K-10

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Mikojan K-10 (AS-2 Kipper, izdielije 352) - sowiecki przeciwokrętowy pocisk rakietowy.

K-10 został przyjęty do uzbrojenia w 1961 roku wraz z przenoszącym go samolotem Tu-16K-10. Samolot mógł przenosić pojedynczy pocisk podwieszony pod kadłubem. K-10 była napędzany silnikiem turboodrzutowym RD-9K. Rakieta miała kombinowany układ naprowadzania. Pocisk początkowo był naprowadzany bezwładnościowo, a później włączał się aktywny system radiolokacyjny. K-10 mógł być wyposażony w głowice burzącą lub atomową.

Dane taktyczno-techniczne wersji K-10S[edytuj | edytuj kod]

  • Masa: 4400 kg
  • Długość: 9,5 - 10 m
  • średnica kadłuba: 0,9 m
  • Rozpiętość skrzydeł: 4,6 - 4,88 m
  • Prędkość: 1400 km/h
  • Zasięg: 260 km

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Piotr Butowski. Przegląd rosyjskich pocisków kierowanych klasy powietrze-ziemia i powietrze-woda. „Nowa Technika Wojskowa”. 1995. Nr. 3. s. s. 15-19. ISSN 1230-1655.