caissotti di Chiusano
2003 – 2006 Franzo Grande Stevens
2006 – 2009 Giovanni Cobolli Gigli
2009 – 2010 Jean-Claude Blanc
2010 –? Andrea Agnelli


Sponsorzy[edytuj | edytuj kod]

Sezony Sponsor główny
1981/82 – 1988/89 Ariston
1989/90 – 1991/92 Upim
1992/93 – 1994/95 Danone
1995/96 – 1997/98 Sony (Sony Minidisc)
1998/99 D+ Libertà Digitale / Tele+
1999/2000 D+ Libertà Digitale / Tele+ / Sony
2000/01 Tele+ / Sportal.com
2001/02 Fastweb / Tu Mobile
2002/03 – 2003/04 Fastweb / Tamoil
2004/05 Tamoil / Sky Sports
2005/06 – 2006/07 Tamoil
2007/08 – 2009/10 New Holland (Fiat Group)
2010/11 – 2011/12 BetClic / Balocco
2012/13 – 2020/21 Jeep
Sezony Sponsor techniczny
1979/80 – 1999/2000 Kappa
1999/2000 – 2000/01 Ciao Web
2000/01 – 2002/03 Lotto
2003/04 – 2014/15 Nike
2015/16 – 2021/22 Adidas


Siedziby klubu[edytuj | edytuj kod]

Lata Siedziba
1898 Via Montevecchio
1899 Via Piazzi, 4
1900-1902 Via Gazometro, 14
1903-1904 Via Pastrengo
1905-1906 Via Donati, 1
1919-1921 Via Carlo Alberto, 43
1921-1922 Via Botero, 16
1923-1933 Corso Marsiglia
1934-1943 Via Bogino, 12
1944-1947 Corso IV Novembre, 151
1948-1964 Piazza San Carlo, 206
1965-1985 Galleria San Federico, 54
1986-2000 Piazza Crimea, 7
2001-dziś Corso Galileo Ferraris, 32


Sukcesy[edytuj | edytuj kod]

Mecze w europejskich pucharach[edytuj | edytuj kod]

Trofea międzynarodowe[edytuj | edytuj kod]

FIFA Logo (2010).svg Zdobyte trofea w rozgrywkach międzynarodowych
(Stan na 31-05-2012)
Generic football.png
Rozgrywki Osiągnięcie Razy Sezon(y)
Copa Intercontinental.svg
Puchar Interkontynentalny
zdobywca 2 1985, 1996
finalista 1 1973
Coppacampioni.png
Puchar Europy/ Liga Mistrzów
zdobywca 2 1985, 1996
finalista 5 1973, 1983, 1997, 1998, 2003
UEFA Cup (adjusted).png
Puchar UEFA/ Liga Europy
zdobywca 3
(rekord)
1977, 1990, 1993
finalista 1 1995
Coppacoppe.png
Puchar Zdobywców
zdobywca 1 1984
finalista 0
Supercup.png
Superpuchar UEFA
zdobywca 2 1984, 1996
finalista 0
Coppa Intertoto.svg
Puchar Intertoto
zdobywca 1 1999
finalista 0
UEFA - Inter-Cities Fairs Cup.svg
Puchar Miast Targowych
zdobywca 0
finalista 2 1965, 1971

Trofea krajowe[edytuj | edytuj kod]

Włochy Zdobyte trofea w rozgrywkach Włoch
(Stan na 5 maja 2014)
Generic football.png
Rozgrywki Osiągnięcie Razy Sezon(y)


Scudetto.svg
Mistrzostwo
I miejsce 30(dwa tytuły odebrano klubowi w skutek afery korupcyjnej calciopoli, sezon 04/05 i 05/06)
1905, 1926, 1931, 1932, 1933, 1934, 1935, 1950, 1952, 1958Star*.svg, 1960, 1961, 1967, 1972, 1973, 1975, 1977, 1978, 1981, 1982Star*.svgStar*.svg, 1984, 1986, 1995, 1997, 1998, 2002, 2003, 2012, 2013, 2014Star*.svgStar*.svgStar*.svg
II miejsce 20 1903, 1904, 1906, 1938, 1946, 1947, 1953, 1954, 1963, 1974, 1976, 1980, 1983, 1987, 1992, 1994, 1996, 2000, 2001, 2009
III miejsce 15 1901, 1910, 1920, 1927, 1929, 1930, 1940, 1943, 1948, 1951, 1968, 1970, 1979, 2004, 2008
Coccarda Coppa Italia.svg
Puchar
zdobywca 9 1938, 1942, 1959, 1960, 1965, 1979, 1983, 1990, 1995
finalista 5 1973, 1992, 2002, 2004, 2012
Supercoppaitaliana.png
Superpuchar
zdobywca 6 1995, 1997, 2002, 2003, 2012, 2013
finalista 3 1990, 1998, 2005

II liga
I miejsce 1 2007
II miejsce 0
III miejsce 0
  • Campionato Federale di Prima Categoria:
    • mistrz (2x): 1908, 1909

Inne trofea[edytuj | edytuj kod]

finalista = 1

    • zdobywca (8x): 1961, 1994, 2003, 2004, 2005, 2009, 2010, 2012
    • finalista (5x): 1953, 1954, 1965, 1968, 2006
  • Trofeo Luigi Berlusconi:
    • zdobywca (10x): 1991, 1995, 1998, 1999, 2000, 2001, 2003, 2004, 2010, 2012
    • finalista (9x): 1996, 1997, 2002, 2005, 2006, 2007, 2008, 2009, 2011
  • Trofeo Birra Moretti:
    • zdobywca (6x): 1997, 2000, 2003, 2004, 2006, 2008
    • finalista (4x): 1998, 2002, 2005, 2007
  • Trofeo TIM:
    • zdobywca (1x): 2009
    • finalista (5x): 2001, 2003, 2006, 2008, 2011

Rekordy piłkarzy[edytuj | edytuj kod]

20 najlepszych strzelców

NR Zawodnik Bramki Narodowość
01 Alessandro Del Piero 290 Włochy
02 Giampiero Boniperti 179 Włochy
03 Roberto Bettega 178 Włochy
04 David Trézéguet 171 Argentyna Francja
05 Enrique Omar Sivori 167 Argentyna Włochy
06 Felice Borel 161 Włochy
07 Pietro Anastasi 131 Włochy
08 John Hansen 124 Dania
09 Federico Munerati 114 Włochy
10 Roberto Baggio
John Charles
105 Włochy

Walia

11 Michel Platini 104 Francja
12 Guglielmo Gabetto 102 Włochy
13 Filippo Inzaghi 89 Włochy
14 Raimundo Orsi 88 Włochy
15 Franco Causio 82 Włochy
16 Giovanni Ferrari 77 Włochy
17 Vittorio Sentimenti
Ermes Muccinelli
69 Włochy
18 Fabrizio Ravanelli 68 Włochy
19 Andrea Pirlo 65 Włochy
20 Giampaolo Menichelli 62 Włochy

20 najczęściej występujących

NR Zawodnik Występy Narodowość
01 Alessandro Del Piero 705 Włochy
02 Gaetano Scirea 552 Włochy
03 Giuseppe Furino 528 Włochy
04 Roberto Bettega 481 Włochy
05 Dino Zoff 476 Włochy
06 Giampiero Boniperti 460 Włochy
07 Sandro Salvadore 450 Włochy
08 Franco Causio 447 Włochy
09 Antonio Cabrini 440 Włochy
10 Antonello Cuccureddu 434 Włochy
11 Antonio Conte 419 Włochy
12 Claudio Gentile 414 Włochy
13 Giovanni Varglien 412 Włochy
14 Gianluigi Buffon 410 Włochy
15 Teobaldo Depetrini 388 Włochy
16 Gianfranco Leoncini 379 Włochy
17 Sergio Brio 378 Włochy
18 Stefano Tacconi 377 Włochy
19 Marco Tardelli 375 Włochy
20 Francesco Morini 372 Włochy

Indywidualne zdobycze[edytuj | edytuj kod]

Włoski piłkarz roku (Włochy)

Rok Zawodnik
1998 Włochy Alessandro Del Piero
2006 Włochy Fabio Cannavaro
2008 Włochy Alessandro Del Piero

Obcokrajowiec roku (Włochy)

Rok Zawodnik
1997
2001
Francja Zinédine Zidane
2002 Francja Argentyna David Trézéguet
2003 Czechy Pavel Nedvěd
2004 Szwecja Zlatan Ibrahimović

Włoski bramkarz roku (Włochy)

Rok Zawodnik
1997
1998
Włochy Angelo Peruzzi
1999
2001[8]
2002
2003
2004
2005
2006
Włochy Gianluigi Buffon


Rekordy klubowe[edytuj | edytuj kod]

  • Najwięcej punktów w Serie A: 102 (2013/2014)
  • Najmniej punktów w Serie A: 29 (1938/39 i 1961/62)
  • Największe domowe zwycięstwo: 9:1 z Interem (1960/61) i 8:0 z Fiorentiną (1952/53)
  • Największa domowa porażka: 7:1 z Milanem (1949/50)
  • Największe wyjazdowe zwycięstwo: 7:0 z Pro Patria (1950/51)
  • Największa wyjazdowa porażka: 6:0 z Interem (1953/54)
  • Najwyższe zwycięstwo w pucharach: Juventus – Rumelange 7:0 (1970/71), Juventus – Lechia Gdańsk 7:0 (1983/84), Juventus – Valur Reykjavik 7:0 (1986/87), Juventus – Olimpiakos 7:0 (2003/04)
  • Najwięcej zwycięstw w Serie A: 30 (2013/14)
  • Najwięcej kolejnych zwycięstw: 12 (2013/2014)
  • Najwięcej zwycięstw na wyjeździe: 14 (1949/50)
  • Najmniej porażek w sezonie: 0 (2011/12)
  • Najwięcej zdobytych pkt. na możliwe: 51 na 60 (1976/77)
  • Udział piłkarza w kolejno rozegranych meczach: 330 (Dino Zoff)
  • Najwyższa porażka w pucharach: Wiener SK – Juventus 7:0 (1958/59)
  • Najlepszy strzelec w historii: Alessandro Del Piero (301 goli)
  • Najwięcej goli w jednym sezonie w lidze: Felice Borel (32, 1933/34)
  • Najwięcej występów: Alessandro Del Piero (700)
  • Najwięcej goli w 1 meczu: 6 (Omar Sívori. Juventus – Inter 9:1, 1960/61)
  • Najwięcej widzów na delle Alpi: 67.229 (15 maja 2003, Juventus – Real Madryt)
  • Najmniej widzów na delle Alpi: 237 (2001/02, z Sampdorią w Pucharze Włoch)
  • Najdroższy transfer (zakup): 43,5 mln USD (2001, Gianluigi Buffon z Parmy)
  • Najdroższy transfer (sprzedaż) 64 mln USD (2001, Zinedine Zidane do Realu Madryt)
  • Najwięcej tytułów króla strzelców: 3 (Michel Platini)
  • Najdłuższa kadencja trenerska: 13 lat (Giovanni Trapattoni)
  • Najdłuższa prezydentura: 19 lat (Giampiero Boniperti – 1971-1990)
  • Najdłużej nosił opaskę kapitana Alessandro Del Piero – (1999-2012)
  • Najdłużej szyła stroje dla Juventusu firma Kappa21 lat (1979-2000)
  • Najdłużej noszony sponsor na koszulkach – Ariston (8 lat – 1981-1989)
  • Węgier Ferenc Hirzer, strzelił więcej goli niż rozegrał meczów (w 43 meczach strzelił 50 bramek)
  • Michel Platini jako zawodnik Juventusu zdobywał „Złotą Piłkę” 3 razy z rzędu (1983, 1984, 1985)
  • Juventus jest pierwszym zespołem, który zdobył trzy najważniejsze europejskie trofea
  • Juventus jako jedyny włoski klub wygrał 11 meczy z rzędu w włoskiej Serie A. Pobijając tym rekord Interu z sezonu (2006/2007) wynoszący 10 wygranych z rzędu.

Zawodnicy[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Z tym tematem związana jest kategoria: Piłkarze Juventus F.C..

Zawodnicy[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Z tym tematem związana jest kategoria: Piłkarze Juventus F.C..

Obecny skład[edytuj | edytuj kod]

Stan na 27 sierpnia 2014
Nr Poz. Piłkarz
1 BR Włochy Gianluigi Buffon (kapitan)
2 PO Włochy Rômulo
3 OB Włochy Giorgio Chiellini (wicekapitan)
4 OB Urugwaj Martín Cáceres
5 OB Włochy Angelo Ogbonna
6 PO Francja Paul Pogba
7 PO Włochy Simone Pepe
8 PO Włochy Claudio Marchisio
9 NA Hiszpania Álvaro Morata
10 NA Argentyna Carlos Tévez
11 NA Francja Kingsley Coman
12 NA Włochy Sebastian Giovinco
14 NA Hiszpania Fernando Llorente
15 OB Włochy Andrea Barzagli
16 OB Włochy Marco Motta
19 OB Włochy Leonardo Bonucci
20 PO Włochy Simone Padoin
Nr Poz. Piłkarz
21 PO Włochy Andrea Pirlo
22 PO Ghana Kwadwo Asamoah
23 PO Chile Arturo Vidal
24 PO Włochy Mattia Vitale
26 OB Szwajcaria Stephan Lichtsteiner
30 BR Włochy Marco Storari
33 OB Francja Patrice Évra
34 BR Brazylia Rubinho
36 NA Hiszpania Sergio Buenacasa
37 PO Argentyna Roberto Pereyra
38 NA Włochy Federico Mattiello
39 PO Włochy Luca Marrone
43 OB Dania Frederik Sørensen
77 BR Włochy Emil Audero
OB Włochy Paolo De Ceglie
OB Szwajcaria Reto Ziegler

Wypożyczeni[edytuj | edytuj kod]

Stan na 27 sierpnia 2014
Nr Poz. Piłkarz
1 BR Włochy Nicola Leali (do Ceseny)
1 BR Włochy Vincenzo Fiorillo (do Pescary)
6 OB Włochy Edoardo Goldaniga (do Perugii)
7 PO Włochy Fausto Rossi (do Córdoby)
11 OB Włochy Matteo Liviero (do Pro Vercelli)
12 BR Włochy Carlo Pinsoglio (do Modeny)
14 PO Chile Mauricio Isla (do QPR)
16 PO Włochy Luca Castiglia (do Pro Vercelli)
17 OB Islandia Hörður Magnússon (do Ceseny)
19 PO Włochy Stefano Beltrame (do Modeny)
22 PO Holandia Ouasim Bouy (do Panathinaikosu)
23 PO Włochy Andrea Schiavone (do Modeny)
Nr Poz. Piłkarz
25 PO Włochy Leonardo Spinazzola (do Atalanty)
39 PO Brazylia Gabriel Appelt (do Pescary)
69 PO Włochy Stefano Sturaro (do Genoy)
NA Włochy Stefano Padovan (do Crotone)
BR Włochy Timothy Nocchi (do Spezii)
NA Włochy Elio De Silvestro (do Carpi)
NA Senegal Mbaye Diagne (do Al-Szababu)
PO Włochy Giuseppe Ruggiero (do Ascoli)
NA Szwajcaria Zoran Josipovic (do Lugano)
PO Włochy Matteo Gerbaudo (do Vicenzy)
PO Austria Marcel Büchel (do Bologny)

Przypisy

  1. Italy – Foundation Dates
  2. Historia grup Ultras Juventusu (pol.). [dostęp 18 maja 2009].
  3. 3,0 3,1 Przyjaciele i rywale (pol.). [dostęp 18 maja 2009].
  4. Kibice Juventusu we Włoszech i Europie.
  5. FanClub JuvePoland.
  6. Nie uwzględnia ewentualnych strzelców rzutów karnych.
  7. Juventus.com – Juventus Center Vinovo.
  8. Gianluigi Buffon wygrał plebiscyt na najlepszego piłkarza Włoch, najlepszego piłkarza świata wg FIFA, będąc zawodnikiem Parma F.C. w 1999 i 2001.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]