K-219

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
K-219
K-219
Klasa okręt podwodny
Projekt 667AU
Oznaczenie NATO Yankee I
Historia
Początek budowy 28 maja 1970
Wodowanie 8 października 1971
 WMF ZSRR
Wejście do służby 31 grudnia 1971
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność
• na powierzchni
• w zanurzeniu

7 760 m3
9 600 m3
Długość 132 metry
Szerokość 11,6 metra
Zanurzenie 8 metrów
Zanurzenie testowe 400 metrów
Prędkość
• na powierzchni
• w zanurzeniu

13 węzłów
27 węzłów
Zasięg 70 dni
Załoga 120 osób
Napęd
2 reaktory PWR, 2 rubiny, 2 śruby
Wyrzutnie torpedowe 4 x 533 mm (dziób)
2 x 400 mm (rufa)
Uzbrojenie
D-5U: 16 x R-27U SLBM
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

K-219radziecki okręt podwodny z napędem jądrowym projektu 667AU (NATO: Yankee I) Floty Północnej, zwodowany w 1971 roku. W skład uzbrojenia okrętu wchodził system rakietowy D-5U z 16 pociskami SLBM średniego zasięgu R-27U (NATO: SS-N-6 SERB). 3 października 1986 roku podczas patrolu 970 km na wschód od Bermudów, doszło do wywołanej dekompresją wyrzutni eksplozji pocisku co wywołało pożar okrętu. Po wynurzeniu awaryjnym jednostki, 6 października 1986 roku okręt SSBN zatonął w trakcie holowania, na głębokości 5 500 metrów.

Historia[edytuj | edytuj kod]

3 października 1986 roku na okręcie, dowodzonym przez Igora Britanowa, patrolującym u wybrzeży Stanów Zjednoczonych, doszło do zalania szóstego silosu rakietowego i eksplozji paliwa pocisku balistycznego. W efekcie fatalnych dla okrętu zdarzeń (zalanie, eksplozja, emisja trujących gazów, skażenie radioaktywne, pożar) nastąpiła utrata kontroli nad jednym z dwóch reaktorów. Pręty hamujące reakcję łańcuchową opuścił ręcznie marynarz Siergiej Preminin (który zginął), nie dopuszczając do zniszczenia reaktora i skażenia środowiska. W wyniku uszkodzeń okręt zatonął 6 października 1986 roku. Ze 119 członków załogi uratowano 115.

Według oświadczenia Związku Radzieckiego, wypadek był efektem kolizji K-219 z amerykańskim okrętem podwodnym USS „Augusta” (SSN-710). Marynarka wojenna Stanów Zjednoczonych oficjalnie zaprzeczyła jednak aby „Augusta” uczestniczyła w kolizji z radzieckim okrętem, także dowodzący sowiecką jednostką kpt. drugiej rangi Igor A. Britanow oświadczył, iż żadna kolizja nie miała miejsca[1]

Przypisy

  1. Igor Kurdin WMF, Wayne Grasdock USN: Loss of a Yankee SSBN (ang.). UnderseaWarfare, The Official Magazine of the U.S. Submarine Force. [dostęp 5 stycznia 2010].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Frank von Hippel, Oleg Bukharin, Timur Kadyshev, Eugene Miasnikov, Pavel Podvig: Russian Strategic Nuclear Forces. The MIT Press, 2004. ISBN 0-2626-6181-0.