Köpenick
Köpenick, pol. Kopnik[1] (słowiańskie: Kopanica[2], Kopnik[2] lub Kopanik[2] od kopa, góra ?) – najbardziej na południowy wschód wysunięta dzielnica Berlina, położona na wyspie u ujścia rzeki Dahme (dłuż. Damny) do Sprewy (łuż. Šprevy), do 1931 pisownia: Cöpenick.
[edytuj] Historia
Kopnik był grodem słowiańskim znajdującym się na terytorium plemienia Sprewian. Badania archeologiczne stwierdziły, że gród wzniesiono na pocz. IX w., który po zniszczeniu został w końcu X w. rozbudowany. W XII w. jako miasto była siedzibą władcy słowiańskiego księcia Jaksy z Kopanicy. W 1200 roku zdobyty przez margrabiów miśnieńskich Wettynów, a następnie przeszedł w ręce brandenburskie. Brandenburczycy w miejsce grodu słowiańskiego zbudowali niewielki gródek. W pocz. XIII w. na północ od niego rozwinęła się osada miejska. W roku 1906 miasto przeszło do historii za sprawą szewca Wilhelma Voigta, zwanego później "Kapitanem z Köpenick". W 1920 Köpenick włączono do Berlina.
-
Dziedziniec ratusza w Köpenick
-
Lokalizacja w Berlinie
-
Zamek Köpenick
-
Pomnik Wilhelma Voigta przed ratuszem w Köpenick
Przypisy
- ↑ Lech Leciejewicz: Słowianie zachodni : z dziejów tworzenia się średniowiecznej Europy. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1989, s. 217. ISBN 83-04-02690-2.
- ↑ 2,0 2,1 2,2 Thomas Kantzow "Pomerania", tom 1, Szczecin 2005, ISBN 83-89341-18-2
|
|||||||
