KTO Rosomak

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, szukaj
Kołowy transporter opancerzony
Rosomak
KTO Rosomak na defiladzie z okazji Święta Wojska Polskiego w Warszawie
KTO Rosomak na defiladzie z okazji Święta Wojska Polskiego w Warszawie
Dane podstawowe
Państwo  Finlandia
 Polska (na licencji)
Producent Wojskowe Zakłady Mechaniczne w Siemianowicach Śląskich
Bumar Łabędy w Gliwicach
Typ pojazdu transporter opancerzony
Trakcja kołowa 8 x 8
Załoga 3 + 8 (6 w wersji Afgańskiej)
Historia
Prototypy 2001
Produkcja od 2003
Dane techniczne
Silnik 1 silnik wysokoprężny z turbodoładowaniem, 6-cylindrowy Scania D1 12 56A03PE
o mocy 360 kW (490 KM) przy 2100 obr./min. ;M = 1.97 kNm
Poj. zb. paliwa 325 L
Pancerz warstwowy
Długość 7,77 m
Szerokość 2,83 m
Wysokość 2,36 m / 2,99 m
Prześwit 0,43 m
Masa bojowa: około 22 000 kg
Osiągi
Prędkość 100 km/h
w wodzie: 10 km/h do przodu, 3 km/h do tyłu
Zasięg 800 km
Pokonywanie przeszkód
Rowy (szer.) 2,10 m
Ściany (wys.) 0,50 m
Kąt podjazdu 60
Dane operacyjne
Uzbrojenie
w zależności od wersji np. UKM-2000C
Użytkownicy
Polska
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

KTO Rosomak (Kołowy Transporter Opancerzony Rosomak) – Transporter opancerzony konstrukcji fińskiej. Produkowany na licencji w Polsce. Znajduje się obecnie na uzbrojeniu Sił Zbrojnych RP. Wersja dla Polski przez producenta jest oznaczona jako AMV XC-360P.

Spis treści

[edytuj] Historia

Skonstruowany w fińskim przedsiębiorstwie Patria Vehicles Oy pod nazwą AMV (Armoured Modular Vehicle). W grudniu 2002 r. konstrukcja została wybrana przez Polskę w przetargu na kołowe transportery opancerzone. Zgodnie z umową produkcja 600 z 690 zamówionych pojazdów odbywa się w Wojskowych Zakładach Mechanicznych w Siemianowicach Śląskich. Za dostawę sześciuset dziewięćdziesięciu Rosomaków Ministerstwo Obrony Narodowej ma zapłacić w latach 2003-2013 roku prawie 5 mld złotych (faktyczny koszt będzie wyższy w związku z nieplanowanym dopancerzeniem i modyfikacją wozów dla misji ekspedycyjnych).[1] W tej kwocie zawarto także koszt 313 wież HITFIST od włoskiej Oto Melary za 308 mln USD (w tym 241 powstanie w Polsce na licencji).

Szacunkowa cena rynkowa jednej sztuki KTO Rosomak w wersji podstawowej wynosi około 15 milionów złotych[2].

[edytuj] Konstrukcja

KTO Rosomak zbudowany jest w układzie 8x8 (z napędem na wszystkie koła). Rosomak bojowy / Rosomak-1 może przewozić 11 osób (kierowca, dowódca, działonowy i 8 (6 w wersji afgańskiej) żołnierzy desantu).

[edytuj] Wersje

Wojska Lądowe zamówiły transportery w kilku wersjach, w tym:

  • transportera piechoty (Rosomak-1) – wyposażonego w bezzałogową zdalnie sterowaną wieżyczkę z wielkokalibrowym karabinem maszynowym na nabój 12,7 x 99 mm NATO; pożądane jest zastosowanie broni znajdującej się na wyposażeniu Sił Zbrojnych czyli wkm NSW-B). Zamiast wkm-u może być montowany karabin maszynowy (UKM-2000) lub 40 mm granatnik automatyczny (np. GA-40). 27 października 2005 r. poinformowano, że uzbrojenie Rosomaka-1 będzie umieszczone w bezzałogowym stanowisku strzeleckim RCWS-127 izraelskiej firmy Rafael. Już po ogłoszeniu tej edycji zdecydowano o powtórzeniu ostatniej fazy przetargu.

Po ponownym rozpatrzeniu ofert zdecydowano o wyborze stanowiska strzeleckiego Kobuz, które uznano za lepiej spełniające polskie wymagania. Wkrótce jednak poinformowano, że w wyniku rezygnacji dostawcy powrócono do uprzednio wybranego stanowiska strzeleckiego. Na skutek protestów pozostałych oferentów, 11 maja 2006 r. odbyło się ponowne rozpatrzenie ofert. Tego samego dnia za zwycięzcę przetargu uznano firmę OTO Melara oferującą wieże HITROLE, w której będą instalowane zamiennie karabiny maszynowe MAG (kaliber 7.62 x 51 mm NATO) i M2 (nabój 12.7 x 99 mm), produkowane przez zakłady Fabrique Nationale de Herstal.

  • transportera ppk Spike z obsługami (Rosomak-2)
  • wozu dowódczo-sztabowego (Rosomak-WDST)
  • wozu zabezpieczenia technicznego (Rosomak-WPT)
  • wozu ewakuacji medycznej (Rosomak-WEM) – zadaniem tej wersji jest udzielania pierwszej pomocy medycznej, wliczając resuscytację i stabilizację czynności życiowych w rejonach zagrożenia oraz ewakuacja najciężej rannych do strefy, gdzie możliwe jest lądowanie śmigłowców ratownictwa medycznego, które następnie przetransportowują poszkodowanych do szpitali polowych.

Początkowo dla pododdziałów rozpoznawczych zamówiono krótszą (o ok. 60 cm), sześciokołową wersję Rosomaka, potem zmieniono decyzję i zdecydowano się jednak na ośmiokołowy pojazd rozpoznawczy, który będzie dostarczany w dwóch odmianach:

  • wozu rozpoznawczo-dowódczego (Rosomak R-1)
  • wozu rozpoznawczego (Rosomak R-2)

[edytuj] Bibliografia

  • A. Kiński, KTO coraz bliżej, "Nowa Technika Wojskowa" 2004 nr 6
  • A. Kiński, Co dalej z Rosomakiem, "Nowa Technika Wojskowa" 2005 nr 9
  • A. Kiński, AMV 6x6 na MSPO'2005", "Nowa Technika Wojskowa" 2005 nr 9
  • G. Hołdanowicz, Zwycięstwo Finów – nadzieja dla Siemianowic, "Raport wojsko technika obronność" 2003 nr 1
  • A. Kiński, Nowe Rosomaki, "Nowa Technika Wojskowa" 2006 nr 9

[edytuj] Galeria

  • Prototyp KTO Rosomak-1 ze stanowiskiem strzeleckim HITROLE

  • KTO Rosomak w misji EUFOR w Czadzie

  • Humvee i Rosomaki w Afganistanie

  • Wnętrze KTO Rosomak

  • Przedział desantu KTO Rosomak

[edytuj] Zobacz też

[edytuj] Linki zewnętrzne

Wikinews
Zobacz wiadomość w serwisie Wikinews na temat Próby opancerzenia transportera Rosomak

Przypisy

  1. ↑ dziennik.pl 2007-10-13
  2. ↑ wg Juliusza Ćwielucha dziennikarza Polityki, Tok FM 2011-03-08
  3. ↑ Altair - Rosomak z siatką i nie tylko
Źródło „http://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=KTO_Rosomak&oldid=29559639”
Osobiste
Przestrzenie nazw
Warianty
Działania
Nawigacja
Dla czytelników
Dla wikipedystów
Drukuj lub eksportuj
Narzędzia
W innych językach