K-8 (1960)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
K-8
Projekt 627A
Historia
 WMF ZSRR
Wejście do służby 31 sierpnia 1960
Wycofanie ze służby 1970
Los okrętu zatonął podczas holowania 12 kwietnia 1970
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność
• na powierzchni
• w zanurzeniu

3 065 ton
4 750 ton
Długość 107,4 metra
Szerokość 7,9 metra
Zanurzenie 5,65 metra
Prędkość 23,3 węzła/30 węzłów
Załoga 104
Napęd
2 reaktory VM-A x 70 MW

K-8 był okrętem podwodnym o napędzie atomowym projektu 627A należącym do Floty Północnej Marynarki Radzieckiej.

13 października 1960, na Morzu Barentsa doznał poważnej awarii obwodu chłodzącego reaktora, co spowodowało silne skażenie radioaktywne tego akwenu.

10 stycznia 1970, w ramach największych w historii ZSRR manewrów morskich o kryptonimie Okiean, K-8 otrzymał rozkaz rozstawienia 20 torped z głowicami atomowymi w charakterze min w Zatoce Neapolitańskiej. Miały być one użyte dla zablokowania VI Floty USA.[1] Nie jest wiadome, czy misja ta została wykonana.

8 kwietnia 1970, K-8 uległ poważnemu wypadkowi. W wyniku pożaru w dwóch przedziałach okrętu, załoga została zmuszona do zatrzymania reaktorów atomowych, a jego dowódca zadecydował o opuszczeniu okrętu. Rozkaz ten jednak został cofnięty na polecenia dowództwa radzieckiej floty. Na okręt powróciły 52 osoby (w tym dowódca), które zginęły 12 kwietnia po zatonięciu okrętu w czasie holowania na Zatoce Biskajskiej.

W czasie eksploracji wraku na jego pokładzie znaleziono tylko 4 torpedy z pełnego ładunku 24, co może potwierdzać fakt rozstawienia zagrody minowej pod Neapolem. Były agent FSB Aleksandr Litwinienko miał rzekomo potwierdzić ten fakt w prywatnej rozmowie z konsultantem Komisji Mitrochina, Mariem Scaramellą, który zeznał to w 2004, w czasie przesłuchania przed komisją.

Przypisy