KTM-30

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
KTM-30 (71-630)
Tramwaj KTM-30 w Moskwie
Tramwaj KTM-30 w Moskwie
Dane ogólne
Dane techniczne
Liczba członów 3
Długość 26500 mm
Szerokość 2500 mm
Rozstaw osi w wózkach 1940 mm
Niskopodłogowość 70%
Liczba i moc silników 6 × 50 kW
Prędkość maksymalna 65 km/h
Wnętrze
Liczba miejsc siedzących 54
Liczba miejsc stojących 140[1] lub 180[2]
Portal Portal:Portale Komunikacja tramwajowa

KTM-30 (inne oznaczenie: 71-630) – dwukierunkowy, obustronny, trójczłonowy tramwaj produkowany przez zakłady UKWZ w Ust'-Katawiu w 2006. Ten sześcioosiowy pojazd szynowy został wyposażony w udogodnienia dla niepełnosprawnych. 70% wagonu ma niską podłogę. W wagonie przewidziano 54 miejsca siedzące.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Geneza[edytuj | edytuj kod]

W 1999 roku powstał w Rosji pierwszy tramwaj z niskopodłogową częścią, zbudowany przez firmę PTMZ. W 2003 fabryka w Ust-Katawiu rozpoczęła pracę nad tramwajami niskopodłogowymi, chociaż ta fabryka nie produkowała wcześniej wagonów przegubowych, tym niemniej już w latach 80. inżynierowie pracujących w UKWZ wzięli udział w projekcie tego typu[2]. W 2005 roku firma Pionier zbudowała pierwszy w Rosji tramwaj niskopodłogowy. UKWZ opracowała swoje prototypy jako trzecia. Były to dwa modele: KTM-23 i KTM-30. Oba tramwaje powstały z modułów, przy czym KTM-23 był konstrukcją bezprzegubową[1].

Eksploatacja[edytuj | edytuj kod]

Jedyny zbudowany w 2006 prototyp został oznaczony numerem fabrycznym 0. 20 sierpnia 2006 został przywieziony koleją do Moskwy[3]. Po przywiezieniu do Moskwy otrzymał numer boczny 3100[4]. W Moskwie stacjonował w zajezdni Krasnopresnenskoye i obsługiwał linię 21[3].

Konstrukcja[edytuj | edytuj kod]

KTM-30 był pierwszym niskopodłogowym tramwajem przegubowym produkowanym przez UKWZ. Tramwaj ten jest obustronny i obukierunkowy[1].

Pudło[edytuj | edytuj kod]

Wagon KTM-30 składa się z trzech modułów. Człony zewnętrzne są identyczne i mają po 11 metrów długości[5] oraz jeden wózek napędowy[1]. Człony skrajne mają po dwie pary podwójnych drzwi oraz jedne pojedyncze na każdym boku. W tych częściach znajduje się po 20 siedzeń ustawionych w systemie 2+2 oraz 2 ustawione bokiem. Pudło jest uzupełnione przez moduł środkowy o długości 4,45m, pod którym znajduje się wózek toczny. W członie środkowym zamontowanych jest 10 siedzeń ustawionych bokiem[5]. Wagon został fabrycznie pomalowany na pomarańczowo[6].

Instalacja elektryczna[edytuj | edytuj kod]

Wagon jest zasilany z sieci napowietrznej o napięciu 550V. Energię elektryczną pobiera za pomocą jednego z dwóch pantografów, w czasie jazdy podniesiony jest tylko pantograf z przodu wagonu. Wszystkie urządzenia elektryczne, których ustawienie nie jest wymuszone, znajdują się na dachu[2].

Układ napędowy[edytuj | edytuj kod]

W wagonie zostało zamontowanych 6 silników TAD-21 o mocy 50kW każdy. Silniki są asynchroniczne. Znajdują się w pierwszym i ostatnim wózku[2].

Oświetlenie i ogrzewanie[edytuj | edytuj kod]

Wagon jest oświetlony za pomocą świetlówek umieszczonych w dwóch rzędach wzdłuż wagonu. Tego typu oświetlenie zastosowano już w poprzednich wagonach tej firmy. Wagon jest ogrzewany elektrycznie za pomocą grzejników oporowych umieszczonych wzdłuż boków wagonów[2].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 Tramwaje modułowe UKWZ - InfoTram (pol.). [dostęp 2010-11-13].
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 Трамвайные вагоны (ros.). [dostęp 2010-11-13].
  3. 3,0 3,1 Москва, трамвай № 3100 - СТТС (ros.). [dostęp 2010-11-13].
  4. Список подвижного состава - Transphoto (ros.). [dostęp 2010-11-13].
  5. 5,0 5,1 71630_1.gif (ros.). [dostęp 2010-11-13].
  6. W Rosji zamiast malowań zakładowych stosowanych w zachodniej Europie (w tym Polsce) stosowane jest malowanie modelowe