Kąt graniczny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Kąt graniczny – maksymalny kąt, pod jakim promień świetlny może padać na granicę ośrodków, ulegając przy tym załamaniu. Występuje tylko w sytuacji, gdy światło rozchodzące się w ośrodku o współczynniku załamania n1 pada na granicę z ośrodkiem o współczynniku załamania n2, takim że n2 < n1.

Przy wzroście kąta padania promienia powyżej wartości kąta granicznego, promień nie załamuje się i pojawia się efekt całkowitego wewnętrznego odbicia.

Wartość kąta granicznego można obliczyć ze wzoru Snelliusa, podstawiając za kąt załamania 90°

\frac{\,\sin \varphi_{gr}\,}{\sin 90^\circ}=\frac{\,n_2\,}{n_1}

a zatem:

\varphi_{gr} = \arcsin \left( \frac{\,n_2\,}{n_1} \right)

gdzie n2 jest współczynnikiem załamania ośrodka, od którego światło się odbija.